ตอนที่ 12

บทที่ 14 – คำพยากรณ์แรกเริ่มถึงการเสด็จมาของพระคริสต์

อดัมทูลต่อพระเจ้าว่า "ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า โปรดรับวิญญาณของข้าพระองค์ไปเถิด เพื่อข้าพระองค์จะได้ไม่ต้องทนเห็นความมืดมนนี้อีก หรือไม่ก็โปรดพาข้าพระองค์ไปยังที่ที่ไม่มีความมืดมิดเลย"

พระเจ้าจึงตรัสกับอดัมว่า "เราบอกเจ้าตามตรงว่า ความมืดนี้จะผ่านพ้นไปจากเจ้าในทุกวันที่เรากำหนดไว้ จนกว่าพันธสัญญาของเราจะบรรลุผล เมื่อนั้นเราจะช่วยเจ้าและพากลับไปยังสวนแห่งนั้น กลับสู่บ้านแห่งแสงสว่างที่เจ้าโหยหา ที่ซึ่งไม่มีความมืดมิดอยู่เลย เราจะนำเจ้าไปสู่ที่นั่น… ในอาณาจักรแห่งสวรรค์"

พระเจ้าตรัสกับอดัมอีกว่า "ความทุกข์ระทมทั้งหมดที่เจ้าต้องแบกรับเพราะการล่วงละเมิดของเจ้านั้น ไม่อาจปลดปล่อยเจ้าให้พ้นจากเงื้อมมือของซาตาน และไม่อาจช่วยเจ้าให้รอดได้"

"แต่เราจะช่วยเจ้าเอง เมื่อเราเสด็จลงจากสวรรค์และจุติเป็นเนื้อหนังในหมู่ลูกหลานของเจ้า เพื่อแบกรับความอ่อนแอที่เจ้ากำลังเผชิญ เมื่อนั้นความมืดที่เคยปกคลุมเจ้าในถ้ำแห่งนี้ จะปกคลุมเราในหลุมฝังศพ ในยามที่เราอยู่ในร่างเนื้อของลูกหลานเจ้า"

"เราผู้ซึ่งอยู่เหนือกาลเวลา จะยอมอยู่ภายใต้การนับปี นับเดือน และนับวัน จะยอมถูกนับว่าเป็นหนึ่งในบุตรของมนุษย์ เพื่อที่จะช่วยให้เจ้าได้รับความรอด"

หลังจากนั้น พระเจ้าก็หยุดการสนทนากับอดัม

บทที่ 15 – อดัมและเอวาโศกเศร้าต่อความทุกข์ทรมานของพระเจ้าเพื่อไถ่บาปให้แก่พวกเขา

อดัมและเอวาร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าเมื่อได้ฟังคำของพระเจ้า ที่ว่าพวกเขาจะยังไม่สามารถกลับเข้าสู่สวนได้จนกว่าจะครบกำหนดวันที่ถูกลิขิตไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่เสียใจที่สุด คือการที่พระเจ้าบอกว่าพระองค์จะต้องทรงทนทุกข์ทรมานเพื่อช่วยให้พวกเขาพ้นจากบาป