ตอนที่ 5

บทที่ 5 – การวิงวอนอันสูงส่งและเปี่ยมด้วยอารมณ์ของเอวา ผู้ยอมรับผิดไว้เพียงลำพัง

อดัมและเอวาเดินเข้าไปในถ้ำ ทั้งคู่ยืนสวดอ้อนวอนด้วยภาษาของตนเอง ซึ่งเป็นภาษาที่พวกเขารู้จักดีแต่ไม่มีใครในปัจจุบันรู้จัก

ขณะที่กำลังสวดภาวนา อดัมเงยหน้าขึ้นมองเพดานหินของถ้ำที่ปิดกั้นเขาไว้ ทำให้เขามองไม่เห็นทั้งสรวงสวรรค์และเหล่าสิ่งสร้างของพระเจ้า เขาเริ่มร้องไห้และทุบอกตัวเองอย่างแรงด้วยความโศกเศร้า จนกระทั่งสิ้นสติล้มลงราวกับคนตาย

เอวานั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ เพราะเธอเชื่อว่าเขาได้จากไปแล้ว

เธอจึงลุกขึ้นชูมือขึ้นต่อพระเจ้า วิงวอนขอความเมตตาและความสงสารว่า "ข้าแต่พระเจ้า โปรดให้อภัยในบาปที่ข้าพเจ้าได้ก่อ และโปรดอย่าทรงจดจำความผิดนั้นเพื่อลงทัณฑ์ข้าพเจ้าเลย

เพราะข้าพเจ้าเพียงคนเดียวที่ทำให้ผู้รับใช้ของพระองค์ต้องตกจากสวนสวรรค์มาสู่ดินแดนที่ถูกสาปแห่งนี้ จากแสงสว่างสู่ความมืดมิด และจากบ้านแห่งความสุขสู่คุกที่กักขัง

ข้าแต่พระเจ้า โปรดทอดพระเนตรผู้รับใช้ของพระองค์ที่ล้มลงเช่นนี้ และโปรดชุบชีวิตให้เขากลับมาอีกครั้ง เพื่อที่เขาจะได้ร้องไห้และสำนึกผิดในสิ่งที่เขาได้ล่วงละเมิด ซึ่งมีสาเหตุมาจากข้าพเจ้า

โปรดอย่าเพิ่งพรากวิญญาณของเขาไปในตอนนี้ แต่ขอให้เขามีชีวิตอยู่เพื่อสำนึกในความผิด และได้ทำตามพระประสงค์ของพระองค์ก่อนที่จะถึงวาระสุดท้าย

แต่หากพระองค์ไม่ทรงชุบชีวิตเขา ข้าแต่พระเจ้า โปรดพรากวิญญาณของข้าพเจ้าไปเสียเถิด เพื่อให้ข้าพเจ้าได้เป็นเช่นเดียวกับเขา อย่าทิ้งให้ข้าพเจ้าต้องโดดเดี่ยวอยู่ในคุกมืดแห่งนี้ เพราะข้าพเจ้าไม่สามารถมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้โดยลำพัง หากไม่มีเขาอยู่เคียงข้าง

เพราะพระองค์ ผู้เป็นพระเจ้า ทรงทำให้เขาหลับใหล แล้วทรงนำกระดูกจากซี่โครงของเขามาสร้างข้าพเจ้าขึ้นด้วยฤทธานุภาพอันศักดิ์สิทธิ์

พระองค์ทรงนำกระดูกชิ้นนั้นมาสร้างให้ข้าพเจ้าเป็นผู้หญิงที่มีความสง่างามเช่นเดียวกับเขา มีหัวใจ มีสติปัญญา และมีคำพูด มีร่างกายที่เหมือนกับเขา และพระองค์ทรงสร้างข้าพเจ้าให้มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับเขา ด้วยความเมตตาและอำนาจของพระองค์

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าและเขาคือหนึ่งเดียวกัน และพระองค์คือผู้สร้างเราทั้งสองขึ้นมาในวันเดียวกัน

ดังนั้น ข้าแต่พระเจ้า โปรดมอบชีวิตให้แก่เขา เพื่อให้เขาได้อยู่กับข้าพเจ้าในดินแดนที่แปลกถิ่นแห่งนี้ ในขณะที่เราต้องใช้ชีวิตอยู่เพื่อชดใช้ความผิดที่ได้ก่อไว้

แต่หากพระองค์ไม่ทรงมอบชีวิตให้เขา โปรดนำตัวข้าพเจ้าไปแทนเถิด เพื่อให้เราทั้งสองได้ตายในวันเดียวกัน"

เอวาร้องไห้อย่างแสนสาหัสและโผเข้ากอดอดัมด้วยความโศกเศร้าอย่างที่สุด