องก์ที่ห้า

ฉากที่หนึ่ง

(ณ สุสาน)

(คนขุดหลุมศพสองคนถือไม้และพลั่วก้าวเข้ามา)

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

นางจะสามารถฝังตามพิธีคริสต์ได้หรือ ในเมื่อนางแสวงหาความรอด (Salvation) ด้วยตนเองเช่นนี้?

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

ข้าบอกเจ้าแล้วว่าได้ ทำหลุมศพให้นางโดยเร็วเถิด ทางการได้ให้ข้าหลวงและคณะลูกขุนตรวจสอบแล้ว และพบว่านางควรได้รับการฝังเช่นเดียวกับคริสต์ศาสนิกชนคนอื่นๆ

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

เป็นไปไม่ได้หรอก เว้นแต่นางจะจมน้ำตายเพื่อเป็นการป้องกันตัว?

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

ผลการตรวจสอบก็ออกมาเป็นเช่นนั้นแหละ

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

มันต้องเกิดจากการกระทำที่ผิดพลาด (se offendendo) มิเช่นนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ เพราะนั่นคือปมปัญหา หากข้าจงใจทำให้ตนเองจมน้ำ นั่นย่อมแสดงถึงการกระทำ (Actum) และการกระทำ (Actus) นั้นมีสามขั้นตอน คือ การเริ่มต้น การลงมือ และการทำให้สำเร็จ (ergel) หากนางจงใจทำให้ตนเองจมน้ำตายจริง

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

ไม่ ฟังข้าก่อนเถิด สหาย—

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

ขออนุญาตเถอะ ลองดูสิ น้ำอยู่ตรงนี้ คนอยู่ตรงนี้ ถ้าคนเดินไปหาน้ำแล้วจมน้ำตาย เขาก็ต้องตายไปตามนั้น ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม จำจุดนี้ไว้ให้ดี แต่ถ้าน้ำเดินไปหาคนแล้วทำให้เขาจมตาย เขาไม่ได้ฆ่าตัวตาย ดังนั้น คนที่ไม่มีความผิดในการตายของตนเอง ก็ย่อมไม่ได้ตัดชีวิตตนเอง

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

แต่กฎหมายว่าไว้อย่างนั้นหรือ

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

พับผ่าสิ แน่นอนว่าว่าไว้อย่างนั้น พวกคณะลูกขุนที่สอบสวนคดีนี้ย่อมต้องเข้าใจเรื่องนี้ดี

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

อยากรู้ไหมว่าประเด็นมันอยู่ตรงไหน หากนางไม่ใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์ นางคงไม่มีวันได้ฝังในสุสานคริสเตียนไปตลอดชีวิตแน่

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

เออ เจ้าอาจจะพูดถูก แต่ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ที่พวกผู้ดีในโลกนี้มีสิทธิ์จะแขวนคอหรือจมน้ำตายมากกว่าเพื่อนคริสเตียนร่วมโลกคนอื่น มานี่เลย พลั่วของข้า! จะว่าไปไม่มีขุนนางคนไหนเก่าแก่ไปกว่าคนสวนกับคนขุดหลุมศพอีกแล้ว เพราะพวกเขาประกอบอาชีพนี้มาตั้งแต่สมัยอาดัม

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

อาดัมเป็นขุนนางด้วยรึ

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

เป็นคนแรกเลยล่ะที่มีแขน

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

อะไรกัน เจ้าเป็นพวกนอกรีตหรือไง ไม่เข้าใจคัมภีร์รึ คัมภีร์บอกว่าอาดัมได้ขุดดิน ถ้าเขาไม่มีแขน เขาจะขุดดินได้อย่างไร ข้าจะถามเจ้าอีกข้อ ถ้าเจ้าตอบถูก ข้าจะยอมรับว่า—

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

คำถามว่าอะไรล่ะ

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

ใครคือผู้ที่สร้างได้แข็งแรงกว่าช่างก่ออิฐและช่างไม้

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

ก็ช่างทำตะแลงกังน่ะสิ เพราะสิ่งก่อสร้างของเขามีอายุยืนยาวกว่าเจ้าของบ้านนับพันคน

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

ความคิดเจ้าก็ไม่เลวทีเดียว เอาตะแลงกังมาตอบก็เข้าท่าดี แต่เข้าท่าอย่างไรล่ะ มันเข้าท่าสำหรับพวกที่ทำชั่ว แต่ตอนนี้เจ้ากำลังทำชั่วที่บอกว่าตะแลงกังสร้างได้แข็งแรงกว่าโบสถ์ ดังนั้นตะแลงกังคงจะเหมาะกับเจ้าที่สุดแล้วล่ะ กลับมาเข้าเรื่องเถอะ

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

ใครสร้างได้แข็งแรงกว่าช่างก่ออิฐและช่างไม้

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

ใช่ ถ้าเจ้าตอบข้าได้ ข้าจะยอมให้เจ้าชนะ

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

สาบานต่อธาตุทั้งสี่เลย ตอนนี้ข้านึกออกแล้ว

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

งั้นก็ว่ามาสิ—

คนขุดหลุมศพคนที่ 2

ไม่สิ พับผ่าสิ ข้านึกไม่ออกแล้ว (แฮมเล็ตและโฮเรโชปรากฏตัวขึ้นในระยะห่างจากคนขุดหลุมศพ)

คนขุดหลุมศพคนที่ 1

เลิกพยายามเถอะ เจ้าจะตีลาอย่างไรมันก็ไม่เดินเร็วขึ้นหรอก และถ้ามีใครมาถามเจ้าอีก ก็ให้ตอบว่าคนขุดหลุมศพ เพราะบ้านที่เขาสร้างนั้นคงอยู่ไปจนถึงวันพิพากษา ไปที่ร้านม้าแดง แล้วเอาเหล้าบรั่นดีมาให้ข้าแก้วหนึ่ง

(คนขุดหลุมศพคนที่ 2 เดินออกไป)

(คนขุดหลุมศพคนแรกขุดดินพลางร้องเพลงคลอไปด้วย)

แฮมเล็ต

เจ้าหมอนี่ไม่มีความรู้สึกต่ออาชีพของตนเลยหรือ ถึงขนาดร้องเพลงขณะขุดหลุมศพได้

โฮเรโช

ความคุ้นชินทำให้เขาด้านชา จนสามารถร่าเริงกับงานเช่นนี้ได้

แฮมเล็ต (ขณะที่คนขุดหลุมศพยังคงร้องเพลงและขุดพบกะโหลกหนึ่งใบ)

กะโหลกใบนี้ครั้งหนึ่งเคยมีลิ้น และเคยร้องเพลงได้—ดูสิ เจ้าคนถ่อยนั่นตอกมันลงดินราวกับว่ามันเป็นกรามของเคน ฆาตกรคนแรกของโลก และกะโหลกที่เจ้าโง่นั่นกำลังทำงานด้วยความลำพองใจอยู่นี้ บางทีอาจเป็นกะโหลกของรัฐบุรุษ หรือหนึ่งในบรรดาท่านผู้สูงศักดิ์ที่คิดจะหลอกพระเจ้าผู้เป็นเจ้าของเรา ใช่หรือไม่

โฮเรโช

เป็นไปได้พะยะค่ะ นายท่าน—

แฮมเล็ต

หรืออาจเป็นขุนนางผู้ซึ่งเอ่ยได้ว่า อรุณสวัสดิ์ขอรับนายท่านผู้เป็นที่รักยิ่ง บารมีของท่านเป็นอย่างไรบ้าง? อาจเป็นท่านลอร์ดคนนั้นคนนี้ ผู้ซึ่งสามารถกล่าวคำสรรเสริญม้าของตนได้ หากมันยอมให้เขาอ้อนวอนขอความเมตตา ใช่หรือไม่?

โฮเรโช

พะยะค่ะ นายท่าน

แฮมเล็ต

มิผิดแน่ และบัดนี้ เลดี้เวิร์มผู้ถูกเทิดทูนก็ถูกเหล่าผู้ชื่นชมทอดทิ้งจนสิ้น และต้องให้พลั่วของคนขุดหลุมศพช่วยขุดเธอขึ้นมาจากดิน นี่ช่างเป็นการปฏิวัติที่น่าขัน หากเรามีปัญญาพอจะมองเห็นมัน—ดูนี่สิ อีกกะโหลกหนึ่ง นี่อาจเป็นกะโหลกของนักกฎหมายผู้หนึ่งหรือไม่? แล้วตอนนี้ ความละเอียดลออและคุณลักษณะทั้งหลายของเขาล่ะอยู่ที่ไหน? (คดีความ?) บรรดาศักดิ์ของเขาล่ะ? เล่ห์เหลี่ยมของเขาล่ะ? เหตุใดเขาจึงยอมให้เจ้าคนหยาบช้าผู้นี้ใช้พลั่วเปื้อนโคลนขุดเขาออกมาจากที่พำนักสุดท้าย โดยไม่ยื่นฟ้องร้องดำเนินคดีเลยเล่า?—* ข้าต้องคุยกับเจ้าหมอนี่เสียหน่อย หลุมนี้เป็นของใครกัน เจ้าหนุ่ม?

{บก.—* ในต้นฉบับ แฮมเล็ตยังคงรำพึงพิจารณาอย่างเย็นชาเช่นนี้ต่อไปอีกยาว โดยจินตนาการว่ามันเป็นกะโหลกของเศรษฐีที่ดินผู้หนึ่ง ทว่าผู้แปลพบว่าการแปลส่วนนี้ซึ่งเน้นการเล่นคำเป็นหลักนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ และคงจะตัดฉากนี้ออกไปทั้งหมด หากมิใช่เพราะต้องการให้ผู้อ่านได้เห็นภาพของฉากคนขุดหลุมศพอันเลื่องชื่อ}

คนขุดหลุมศพ

ของข้าพเจ้าเองขอรับ ท่าน—

(เขากลับมาเริ่มร้องเพลงอีกครั้ง)

แฮมเล็ต

ข้าว่ามันเป็นของเจ้านั่นแหละ เพราะเจ้ากำลังมุสาเรื่องนี้อยู่

คนขุดหลุมศพ

และท่านก็มุสาเรื่องนี้เช่นกันขอรับ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ของท่าน—

(จากนั้นเป็นบทสนทนาที่ไร้สาระอีกหลายประโยค ซึ่งความเฉลียวฉลาดอยู่ที่การเล่นคำว่า lie ซึ่งหมายถึงทั้งการนอนราบและการมุสา)

แฮมเล็ต

ข้าถามว่า ชายคนที่เจ้ากำลังขุดหลุมให้เขานั้นชื่อว่าอะไร?

คนขุดหลุมศพ

ข้าพเจ้ามิได้ขุดให้ชายคนใดเลยขอรับ ท่าน

แฮมเล็ต

ถ้าอย่างนั้น ขุดให้หญิงคนไหนเล่า?

คนขุดหลุมศพ

มิได้ขุดให้หญิงคนใดเช่นกันขอรับ

แฮมเล็ต

แล้วใครเล่าที่จะถูกฝังในนี้?

คนขุดหลุมศพ

ผู้ซึ่งเมื่อครั้งมีชีวิตอยู่เคยเป็นสตรีขอรับ แต่ขอพระเจ้าทรงเมตตาดวงวิญญาณของนาง บัดนี้ นางตายแล้ว

แฮมเล็ต

ช่างเป็นเจ้าคนเจ้าเล่ห์ที่เด็ดขาดเสียจริง! เราต้องใช้ภาษาแบบไหนคุยกับมัน มันถึงจะไม่ทำให้เราใบ้กินด้วยคำพูดกำกวมเช่นนี้? สาบานต่อพระเจ้าเลย โฮเรโช ตลอดสามปีที่ผ่านมาข้าสังเกตเห็นว่าโลกนี้ช่างกลายเป็นที่ของคนเจ้าเล่ห์ จนกระทั่งชาวนาผู้โง่เขลาสามารถปล่อยมุกตลกทื่อๆ ให้ดูเหนือชั้นและพลิกแพลงได้พอๆ กับพวกประจบสอพลอที่ฉลาดที่สุดในราชสำนัก—เจ้าเป็นคนขุดหลุมศพมานานเท่าใดแล้ว?

คนขุดหลุมศพ

หากนับวันในหนึ่งปี ข้าพเจ้าเริ่มทำอาชีพนี้ในวันที่พระเจ้าแฮมเล็ตกษัตริย์ผู้ล่วงลับทรงมีชัยเหนือฟอร์ตินบราสขอรับ

แฮมเล็ต

นั่นนานเท่าใดแล้ว?

คนขุดหลุมศพ

ท่านบอกไม่ได้หรือขอรับ? เรื่องนี้แม้แต่คนโง่ก็บอกได้ ว่ามันเป็นวันเดียวกับที่แฮมเล็ตรุ่นเยาว์ถือกำเนิดขึ้น กลายเป็นคนวิกลจริต และถูกส่งตัวไปยังอังกฤษ

แฮมเล็ต

อะไรกัน! แล้วเหตุใดเขาถึงถูกส่งไปยังอังกฤษ?

คนขุดหลุมศพ

เหตุใดหรือขอรับ? ก็เพราะเขากลายเป็นคนวิกลจริตอย่างไรเล่า เขาจะได้ไปกู้คืนสติสัมปชัญญะทั้งห้าที่นั่น หรือหากกู้คืนไม่ได้ ที่นั่นก็คงไม่เป็นปัญหาอะไรนัก

แฮมเล็ต

เพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?

คนขุดหลุมศพ

เพราะไม่มีใครสังเกตเห็นหรอกขอรับ เนื่องจากคนที่นั่นก็วิกลจริตพอๆ กับเขานั่นแหละ

แฮมเล็ต

แล้วเขากลายเป็นคนวิกลจริตได้อย่างไร?

คนขุดหลุมศพ

ว่ากันว่า เป็นไปในรูปแบบที่แปลกประหลาดมากขอรับ

แฮมเล็ต

แปลกประหลาดอย่างไร?

คนขุดหลุมศพ

พับผ่าสิขอรับ เขากลายเป็นคนบ้าก็เพราะเขาสูญเสียสติไปน่ะสิ

แฮมเล็ต

ด้วยเหตุผลกลใดกัน?

คนขุดศพ

ที่นี่หรือครับ ในเดนมาร์ก ผมเป็นคนขุดศพที่นี่ ตั้งแต่วัยหนุ่มจนถึงบัดนี้ รวมเป็นเวลาสามสิบปีแล้ว

แฮมเล็ต

คนเราต้องนอนอยู่ในดินนานเท่าใดจึงจะเน่าเปื่อย

คนขุดศพ

หากเขาไม่เน่าเสียตั้งแต่ก่อนตาย (เหมือนศพหลายร่างในสมัยนี้ที่แทบจะเน่าตั้งแต่ยังไม่ทันลงดิน) ก็อาจใช้เวลาสักแปดถึงเก้าปีครับ แต่ถ้าเป็นช่างฟอกหนัง จะใช้เวลาถึงเก้าปีเต็ม

แฮมเล็ต

เหตุใดช่างฟอกหนังจึงใช้เวลานานกว่าคนอื่น

คนขุดศพ

ทำไมหรือครับท่าน? ก็เพราะผิวหนังของเขาถูกฟอกด้วยอาชีพที่ทำ จนทนทานต่อน้ำได้นานกว่าปกติ เพราะไม่มีสิ่งใดจะทำให้ศพเน่าสลายได้เร็วไปกว่าน้ำอีกแล้ว นี่ไงครับ กะโหลกใบนี้อยู่ในดินมายี่สิบสามปีแล้ว

แฮมเล็ต

ของใครกัน

คนขุดศพ

เป็นของเจ้าตัวแสบคนหนึ่งครับ ท่านคิดว่าเป็นใครล่ะ

แฮมเล็ต

ข้าไม่รู้

คนขุดศพ

ขอให้โรคระบาดจงพรากเจ้าคนพาลนั่น! ครั้งหนึ่งมันเคยเทเหล้าไรน์ใส่หัวผม กะโหลกใบนี้แหละครับท่าน คือกะโหลกของยอริก ตัวตลกประจำราชสำนัก

แฮมเล็ต

ใบนี้หรือ

คนขุดศบ

ใบนี้แหละครับ

แฮมเล็ต

โถ ยอริกผู้น่าสงสาร ข้ารู้จักเขา โฮเรโช เขาเป็นคนที่ร่าเริงที่สุดในโลก มีจินตนาการที่ไม่มีใครเทียบได้ เขาเคยแบกข้าบนหลังตั้งกี่ร้อยครั้ง และดูตอนนี้สิ ช่างเป็นภาพที่น่าสยดสยองยิ่งนัก ข้าถึงกับคลื่นไส้ ตรงนี้เคยเป็นริมฝีปากที่ข้าเคยจุมพิตไม่รู้กี่ครั้งครั้ง ตอนนี้มุกตลกของเจ้าอยู่ที่ไหน? การกระโดดโลดเต้นล่ะ? เพลงน้อยๆ ของเจ้าล่ะ? ความคิดแผลงๆ ที่เคยทำให้โต๊ะอาหารสั่นสะเทือนด้วยเสียงหัวเราะลั่นหายไปไหนหมด? ไม่เหลือแม้แต่เพียงมุกเดียวเพื่อเอาไว้เย้ยหยันรอยยิ้มของตนเองแล้วหรือ?

ลองไปบอกในห้องนอนของเลดี้สิว่า ต่อให้นางจะแต่งแต้มปลายนิ้วให้ดูอวบอิ่มเพียงใด สุดท้ายแล้วนางก็ต้องลงเอยเช่นนี้—โฮเรโช ข้าขอถามเจ้าเพียงคำถามเดียว—

โฮเรโช

อะไรหรือครับ นายท่าน

แฮมเล็ต

เจ้าคิดว่าอเล็กซานเดอร์ตอนอยู่ในดินจะมีสภาพเช่นนี้หรือไม่

โฮเรโช

คงเช่นนั้นครับ

แฮมเล็ต

และมีกลิ่นเช่นนี้ด้วยไหม? ยี้!

(เขาดมกะโหลก)

โฮเรโช

ครับ นายท่าน

แฮมเล็ต

โฮเรโช ในที่สุดเราต้องตกต่ำลงถึงเพียงนี้เชียวหรือ! เราไม่สามารถจินตนาการตามฝุ่นผงอันสูงส่งของอเล็กซานเดอร์ไปจนพบว่า เขาถูกนำไปใช้เป็นจุกอุดรูรั่วที่ไหนสักแห่งได้หรือ

โฮเรโช

การพิจารณาเช่นนั้นดูจะช่างคิดเกินไปหน่อยครับ

แฮมเล็ต

ไม่เลย ไม่เลยแม้แต่น้อย การพิจารณานี้เป็นเรื่องธรรมชาติที่สุด อเล็กซานเดอร์ตาย อเล็กซานเดอร์ถูกฝัง อเล็กซานเดอร์กลายเป็นฝุ่นผง ฝุ่นผงคือดิน จากดินเราทำปูนขาว และปูนขาวที่เขากลายเป็นนั้น จะนำไปอุดถังเบียร์ไม่ได้เชียวหรือ? และเช่นเดียวกัน ซีซาร์ผู้พิชิตโลก อาจถูกนำไปอุดรอยแตกของกำแพงเพื่อกันลมก็ได้ แต่ช้าก่อน! เงียบก่อน—ราชาเสด็จมาแล้ว—

ฉากที่สอง

(ราชา ราชินี ลาเออร์ทีส และโลงศพ พร้อมด้วยขบวนผู้ติดตามจากราชสำนัก นักบวช และอื่นๆ)

แฮมเล็ต

ราชินี—ขบวนผู้ติดตาม—พวกเขากำลังนำอะไรไป? และเหตุใดจึงมีพิธีรีตองน้อยเช่นนี้? นั่นแสดงว่าศพที่พวกเขาติดตามไปต้องเป็นคนที่ปลิดชีพตนเอง—ต้องเป็นผู้มีฐานะสูงส่งแน่—เราจงอยู่ห่างๆ และคอยสังเกตดู

ลาเออร์ทีส

พิธีส่วนที่เหลือล่ะ?

แฮมเล็ต

นั่นคือลาเออร์ทีส ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ยิ่ง ระวังตัวด้วย—

ลาเออร์ทีส

พิธีส่วนที่เหลือล่ะ?

นักบวช

พิธีศพของนางได้รับการจัดขึ้นอย่างเต็มกำลังเท่าที่เราจะกระทำได้แล้ว ความตายของนางนั้นเป็นที่กังขา และหากมิใช่เพราะพระบัญชาของกษัตริย์ที่อยู่เหนือระเบียบการ นางคงต้องถูกฝังในดินที่มิได้รับพรจนกว่าเสียงแตรสุดท้ายจะดังขึ้น แทนที่จะเป็นคำอ้อนวอนอันเมตตา คงมีเพียงเศษหินและกรวดที่ถูกโปรยลงบนตัวนาง ทว่าบัดนี้ นางกลับได้รับการฝังศพพร้อมเครื่องหมายแห่งพรหมจรรย์ ท่ามกลางเสียงเพลงและเสียงระฆัง

เลอทีส

และนี่คือทั้งหมดที่จะกระทำได้แล้วหรือ?

นักบวช

คือทั้งหมดที่สามารถกระทำได้แล้ว หากจะขับร้องเพลงเรควิเอ็มให้นาง หรือมอบเกียรติยศสุดท้ายซึ่งพึงมีให้แก่ดวงวิญญาณที่จากไปอย่างสงบ ย่อมถือเป็นการลบหลู่ความศักดิ์สิทธิ์

เลอทีส

จงฝังนางลงในดินเถิด และขอให้ดอกไวโอเล็ตผลิบานขึ้นจากร่างอันงดงามและบริสุทธิ์ของนาง! ข้าขอสาบานต่อเจ้า นักบวชผู้ใจจืดใจดำ น้องสาวของข้าจะได้เป็นนางฟ้าบนบัลลังก์สวรรค์ ในขณะที่เจ้าต้องคร่ำครวญอยู่ในขุมนรก

แฮมเล็ต

อะไรนะ? โอฟีเลียผู้เลอโฉมอย่างนั้นหรือ?

ราชินี

ลาก่อนนะ ยอดรักผู้แสนดี! ข้าเคยหวังว่าเจ้าจะได้เป็นชายาของแฮมเล็ต ข้าเคยคิดว่าครั้งหนึ่งจะได้จัดเตียงวิวาห์ให้เจ้า แม่สาวน้อยผู้โสภา มิใช่มาโปรยดอกไม้บนหลุมศพของเจ้าเช่นนี้

เลอทีส

โอ้ ความทุกข์ระทมสามเท่าจงตกลงมาเป็นสิบเท่าทับซ้อนกันบนศีรษะอันสาปแช่งของผู้ที่กระทำการอัปยศจนพรากสติอันงดงามไปจากเจ้า หยุดก่อน จนกว่าข้าจะได้โอบกอดนางในอ้อมแขนอีกสักครั้ง

(เขากระโดดลงไปในหลุมศพ)

บัดนี้ จงสาดดินของพวกเจ้าลงบนผู้เป็นและผู้ตาย จนกว่าพวกเจ้าจะทำให้ที่ราบแห่งนี้กลายเป็นภูเขาที่สูงตระหง่านยิ่งกว่าเขาเพลิออนและเขาโอลิมปัสที่เสียดฟ้า

แฮมเล็ต (เผยตัวตน)

ใครกันที่มีความโศกเศร้าอันรุนแรงถึงเพียงนี้? ผู้ซึ่งส่งเสียงคร่ำครวญจนดวงดาวที่หลงทางต้องหยุดนิ่งและสดับฟังด้วยความตกตะลึง? ผู้นั้นคือข้า แฮมเล็ต แห่งเดนมาร์ก

(เขากระโดดลงไปในหลุมศพ)

เลอทีส

ขอให้ปีศาจฉุดกระชากวิญญาณเจ้าไป!

(เขาทะเลาะวิวาทกับแฮมเล็ต)

แฮมเล็ต

เจ้าสวดมนต์ไม่ไพเราะเลย ข้าขอร้องล่ะ เอามือของเจ้าออกไปจากคอข้า! แม้ข้าจะไม่ใช่คนอารมณ์ร้ายหรือวู่วาม แต่ข้าก็มีบางสิ่งที่อันตรายอยู่ในตัว ซึ่งเจ้าควรระวังหากเจ้ายังฉลาดอยู่ ถอยมือของเจ้าออกไป

กษัตริย์

แยกพวกเขาออกจากกัน!

ราชินี

แฮมเล็ต แฮมเล็ต!

โฮเรโช

เจ้าชายผู้ทรงเกียรติ โปรดระงับพระทัยด้วย

(ผู้คนที่อยู่รอบข้างช่วยแยกทั้งสองออกจากกัน)

แฮมเล็ต

อะไรกัน ข้าจะประชันกับเขาในเรื่องนี้ จนกว่าเปลือกตาของข้าจะไม่อาจกะพริบได้อีก

ราชินี

โอ้ ลูกรัก! เรื่องอะไรกัน?

แฮมเล็ต

ข้ารักโอฟีเลีย ต่อให้พี่ชายสี่หมื่นคนนำความรักทั้งหมดมารวมกัน ก็มิอาจเทียบเท่าความรักที่ข้ามีให้นางได้ เจ้าจะทำอย่างไรเพื่อนางบ้าง?

กษัตริย์

โอ้ เขาเสียสติไปแล้ว เลอทีส—

ราชินี

เห็นแก่พระเจ้าเถิด โปรดอดทนกับเขาด้วย

แฮมเล็ต

มาสิ แสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้าจะทำอะไร จะร้องไห้หรือ? จะประชันดาบหรือ? จะอดอาหารหรือ? จะฉีกร่างตัวเองหรือ? จะดื่มน้ำส้มสายชู หรือจะกลืนกินจระเข้? ข้าจะทำทั้งนั้น—เจ้ามาที่นี่เพียงเพื่อจะร้องไห้อย่างนั้นหรือ? เพื่อจะกระโดดลงในหลุมศพต่อหน้าต่อตาข้าหรือ? จงยอมถูกฝังทั้งเป็นไปพร้อมกับนางเถิด ข้าก็ปรารถนาเช่นนั้น และหากเจ้าจะพูดถึงภูเขา ก็จงให้ภูเขานับล้านลูกถล่มทับเรา จนกว่าดินที่ทับถมเราอยู่นี้จะทำให้เขาออสซากลายเป็นเพียงจอมปลวกเล็กๆ! จริงแท้แน่นอน! หากเจ้าอยากจะโอ้อวด ข้าก็สามารถพูดจาโอ้อวดได้เต็มปากไม่แพ้เจ้าหรอก

ราชินี

เขากล่าวด้วยความบ้าคลั่ง และอาการคลุ้มคลั่งนั้นจะส่งผลต่อเขาอยู่ชั่วขณะ แต่แล้วในไม่ช้า ความเงียบงันของเขาก็จะสถิตอยู่อย่างอดทน ราวกับแม่ไก่ที่ฟักไข่ รอจนกว่าลูกไก่ขนทองจะเจาะเปลือกออกมา

แฮมเล็ต

ท่านได้ยินไหม ท่าน—อะไรคือสาเหตุที่ท่านมาพบข้าเช่นนี้? ข้ารักท่านเสมอมา แต่นั่นมิใช่เรื่องสำคัญ จะปล่อยให้เฮอร์คิวลิสทำอะไรก็ตามที่เขาทำได้ แมวก็ต้องร้องเมี๊ยว และสุนัขก็ต้องวิ่งไปตามทางของมัน—

(เขาเดินจากไป)

พระราชา

ข้าขอร้องท่าน โฮเรโชผู้ใจดี โปรดดูแลเขาด้วย

(โฮเรโชเดินจากไป) (ตรัสกับเลอาร์ทีส)

จงเข้มแข็งและอดทนตามข้อตกลงครั้งสุดท้ายของเรา เราจะไม่รีรออีกต่อไปที่จะลงมือดำเนินการ—เกอร์ทรูดที่รัก เจ้าจงจัดหาผู้ดูแลให้บุตรชายของเจ้าบ้าง—หลุมศพนี้ควรมีอนุสรณ์ที่สมเกียรติ—และบัดนี้ ให้เรามอบเวลาหนึ่งชั่วโมงแก่ความสงบของเราเถิด

(พวกเขาทั้งหมดเดินจากไป)

ฉากที่สาม

(เปลี่ยนเป็นห้องโถงในพระราชวัง)

(แฮมเล็ตและโฮเรโชปรากฏตัว)

(แฮมเล็ตเล่าให้เพื่อนสนิทฟังว่า เขาค้นพบและทำลายเนื้อหาในพระราชโองการที่โรเซนแครนซ์และกิลเดนสเติร์นได้รับมอบหมายมาได้อย่างไร เนื่องจากฉากนี้มีไว้เพื่อแจ้งให้ผู้ฟังทราบเพียงเท่านั้น คำพูดเพียงไม่กี่คำก็เพียงพอที่จะบอกสิ่งที่พวกเขาสามารถคาดเดาได้โดยง่าย แฮมเล็ตมีเหตุให้ระแวงในเจตนาของพระราชาเมื่อถูกส่งตัวไปยังอังกฤษ ดังนั้น ในขณะที่ทูตทั้งสองหลับใหล เขาจึงลอบเข้าไปในห้องพัก ขโมยหีบเอกสารนำกลับไปยังห้องของตนเอง ทำลายตราประทับหลวง และพบคำสั่งที่ระบุไว้อย่างชัดเจนถึงกษัตริย์อังกฤษว่า เมื่อแฮมเล็ตเดินทางไปถึง ให้ตัดศีรษะเขาทันที—เขาเก็บกระดาษแผ่นนี้ไว้ และลงมือเขียนพระราชโองการฉบับใหม่ ซึ่งระบุว่าหากกษัตริย์อังกฤษทรงเห็นแก่ไมตรีจิตของเดนมาร์ก (ซึ่งในขณะนั้นอังกฤษต้องพึ่งพา) โปรดกำจัดผู้ส่งจดหมายฉบับนี้ให้พ้นทางโดยทันที โชคดีที่เขามีตราประทับของบิดาอยู่ในกระเป๋า และโชคดียิ่งกว่านั้นคือมันเหมือนกับตราประทับหลวงของเดนมาร์กทุกประการ เขาจึงพับจดหมายฉบับนี้ให้เหมือนกับฉบับแรก ลงนามและประทับตรา แล้วนำไปวางแทนที่ฉบับเดิมได้อย่างแนบเนียนจนโรเซนแครนซ์และกิลเดนสเติร์นไม่รู้ถึงการสลับเปลี่ยน และเมื่อไปถึงอังกฤษ ทั้งสองจึงต้องส่งคำพิพากษาประหารชีวิตของตนเอง

ราวกับเบลเลอโรฟอน โฮเรโชเห็นว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่น่ากังวล เพราะความล้มเหลวของกลอุบายของพระราชาคงไม่อาจปกปิดไว้ได้นาน แฮมเล็ตปลอบใจตนเองว่า อย่างน้อยเขาก็ยังมีเวลา และการจบชีวิตคนคนหนึ่งนั้นใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว ในขณะเดียวกัน เขาก็เสียใจที่ปล่อยให้อารมณ์ชักนำให้ล่วงเกินเลอาร์ทีส และตั้งใจว่าเขาจะพยายามกอบกู้มิตรภาพนั้นกลับคืนมา)*

จากจุดนี้ เราอาจสรุปได้ว่าแฮมเล็ตมีความตั้งใจที่จะจัดการกับกษัตริย์ ทว่ามันยังมิใช่สิ่งที่แน่นอน มิใช่แผนการที่เขาสามารถมั่นใจได้ถึงความปลอดภัยของตนเองหรือผลลัพธ์ที่ราบรื่น แฮมเล็ตควรและปรารถนาจะล้างแค้นให้บิดา ความปรารถนานี้ครอบงำเขาตั้งแต่ฉากแรกของบทละครจนถึงตอนจบ โดยที่เขาไม่เคยรู้หรือแม้แต่จะคิดเลยว่าตนจะลงมือกระทำอย่างไร ทว่าเราได้เห็นมานานแล้วว่า การวางโครงเรื่อง การผูกปม และการคลี่คลายปมนั้น คือส่วนที่กวีของเราเหนือกว่าผู้ใดอย่างยากจะหาใครเทียบ

อย่างไรก็ตาม ผู้ชมในโรงละครอังกฤษไม่มีบทละครเรื่องใดของเชกสเปียร์ที่ชื่นชอบไปมากกว่าเรื่องนี้ ราวกับว่ามันสะท้อนภาพลักษณ์ของพวกเขา อารมณ์ขันของแฮมเล็ต (เพราะสิ่งที่ครอบงำเขาตลอดทั้งเรื่องนั้นไม่ใช่ความหลงใหล แต่เป็นอารมณ์ที่แปรปรวน) ความหดหู่ที่เย็นชา เต็มไปด้วยการใช้เหตุผล หรือหากจะพูดให้ถูกคือการเพ้อฝัน ซึ่งจะปะทุออกมาเป็นพายุแห่งความคลั่งไคล้เพียงชั่วครู่แล้วจางหายไปอย่างรวดเร็ว ความเฉยเมยต่อชีวิตตนเอง ซึ่งปล่อยให้แผนการล้างแค้นอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้วิญญาณของเขาพองโตเป็นเรื่องของโชคชะตา และไม่เห็นว่าการวางแผนหรือการระแวดระวังเพื่อไม่ให้ตนเองตกหลุมพรางของศัตรูนั้นเป็นเรื่องที่คุ้มค่าแก่ความพยายาม ทั้งหมดนี้คือลักษณะนิสัยที่ชาวอังกฤษเห็นเงาของตนเองเด่นชัดเกินกว่าที่จะไม่รู้สึกสนใจ มากกว่าที่จะสนใจตัวละครในอุดมคติหรือความหลงใหลอันแรงกล้าและมั่นคงของเหล่าฮีโร่ในงานของกอร์เนย ฮีโร่ของเชกสเปียร์ โดยเฉพาะตัวละครโปรดของเขา ล้วนเป็นพวกที่มีอารมณ์สุนทรีย์เฉพาะตัว (Humorists) และสันนิษฐานได้ว่านี่คือสาเหตุหลักที่ทำให้ผู้เขียนท่านนี้ยังคงความสดใหม่สำหรับเพื่อนร่วมชาติเสมอ แม้ว่าภาษา ขนบธรรมเนียม และรสนิยมจะเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใดนับแต่ยุคของเขา และมีบางสิ่งที่ดึงดูดใจพวกเขาได้มากกว่าเหล่านักเขียนรุ่นหลังที่สร้างสรรค์งานตามแบบอย่างฝรั่งเศส

ฉากที่สี่

(ออสริก ตัวตลกประจำราชสำนักของกษัตริย์ เข้ามาแจ้งแฮมเล็ตว่า กษัตริย์ได้วางเดิมพันกับเลอร์ทีสว่าแฮมเล็ตจะมีฝีมือการฟันดาบที่เหนือกว่า ฉากนี้เต็มไปด้วยมุกตลก การเล่นคำ และความขี้เล่นในแบบที่แปลไม่ได้ ซึ่งผู้เขียนของเราได้ทิ้งห่างคู่แข่งในยุคนั้นทั้งในด้านอัจฉริยภาพและความงามที่แท้จริง หลังจากมีการโต้ตอบด้วยไหวพริบอย่างยาวนาน ซึ่งมีการสอดแทรกการเสียดสีภาษาในราชสำนักที่ฝืนธรรมชาติและประดิษฐ์ประดอยเกินงามในสมัยนั้น แฮมเล็ตจึงส่งตัวตลกกลับไปตอบกษัตริย์ว่าเขาพร้อมที่จะประลองกับเลอร์ทีสในทันที

หลังจากนั้นไม่นาน ขุนนางท่านหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและแจ้งว่ากษัตริย์ พระราชินี และข้าราชบริพารทั้งหมดกำลังจะเสด็จมาเพื่อทอดพระเนตรการประลอง พร้อมทั้งกล่าวเสริมว่า พระราชินีทรงขอให้เจ้าชายสนทนากับเลอร์ทีสอย่างเป็นมิตรชั่วครู่ก่อนเริ่มการต่อสู้ แฮมเล็ตรับปาก และขุนนางผู้นั้นก็จากไป)

โฮเรโช

ข้าพเจ้าเกรงว่าพระองค์จะแพ้เดิมพัน พะยะค่ะ

แฮมเล็ต

ข้าไม่เชื่อเช่นนั้น ตั้งแต่เขาไปฝรั่งเศส ข้าฝึกซ้อมอยู่ตลอดเวลา ข้ามั่นใจในชัยชนะ แต่เจ้าคงนึกไม่ออกว่าข้ารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่งเพียงใดในทุกที่ที่นี่ ทว่ามันคงไม่มีความหมายอะไร

โฮเรโช

ข้าพเจ้าไม่คิดเช่นนั้น พะยะค่ะ เจ้าชายที่รักของข้าพเจ้า

แฮมเล็ต

ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องไร้สาระแบบเด็กๆ แต่ถึงกระนั้น มันก็อาจจะเพียงพอที่จะทำให้สตรีคนหนึ่งต้องกระวนกระวายใจได้

โฮเรโช

หากหัวใจของท่านให้คำเตือนลับๆ จงเชื่อตามนั้นเถิด ข้าจะออกไปเผชิญหน้ากับพวกเขา และบอกว่าท่านยังไม่พร้อมในเวลานี้

แฮมเล็ต

ไม่ ไม่ ข้าไม่ยึดถือลางสังหรณ์ใดๆ พระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าแผ่ครอบคลุมไปถึงแม้แต่การร่วงหล่นของนกกระจอกตัวหนึ่ง หากมันจะเกิดขึ้นตอนนี้ มันก็จะไม่เกิดขึ้นในคราวหน้า หากมันไม่เกิดขึ้นในคราวหน้า มันก็จะเกิดขึ้นตอนนี้ และหากมันไม่เกิดขึ้นตอนนี้ มันก็จะเกิดขึ้นในคราวหน้า ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับว่าเราเตรียมพร้อมไว้หรือไม่

ฉากที่ห้า

(พระราชา พระราชินี เลอร์ทีส และเหล่าขุนนางจำนวนหนึ่ง ออสริก และคนรับใช้พร้อมด้วยดาบเรเปียร์และถุงมือสำหรับฟันดาบ มีโต๊ะตัวหนึ่งและขวดไวน์วางอยู่บนนั้น)

พระราชา

มาเถิด แฮมเล็ต มา และจงรับมือนี้จากข้า

(พระองค์ทรงยื่นมือของเลอร์ทีสให้)

แฮมเล็ต

ข้าขอการอภัยจากท่าน ท่านผู้มีเกียรติ ข้าได้ล่วงเกินท่าน แต่โปรดให้อภัยข้า และขอให้ท่านยืนยันในฐานะสุภาพบุรุษ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ทราบดี และท่านเองก็คงได้ยินแล้วว่า ข้าถูกลงทัณฑ์ด้วยโรคทางจิตอันน่าเวทนาเพียงใด สิ่งที่ข้าได้กระทำลงไป ซึ่งอาจปลุกเร้าสัญชาตญาณ เกียรติยศ และความแค้นในตัวท่านให้ลุกโชนขึ้นต่อข้านั้น ข้าขอประกาศต่อหน้าสาธารณชน ณ ที่นี้ว่า เป็นความคลุ้มคลั่งของข้าที่กระทำลงไป มิใช่แฮมเล็ตผู้ล่วงเกินท่าน แฮมเล็ตหาใช่ตัวเขาเองไม่ในยามที่กระทำเช่นนั้น เขาชิงชังการกระทำอันเกิดจากความคลุ้มคลั่งของตน ความคลุ้มคลั่งนั้นคือผู้ล่วงเกิน

ส่วนตัวเขาอยู่ฝ่ายเดียวกับผู้ถูกล่วงเกิน ความคลุ้มคลั่งคือศัตรูของแฮมเล็ตผู้ผู้น่าสงสาร ดังนั้น ขอให้คำประกาศอันเป็นทางการของข้าที่ว่า ข้ามิได้มีเจตนาจะก่อความชั่วร้าย จงทำให้ข้าพ้นผิดในความคิดอันสูงส่งของท่าน ประหนึ่งว่าข้าได้ยิงลูกศรข้ามหลังคาบ้านหลังหนึ่งแล้วบังเอิญไปถูกพี่ชายของตนเองเข้า

เลอร์ทีส

ข้าพอใจในระดับที่ข้าเป็นบุตรและเป็นพี่น้อง ซึ่งเป็นฐานะที่เรียกร้องให้ข้าต้องแก้แค้นมากที่สุดในกรณีนี้ แต่ในฐานะสุภาพบุรุษ ข้าไม่อาจและจะไม่ยอมรับการประนีประนอม จนกว่าข้าจะได้รับคำยืนยันจากผู้พิพากษาที่อาวุโสและเป็นที่ยอมรับในสิ่งที่เกียรติยศเรียกร้อง ว่าข้าสามารถกระทำได้โดยไม่ทำให้ชื่อเสียงของข้าต้องมัวหมอง ในระหว่างนี้จนกว่าจะถึงเวลานั้น ข้าขอรับไมตรีที่ท่านเสนอมาในฐานะมิตรภาพ และจะไม่ใช้ไมตรีนั้นในทางที่ผิด

แฮมเล็ต

ข้าพอใจ และบนพื้นฐานนี้ ข้าพร้อมที่จะเข้าแข่งขันฟันดาบฉันมิตรครั้งนี้ด้วยความมั่นใจ ส่งดาบเรเปียร์ให้เราเถิด

เลอร์ทีส

มา เล่มนี้สำหรับข้า

แฮมเล็ต

ข้าจะเป็นคู่ซ้อมให้ท่านเอง เลอร์ทีส ทักษะของท่านจะยิ่งฉายแสงเจิดจ้าเหนือความไม่รู้ของข้า ประดุจดวงดาวที่ส่องประกายท่ามกลางความมืดมิดของราตรี ในความเป็นจริงนั้น

เลอร์ทีส

ท่านล้อเล่นแล้ว ท่านผู้มีเกียรติ

แฮมเล็ต

หามิได้ ข้าขอสาบานด้วยมือนี้

พระราชา

ส่งดาบให้พวกเขาเถิด ออสริก แฮมเล็ต เจ้าจำได้หรือไม่ว่าข้าเดิมพันสิ่งใดไว้

แฮมเล็ต

ข้าทราบพะย่ะค่ะ ฝ่าบาท พระองค์ทรงยอมเสี่ยงที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

พระราชา

ข้าไม่กังวลสิ่งใด ข้าเคยเห็นพวกเจ้าทั้งคู่ฟันดาบมาแล้ว แต่เนื่องจากเขามีพละกำลังมากขึ้นในระหว่างนั้น เราจึงได้ตั้งเดิมพันนี้ขึ้น

เลอร์ทีส

ดาบเล่มนี้หนักเกินไป ขอข้าดูเล่มอื่นหน่อย

แฮมเล็ต

เล่มของข้านี้พอดีแล้ว ดาบเหล่านี้ล้วนมีความยาวที่เหมาะสมทั้งสิ้น

ราชา

รินไวน์ใส่แก้วเหล่านี้ให้เต็ม! หากแฮมเล็ตจู่โจมได้ครั้งแรกหรือครั้งที่สอง หรือหากมีการตอบโต้กันจนถึงครั้งที่สาม ให้สั่งยิงปืนใหญ่ทุกกระบอก ราชาจะดื่มฉลองให้แก่ลมหายใจที่เหนือกว่าของแฮมเล็ต และให้หย่อนไข่มุกเม็ดหนึ่งลงในจอก ซึ่งต้องล้ำค่ากว่ามุกเม็ดใดที่กษัตริย์เดนมาร์กเคยทรงสวมบนมงกุฎ ส่งจอกมาให้ข้า และให้กลองรัวนำหน้าแตร ให้แตรแจ้งแก่พลปืนด้านนอก ให้ปืนใหญ่แจ้งแก่สรวงสวรรค์ และให้สวรรค์แจ้งแก่โลกมนุษย์ว่า ราชาจะทรงดื่มเพื่อสุขภาพของแฮมเล็ต—เอาละ เริ่มได้ และพวกท่านผู้พิพากษา จงพิจารณาให้ดี

แฮมเล็ต

เชิญเถิด ท่านเจ้าคุณ

เลอทีส

เอาละ พะยะค่ะ ฝ่าบาท—

(ทั้งสองต่อสู้กัน)

แฮมเล็ต

หนึ่ง—

เลอทีส

ไม่—

แฮมเล็ต

ตัดสินมาเถิด—

ออสริก

จู่โจมหนึ่งครั้ง และเป็นครั้งที่สัมผัสได้อย่างชัดเจน

เลอทีส

ดี—อีกครั้งหนึ่ง—

ราชา

หยุดก่อน—ดื่มเถิด! แฮมเล็ต ไข่มุกเม็ดนี้เป็นของเจ้า—เพื่อสุขภาพของเจ้า! ส่งจอกให้เขา—

(เสียงแตรและกลองดังขึ้น พร้อมกับการยิงสลุตของปืนใหญ่)

แฮมเล็ต

ข้าขอสู้ในยกนี้ให้จบก่อน—วางมันไว้ตรงนั้นเถิด—

(ทั้งสองต่อสู้กัน)

—เอาละ—จู่โจมอีกครั้ง—พวกท่านว่าอย่างไร?

เลอทีส

ถลอกแล้ว ถลอกแล้ว ข้ายอมรับ

ราชา

ลูกชายของเราจะเป็นฝ่ายชนะ

ราชินี

เขาอ้วนเกินไปและลมหายใจสั้นนัก แฮมเล็ต เอาผ้าเช็ดหน้าของข้าไปซับหน้าเจ้าเถิด—ราชินีขอร่วมดื่มให้เจ้า แฮมเล็ต เพื่อโชคดีของเจ้า!—

(พระนางทรงดื่มจากจอกที่เตรียมไว้ให้แฮมเล็ต)

แฮมเล็ต

เสด็จแม่ผู้เมตตา—

ราชา

เกอร์ทรูดอย่าดื่ม—

ราชินี

ข้าจะดื่ม พะยะค่ะ ฝ่าบาท ข้าขออภัยท่าน

ราชา (รำพึงกับตนเอง)

นั่นคือจอกยาพิษ บัดนี้สายเกินไปแล้ว—

แฮมเล็ต

ข้ายังดื่มไม่ได้ พะยะค่ะ พระนาง โปรดรอสักครู่—

ราชินี

มาเถิด ให้ข้าเช็ดหน้าเจ้า

เลอทีส

ครั้งนี้ข้าจะแทงเขาให้เข้าแน่

ราชา

ข้าไม่เชื่อหรอก

เลอทีส (กระซิบ)

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เกือบจะขัดต่อมโนธรรมของข้า

แฮมเล็ต

มาเถิด ยกที่สาม เลอทีส เจ้าเอาแต่ร่ายรำ ข้าขอร้องให้เจ้าใช้กำลังทั้งหมดที่มี ข้าเกรงว่าเจ้าจะปรานีข้าจนเกินไป

เลอทีส

เจ้าว่าอย่างนั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้นก็เอาเลย

(ทั้งสองต่อสู้กัน)

ออสริก

ยังไม่มีใครโดน—

เลอทีส

รับนี่ไป—

(เลอทีสทำให้แฮมเล็ตบาดเจ็บ จากนั้นในความชุลมุนของการต่อสู้ ทั้งคู่สลับดาบกัน และแฮมเล็ตก็ทำให้เลอทีสบาดเจ็บ)

ราชา

แยกพวกเขาออก พวกเขากำลังเดือดดาล

แฮมเล็ต

ไม่ อีกครั้งหนึ่ง—

ออสริก

ดูพระราชินีทางนี้สิ โฮ้!

โฮเรโช

เลือดออกทั้งคู่—ท่านเป็นอย่างไรบ้าง พะยะค่ะ ฝ่าบาท?

ออสริก

เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เลอทีส?

เลอทีส

เหมือนนกที่ติดบ่วงของตนเอง ออสริก ข้าต้องตายด้วยเครื่องมือแห่งการทรยศอันต่ำช้าของข้าเอง

แฮมเล็ต

พระราชินีเป็นอย่างไรบ้าง—

ราชา

เพียงแค่ทรงเป็นลม เพราะทอดพระเนตรเห็นเลือด

ราชินี

ไม่ ไม่ ยาพิษ ยาพิษ—โอ้ แฮมเล็ต ลูกรักของข้า! ยาพิษ ยาพิษ—ข้าถูกพิษ—

(ราชินีสิ้นพระชนม์)

แฮมเล็ต

โอ้ ความโสมม! เฮ้! สั่งปิดประตูให้สนิท การทรยศ! ใครคือผู้กระทำ—

เลอทีส

อยู่นี่ไง แฮมเล็ต เจ้าต้องตาย ไม่มียาขนานใดในโลกที่จะช่วยเจ้าได้ เจ้าเหลือเวลาชีวิตไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เครื่องมือทรยศอยู่ในมือเจ้า ดาบที่ไร้โกร่งและอาบยาพิษ กลอุบายอันน่ารังเกียจนี้กลับกลายเป็นความพินาศของข้าเอง ดูเถิด ข้านอนอยู่ตรงนี้และไม่อาจลุกขึ้นได้อีก มารดาของเจ้าถูกพิษ ข้าไม่ไหวแล้ว—ราชา ราชาคือผู้ผิด

แฮมเล็ต

และดาบเล่มนี้ก็อาบยาพิษด้วยหรือ? เอาเถิด เจ้าพิษ จงทำในสิ่งที่เจ้าทำได้เถิด—

(แฮมเล็ตแทงกษัตริย์)

ทุกคน

กบฏ! กบฏ!

กษัตริย์

โอ้ ช่วยข้าด้วย เพื่อนเอ๋ย ปกป้องข้าที ข้าเพียงแค่บาดเจ็บ—

แฮมเล็ต

เอ้า เจ้าคนโสมม เจ้าฆาตกร เจ้าเดนมาร์กผู้ถูกสาป จงดื่มจอกนี้ให้หมด—ไข่มุกอยู่นี่ใช่ไหม? ตามแม่ข้าไปเสีย—

(กษัตริย์สิ้นพระชนม์)

เลอทีส

เขาได้รับสิ่งที่เขาสมควรได้รับแล้ว เขาเป็นคนผสมยาพิษนั้นเอง ขอให้เราให้อภัยกันเถิด แฮมเล็ตผู้สูงศักดิ์ ขออย่าให้ความตายของข้าและบิดาตกทอดสู่ท่าน และขออย่าให้ความตายของท่านตกทอดสู่ข้าเลย!

(เลอทีสสิ้นใจ)

แฮมเล็ต

ขอสวรรค์อย่าได้นับเขาเป็นความผิดของท่านเลย! ข้ากำลังจะตายแล้ว โฮเรโช—ราชินีผู้โชคร้าย ลาก่อน!—พวกท่านทั้งหลาย ผู้ที่ยืนอยู่รอบข้างด้วยใบหน้าซีดเผือด และสั่นเทาด้วยความตระหนกต่อเหตุการณ์นี้ พวกท่านผู้เป็นเพียงตัวละครใบ้หรือผู้ฟังในโศกนาฏกรรมเรื่องนี้—หากข้ามีเวลา—แต่ความตายกดทับข้าหนักหนาเหลือเกิน—โอ้ ข้ามีเรื่องจะบอกพวกท่าน—ช่างมันเถิด!—โฮเรโช ข้ากำลังจะตาย ท่านยังคงอยู่ ข้าขอฝากเกียรติยศและการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้าไว้กับท่าน ต่อหน้าผู้ที่ยังไม่ได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้

โฮเรโช

อย่าเชื่อว่าข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป—ข้าเป็นชาวโรมันโบราณมากกว่าเป็นชาวเดนมาร์ก—ที่นี่ยังมีเหล้าเหลืออยู่ในจอก

แฮมเล็ต

หากท่านเป็นลูกผู้ชาย จงส่งจอกนั้นมาให้ข้า ปล่อยให้มันเป็นไปเถิด สาบานต่อสวรรค์ ข้าต้องการมัน โอ้ โฮเรโชผู้ซื่อสัตย์ของข้า ข้าจะทิ้งชื่อเสียงที่ถูกทำลายไว้เบื้องหลังอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้! หากท่านเคยรักข้าในใจ จงเนรเทศตนเองจากความสุขไปอีกสักระยะ และลากสังขารในโลกที่แสนลำบากนี้ต่อไป จนกว่าท่านจะกอบกู้ชื่อเสียงของข้าให้คืนกลับมา

(ได้ยินเสียงเพลงมาร์ช และตามด้วยเสียงปืนใหญ่ดังขึ้นหลังฉาก)

เสียงอึกทึกแห่งสงครามนั้นคืออะไรกัน?

ฉากที่หก

(ออสริกปรากฏตัว)

ออสริก

ฟอร์ทินบราสผู้เยาว์ ซึ่งกลับมาพร้อมชัยชนะจากโปแลนด์ ให้เกียรติคณะทูตจากอังกฤษด้วยการทักทายแบบทหารเช่นนี้

แฮมเล็ต

โอ้ ข้ากำลังจะตาย โฮเรโช ฤทธิ์ของยาพิษกำลังเข้าครอบงำจิตวิญญาณของข้า ข้าไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้นานพอที่จะรับฟังข่าวจากอังกฤษ แต่ข้าเล็งเห็นล่วงหน้าว่า ฟอร์ทินบราสจะเป็นผู้ถูกเลือก เขาได้รับเสียงสนับสนุนจากข้าที่กำลังจะตายนี้ จงบอกเขาพร้อมกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่นำไปสู่จุดจบนี้—มันจบสิ้นแล้ว—

(แฮมเล็ตสิ้นใจ)

โฮเรโช

บัดนี้ หัวใจอันสูงศักดิ์ได้แตกสลายลงแล้ว ราตรีสวัสดิ์ เจ้าชายผู้เป็นที่รัก และขอให้ปีกนางฟ้าพาท่านไปสู่การพักผ่อนชั่วนิรันดร์!—เอ๊ะ เสียงกลองใกล้เข้ามาแล้ว? (ฟอร์ทินบราสและคณะทูตอังกฤษ ปรากฏตัวพร้อมเสียงกลอง ธง และผู้ติดตาม)

ฟอร์ทินบราส

ภาพที่เห็นนี้คืออะไรกัน?

โฮเรโช

เป็นภาพที่น่าสลดใจและเหนือความคาดหมายที่สุดเท่าที่ท่านเคยเห็นมา

ฟอร์ทินบราส

ร่างไร้วิญญาณของเชื้อพระวงศ์สี่พระองค์ นอนจมกองเลือด—โอ้ ความตายผู้จองหอง เจ้าจัดงานเลี้ยงอะไรในถ้ำนรกของเจ้า ถึงได้สังหารเหล่าเจ้าชายมากมายเพียงนี้ในคราวเดียว

คณะทูต

ภาพนี้ช่างน่าสยดสยอง และคำสั่งจากอังกฤษของเราก็มาถึงช้าเกินไป หูของผู้ที่ควรจะรับฟังเรานั้นไร้ความรู้สึกแล้ว เราควรจะแจ้งเขาว่า คำสั่งที่มีต่อโรเซนครันซ์และกิลเดนสเติร์นได้รับการปฏิบัติแล้ว บัดนี้เราจะได้รับคำขอบคุณจากใครกัน?

โฮเรโช

มิใช่จากปากของกษัตริย์ผู้นี้หรอกที่คำพูดจะหลุดออกมาได้ หากพระองค์ยังทรงมีกำลังจะตรัส เพราะพระองค์ไม่เคยมีพระบัญชาให้พวกเขาต้องตายเลย ทว่าในเมื่อโชคชะตากำหนดให้พวกท่านทั้งสองเดินทางมาถึงฉากอันนองเลือดนี้ได้อย่างประจวบเหมาะ ท่านหนึ่งมาจากสงครามโปแลนด์และอีกท่านหนึ่งมาจากอังกฤษ ขอท่านจงสั่งการให้นำร่างไร้วิญญาณเหล่านี้ไปวางบนแท่นยกสูง เพื่อที่ข้าพเจ้าจะได้บอกแก่โลก ซึ่งสำหรับพวกเขาแล้วเรื่องทั้งหมดนี้ยังคงเป็นความลับ ว่าเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร พวกท่านจะได้ยินถึงการกระทำอันโหดร้าย นองเลือด และผิดธรรมชาติ บางคนต้องตายด้วยอุบายทรยศ บางคนตายด้วยความบังเอิญ และในท้ายที่สุด แผนการที่ล้มเหลวก็ได้ย้อนกลับมาทำลายผู้ที่คิดค้นมันขึ้นมาเอง ข้าพเจ้าสามารถให้ข้อมูลโดยละเอียดและถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้ได้

ฟอร์ทินบราส

ข้าปรารถนาจะรับฟัง—จงเตรียมการให้เรียบร้อย และเรียกเหล่าขุนนางมาประชุมกัน สำหรับตัวข้านั้น ข้าขอโอบกอดโชคลาภนี้ด้วยหัวใจที่โศกเศร้า ข้ามีสิทธิ์บางประการในอาณาจักรแห่งนี้ ซึ่งเหตุการณ์ไม่คาดฝันเหล่านี้ได้ผลักดันให้ข้าต้องเข้ามาใช้สิทธิ์นั้น

โฮเรโช

เรื่องนี้ข้าพเจ้าก็มีสิ่งที่ต้องกล่าว และจะเป็นคำกล่าวที่เสียงของผู้อื่นจำนวนมากจะคล้อยตาม แต่ขอให้เริ่มเตรียมการโดยทันที ในขณะที่จิตใจของผู้คนยังคงตื่นตระหนกและไม่สามารถคิดแผนการใดๆ ที่อาจก่อให้เกิดความวุ่นวายระลอกใหม่ได้ (ฟอร์ทินบราสสั่งการให้เหล่านายทหารสี่นายแบกร่างของแฮมเล็ตขึ้นสู่แท่น พร้อมด้วยเสียงดนตรีสงคราม—(พวกเขาเดินแถวออกไป และบทละครจบลงด้วยเสียงปืนใหญ่ยิงสลุตอีกครั้ง)

สิ้นสุดข้อความอิเล็กทรอนิกส์จาก Project Gutenberg เรื่อง แฮมเล็ต เจ้าชายแห่งเดนมาร์ก โดย วิลเลียม เชกสเปียร์ (แปลโดย คริสตอฟ มาร์ติน วีแลนด์)

สิ้นสุดเรื่อง แฮมเล็ต เจ้าชายแห่งเดนมาร์ก โดย วิลเลียม เชกสเปียร์ จาก Project Gutenberg