ตอนที่ 13

บทที่ 16 – แสงแรกของวัน อดัมและเอวาคิดว่ามันคือไฟที่จะมาเผาผลาญพวกเขา

หลังจากนั้น อดัมและเอวายังคงยืนอยู่ในถ้ำ พร่ำอ้อนวอนและร้องไห้จนกระทั่งรุ่งสางมาถึง

เมื่อแสงสว่างกลับคืนมาอีกครั้ง ทั้งคู่พยายามระงับความกลัวและเรียกกำลังใจให้เข้มแข็งขึ้น

อดัมเริ่มเดินออกจากถ้ำ เมื่อเขามาถึงปากถ้ำและหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เขาได้เห็นแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเป็นประกาย และเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนที่กระทบผิวกาย เขาก็เกิดความหวาดกลัว และคิดในใจว่าเปลวไฟนี้ถูกส่งมาเพื่อลงทัณฑ์เขา

เขาเริ่มร้องไห้และทุบอกตัวเอง ก่อนจะหมอบลงกับพื้นและวิงวอนว่า

"ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า โปรดอย่าลงทัณฑ์ข้าพเจ้า อย่าเผาผลาญข้าพเจ้า หรือพรากชีวิตของข้าพเจ้าไปจากโลกนี้เลย"

นั่นเป็นเพราะเขาคิดว่าดวงอาทิตย์คือพระเจ้า

เนื่องจากตอนที่เขายังอยู่ในสวนเอเดน แม้จะได้ยินพระสุรเสียงและสัมผัสถึงการมีอยู่ของพระเจ้าจนเกิดความยำเกรง แต่อดัมไม่เคยเห็นแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์ และไม่เคยสัมผัสความร้อนแรงของมันมาก่อน

ดังนั้น เมื่อลำแสงอันร้อนระอุสัมผัสร่างกาย เขาจึงหวาดกลัวและคิดว่าพระเจ้าตั้งใจจะใช้สิ่งนี้ทรมานเขาไปตลอดชั่วชีวิตที่เหลืออยู่

อดัมคิดกับตัวเองว่า ในเมื่อพระเจ้าไม่ได้ลงทัณฑ์เราด้วยความมืดมิด แต่ตอนนี้พระองค์กลับทำให้ดวงอาทิตย์ขึ้นมาเพื่อแผดเผาเราด้วยความร้อนแทน

ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้น พระสุรเสียงของพระเจ้าก็ดังขึ้นว่า

"อดัม จงลุกขึ้นเถิด ดวงอาทิตย์นี้ไม่ใช่พระเจ้า แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อให้แสงสว่างในยามกลางวัน เหมือนที่ข้าได้บอกเจ้าไว้ในถ้ำว่า รุ่งอรุณจะมาถึงและจะมีแสงสว่างในตอนกลางวัน"

"ส่วนข้าคือพระเจ้า ผู้ที่ปลอบประโลมเจ้าในยามค่ำคืน"

และหลังจากนั้น พระเจ้าก็หยุดการสื่อสารกับอดัม