ตอนที่ 6: IV

IV

มุมมองของรีเบคก้า

คุณแม่ที่รัก
หนูมาถึงที่นี่อย่างปลอดภัยแล้วค่ะ ชุดของหนูยับไม่มากเท่าไหร่ และคุณป้าเจนก็ช่วยรีดให้เรียบด้วย หนูชอบคุณค็อบบ์มากเลยค่ะ ถึงเขาจะชอบเคี้ยวหมากแต่เขาก็ทิ้งเศษกระดาษหนังสือพิมพ์ลงถังได้แม่นยำมาก หนูได้นั่งรถข้างนอกอยู่พักหนึ่ง แต่ก็รีบเข้าไปนั่งข้างในก่อนจะถึงบ้านคุณป้ามิรันดา จริงๆ หนูไม่อยากเข้าไปหรอกค่ะ แต่คิดว่าถ้าทำแบบนั้นคุณแม่น่าจะสบายใจกว่า คำว่ามิรันดามันยาวเกินไป หนูเลยกะว่าจะเรียกคุณป้า M. กับคุณป้า J. ในจดหมายฉบับวันอาทิตย์นะคะ คุณป้า J. ให้พจนานุกรมหนูเล่มหนึ่งไว้ใช้เปิดหาคำยากๆ ด้วย มันใช้เวลานานมากเลยค่ะ หนูดีใจที่เวลาคนเราพูดกันไม่ต้องหยุดเพื่อสะกดคำ การพูดง่ายกว่าการเขียนเยอะเลย แถมสนุกกว่าด้วย บ้านอิฐหลังนี้หน้าตาเหมือนที่คุณแม่เคยเล่าให้ฟังเป๊ะเลยค่ะ ห้องรับแขกดูหรูหรามากจนเวลาเดินเข้าไปแล้วรู้สึกขนลุก เฟอร์นิเจอร์ก็ดูหรูหราไปหมดทุกห้อง แต่ไม่มีที่ให้นั่งพักผ่อนสบายๆ เลยนอกจากในห้องครัว แมวตัวเดิมยังอยู่ที่นี่นะคะ แต่ที่นี่เขาไม่เก็บลูกแมวไว้เวลาที่มันออกลูก และแมวตัวนี้ก็แก่เกินกว่าจะเล่นด้วยแล้ว ครั้งหนึ่งฮันนาห์เคยบอกหนูว่าคุณแม่หนีตามคุณพ่อไป หนูคิดว่ามันคงจะวิเศษมากเลย ถ้าคุณป้า M. ยอมหนีไปบ้าง หนูคงอยากอยู่กับคุณป้า J. มากกว่า เพราะคุณป้า J. ไม่ได้เกลียดหนูเท่าคุณป้า M. ฝากบอกมาร์คด้วยนะคะว่าเขาสามารถเอากล่องสีของหนูไปได้เลย แต่หนูอยากให้เขาเก็บเค้กสีแดงไว้ให้ด้วย เผื่อว่าหนูจะได้กลับบ้านอีก หนูหวังว่าฮันนาห์กับจอห์นจะไม่เหนื่อยเกินไปที่ต้องช่วยทำงานบ้านในส่วนของหนูนะคะ

รักคุณแม่ที่สุด
รีเบคก้า

ปล. ฝากส่งบทกวีนี้ให้จอห์นด้วยนะคะ เพราะเขาชอบบทกวีของหนูแม้ว่ามันจะไม่ค่อยดีนัก บทนี้ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่เป็นเรื่องจริง หนูหวังว่าคุณแม่จะไม่ถือสาเรื่องที่เขียนไว้ เพราะคุณแม่เคยหนีตามคุณพ่อไป

บ้านหลังนี้ช่างมืดมนและหม่นหมอง
ไม่มีแสงสว่างส่องมาจากทิศใด
ราวกับเป็นสุสาน

และพวกเราที่อาศัยอยู่ในนี้
ก็ดูไร้วิญญาณเหมือนเหล่าเซราฟิม
แม้จะไม่ได้ดีงามเท่า

เทวดาผู้คุ้มครองของหนูคงหลับใหล
อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องคอยเฝ้ายาม

อา! ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน!

ขอส่งหนูกลับไปยังฟาร์มที่โดดเดี่ยว
ที่ซึ่งไม่มีใครคิดร้ายต่อหนู
บ้านแห่งวัยเยาว์ที่รัก!

ปล. อีกครั้ง หนูพยายามเขียนบทกวีให้เหมือนในหนังสือ แต่ตอนแรกมันไม่ค่อยลงตัว คุณแม่เห็นไหมคะว่าคำว่า "สุสาน" กับ "ดีงาม" มันไม่ค่อยเข้ากัน แต่หนูอยากใช้คำว่าสุสานให้ดูน่ากลัว และเพราะเซราฟิมต้อง "ดีงาม" เสมอ หนูเลยตัดออกไม่ได้ ตอนนี้หนูแก้ไขใหม่แล้ว แม้มันจะสื่อความรู้สึกได้ไม่ดีเท่าเดิม แต่หนูคิดว่ามันถูกต้องกว่า ฝากส่งฉบับที่ดีที่สุดให้จอห์นนะคะ เพราะเขาเก็บพวกมันไว้ในกล่องเดียวกับไข่นก ฉบับนี้แหละค่ะที่ดีที่สุด

ความคิดในวันอาทิตย์
โดย
รีเบคก้า โรเวนา แรนดัล

บ้านหลังนี้ช่างมืดมนและหม่นหมอง
ไม่มีแสงสว่างส่องมาจากทิศใด
และไม่มีวันจะเป็นได้

และพวกเราที่อาศัยอยู่ในนี้
ก็ดูไร้วิญญาณเหมือนเหล่าเซราฟิม
แม้จะไม่ได้ดีงามเท่า

เทวดาผู้คุ้มครองของหนูคงหลับใหล
อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องคอยเฝ้ายาม
แต่กลับร่อนเร่ไปไกล

ขอส่งหนูกลับไปยังฟาร์มที่โดดเดี่ยว
ที่ซึ่งไม่มีใครคิดร้ายต่อหนู
บ้านแห่งวัยเยาว์ที่รัก!

คุณแม่ที่รัก
เช้านี้หนูรู้สึกเศร้าจนใจสั่นเลยค่ะ หนูได้คำนี้มาจากเรื่อง "ภรรยาของคุณหมอ (Cora The Doctor's Wife)" ที่แม่สามีของนางเอกใจร้ายและเย็นชากับเธอ เหมือนที่คุณป้า M. ทำกับหนูเลย หนูอยากให้ฮันนาห์มาที่นี่แทนหนูจัง เพราะฮันนาห์คือคนที่ถูกต้องการจริงๆ และเธอก็เก่งกว่าหนู แถมไม่เถียงคำไม่ตกฟากด้วย ยังมีเศษผ้าคอตตอนสีเหลืองนวลของหนูเหลืออยู่บ้างไหมคะ คุณป้า J. อยากได้ไปทำกระดุมหลังชุดใหม่ให้หนู จะได้ไม่ดูแปลกแยกจนเกินไป รั้วในเมืองริเวอร์โบโรสวยดีนะคะ ส่วนที่มีตติ้งยิ่งหรูหรากว่าที่เทมเพอแรนซ์เสียอีก

เมืองนี้ช่างทันสมัย สดใส และงดงาม
เต็มไปด้วยความมั่งคั่งและหรูหรา
แต่หนูอยากจะหนุนแขนตัวเองนอน
พร้อมกับคิดถึงฟาร์มบรูคไซด์ที่แสนหวาน

โรงเรียนก็ดีพอใช้ได้ค่ะ คุณครูตอบคำถามได้มากกว่าครูที่เทมเพอแรนซ์ แต่ก็ยังตอบได้ไม่เยอะเท่าที่หนูสงสัย หนูฉลาดกว่าเด็กผู้หญิงทุกคน ยกเว้นคนเดียว และไม่ฉลาดเท่าเด็กผู้ชายสองคน เอ็มม่า เจน สามารถบวกลบเลขในใจได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบและท่องหนังสือสะกดคำได้แม่นยำทุกตัว แต่เธอไม่มีจินตนาการเลย เธอเรียนเล่มสามแต่ไม่ชอบอ่านเรื่องราวในหนังสือ ส่วนหนูเรียนเล่มหก แต่เพียงเพราะหนูท่องสูตรคูณแม่เจ็ดไม่ได้ มิสเดียร์บอร์นเลยขู่จะให้หนูไปเรียนชั้นพื้นฐานกับอีไลจาและเอลิชา ซิมป์สัน ฝาแฝดตัวน้อย

หัวใจหนูช่างเจ็บปวด และศักดิ์ศรีที่ดื้อรั้นก็ถูกหักโค่น
หนูต้องถูกผูกติดกับไลจาและลิชา
วิญญาณของหนูร่ำไห้เหมือนภรรยาของคุณหมอ
หนูกลัวเหลือเกินว่าจะทนใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ได้

หนูจะลองพยายามชิงรางวัลสะกดคำดูค่ะ แต่กลัวว่าจะทำไม่ได้ จริงๆ หนูไม่แคร์หรอก แต่การสะกดผิดในบทกวีมันดูแย่มาก วันอาทิตย์ที่แล้วพอหนูเจอคำว่า "เซราฟิม (seraphim)" ในพจนานุกรม หนูรู้สึกอายมากที่ก่อนหน้านี้สะกดผิดเป็น "serrafim" แต่คำว่าเซราฟิมไม่ใช่คำที่จะเดาสะกดได้ง่ายๆ เหมือนคำว่า "แปลกแยก (outlandish)" ในจดหมายฉบับนี้ที่สะกดได้ในตัวมันเอง มิสเดียร์บอร์นบอกว่าให้ใช้คำที่สะกด ได้ และถ้าสะกดคำว่าเซราฟิมไม่ได้ ก็ให้ใช้คำว่าเทวดาแทน แต่เทวดากับเซราฟิมไม่เหมือนกันนะคะ เซราฟิมสว่างกว่า ขาวกว่า มีปีกใหญ่กว่า และหนูคิดว่าพวกเขาน่าจะแก่กว่าและตายมานานกว่าเทวดา ซึ่งเทวดาคือคนที่เพิ่งเสียชีวิต และหลังจากอยู่ในสวรรค์รอบบัลลังก์สีขาวอันยิ่งใหญ่เป็นเวลานาน จึงจะเติบโตเป็นเซราฟิมได้

หนูต้องเย็บชุดผ้ากิงแฮมสีน้ำตาลทุกบ่าย ในขณะที่เอ็มม่า เจน และพวกซิมป์สันเล่นบ้านหรือวิ่งเล่นบนขอนไม้ตอนที่แม่ๆ ไม่เห็น แม่ของพวกเขาพวกลูกๆ กลัวจะจมน้ำ ส่วนคุณป้า M. กลัวหนูจะทำเสื้อผ้าเปียกเลยไม่ยอมให้หนูเล่นด้วย หนูเล่นได้ตั้งแต่สี่โมงครึ่งจนถึงมื้อค่ำ และหลังมื้อค่ำอีกนิดหน่อย รวมถึงบ่ายวันเสาร์ด้วย หนูดีใจที่แม่วัวของเรามีลูกวัวเป็นลายจุด ปีนี้แอปเปิลกับหญ้าแห้งน่าจะได้ผลผลิตดี คุณแม่กับจอห์นคงดีใจ และเราจะได้มีเงินไปจ่ายค่าจำนองบ้านเพิ่มขึ้นอีกนิด มิสเดียร์บอร์นถามพวกเราว่าจุดประสงค์ของการศึกษาคืออะไร หนูตอบว่าจุดประสงค์ของหนูคือเพื่อช่วยจ่ายค่าจำนองบ้านค่ะ เธอเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณป้า M. และหนูถูกลงโทษให้เย็บผ้าเพิ่ม เพราะเธอว่าการมีหนี้จำนองเป็นเรื่องน่าอับอายเหมือนการลักขโมยหรือเป็นโรคฝีดาษ และคนทั้งเมืองจะรู้กันหมดว่าฟาร์มของเราติดจำนอง เอ็มม่า เจน, ริชาร์ด คาร์เตอร์ และดร.วินชิป ไม่ได้ติดจำนอง แต่พวกซิมป์สันติดค่ะ

จงลุกขึ้นเถิดวิญญาณของข้า จงทุ่มเททุกแรงกาย
เพื่อปลดเปลื้องหนี้จำนองให้สิ้นไป
เพื่อให้ได้มาซึ่งคำขอบคุณจากใจของแม่
และความรักอันซาบซึ้งจากครอบครัว

(ต้องออกเสียงคำว่าครอบครัวให้เร็วๆ นะคะ ไม่งั้นจังหวะจะไม่เพราะ)

เพื่อนตัวน้อยที่รักคุณแม่
รีเบคก้า

ถึงจอห์น
จำได้ไหมตอนที่เราผูกหมาตัวใหม่ไว้ในโรงนา แล้วมันกัดเชือกพร้อมกับหอนลั่น หนูตอนนี้เป็นแบบนั้นเลยค่ะ เพียงแต่บ้านอิฐหลังนี้คือโรงนา และหนูไม่สามารถกัดคุณป้า M. ได้ เพราะหนูต้องกตัญญู และการศึกษาจะทำให้หนูประสบความสำเร็จเพื่อช่วยพี่จ่ายค่าจำนองบ้านตอนที่เราโตขึ้น

รัก
เบคกี้