48

และเรือก็เคลื่อนที่เร็วขึ้นและเร็วขึ้นเรื่อยๆ

จนความมึนงงเข้าครอบงำสมองของข้า—

ดนตรีอันบ้าคลั่งปลุกข้าให้ตื่น เราได้ผ่านพ้นมหาสมุทร

ที่โอบล้อมขั้วโลกไว้ ดินแดนที่ห่างไกลที่สุดของธรรมชาติ—

และเราก็ลอยละล่องอย่างรวดเร็วเหนือผืนน้ำอันใสกระจ่าง

ซึ่งเป็นสีฟ้าครามในยามเที่ยงวัน

ภูเขาอันเบาหวิวทอแสงอยู่รอบด้าน—วิหารหลังหนึ่ง

ตั้งอยู่ใจกลาง โอบล้อมด้วยเกาะสีเขียวขจีที่ทอดตัว

อยู่บนห้วงน้ำสีฟ้าอันมีแสงแดดสาดส่อง รุ่งโรจน์อยู่ไกลตา