ตอนที่ 7

บทที่ 7 – เหล่าสัตว์ทั้งหลายสงบลง

เมื่ออาดัมและเอวาได้ยินถ้อยคำจากพระเจ้า ทั้งคู่ก็ยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักกว่าเดิม แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็พยายามทำใจให้เข้มแข็งโดยยึดมั่นในพระองค์ เพราะตอนนี้พวกเขารู้สึกว่าพระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นดั่งพ่อและแม่ จึงได้คร่ำครวญต่อหน้าพระองค์เพื่อขอความเมตตา

พระเจ้าทรงสงสารจึงตรัสว่า "อาดัมเอ๋ย เราได้ทำพันธสัญญากับเจ้าไว้แล้ว และเราจะไม่ผิดคำสัญญา แต่เราจะยังไม่ให้เจ้ากลับเข้าสวนจนกว่าพันธสัญญาแห่งห้าวันครึ่งอันยิ่งใหญ่จะบรรลุผล"

อาดัมจึงกราบทูลพระเจ้าว่า "ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงสร้างเราและทำให้เราคู่ควรที่จะอยู่ในสวน และก่อนที่ข้าพระองค์จะทำผิด พระองค์ทรงให้สัตว์ทั้งหลายมาหาข้าพระองค์เพื่อให้ข้าพระองค์เป็นผู้ตั้งชื่อให้พวกมัน

ในตอนนั้นข้าพระองค์ได้รับพระเมตตาจากพระองค์ จึงได้ตั้งชื่อสัตว์ทุกตัวตามพระประสงค์ และพระองค์ก็ทรงทำให้พวกมันทั้งหมดเชื่อฟังข้าพระองค์

แต่บัดนี้ ข้าแต่พระเจ้า เมื่อข้าพระองค์ได้ละเมิดคำสั่งของพระองค์ สัตว์ทั้งหลายคงจะหันมาโจมตีและรุมทึ้งข้าพระองค์กับเอวาผู้รับใช้ของพระองค์ จนชีวิตของเราต้องจบสิ้นลงจากโลกใบนี้

ดังนั้น ข้าพระองค์จึงขอวิงวอนพระองค์ ในเมื่อพระองค์ทรงให้เราออกจากสวนมาอยู่ในดินแดนที่แปลกถิ่นเช่นนี้ โปรดอย่าปล่อยให้เหล่าสัตว์ทำร้ายเราเลย"

เมื่อพระผู้เป็นเจ้าทรงได้ยินคำทูลของอาดัม ก็ทรงเกิดความสงสาร และทรงตระหนักว่าสิ่งที่อาดัมพูดนั้นเป็นความจริงที่ว่าสัตว์ป่าจะลุกขึ้นมาทำร้ายและกัดกินเขากับเอวา เพราะในขณะนั้นพระองค์เองก็ทรงกริ้วทั้งคู่จากความผิดที่ได้ก่อไว้

พระเจ้าจึงทรงบัญชาให้เหล่าสัตว์ นก และสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่เคลื่อนไหวบนพื้นโลก เข้ามาหาอาดัมและเป็นมิตรกับเขา โดยห้ามรบกวนอาดัมและเอวา รวมถึงลูกหลานของทั้งคู่ที่ดำเนินชีวิตในทางที่ถูกต้องและชอบธรรมด้วย

สัตว์ทุกตัวจึงเข้ามาแสดงความเคารพต่ออาดัมตามคำบัญชาของพระเจ้า ยกเว้นเพียงงูที่พระเจ้าทรงกริ้ว ซึ่งมันไม่ได้เข้ามาหาอาดัมพร้อมกับสัตว์ตัวอื่นๆ