ตอนที่ 42: CHAPTER XXXI (part 2)

“พวกเขารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนมหึมา เบียดเสียดกันในที่ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างและอากาศ เป็นเพียงรอยประทับที่ไร้เลือดจากรูปลักษณ์ของชนชั้นที่สูงกว่า พวกเขานอนทอดกายราวกับเงาสะท้อนของใบไม้ที่ปลิวไสวตามลมโชย แล้วร่วงหล่นลงสู่พื้นดินเป็นเพียงภาพจำลองที่ซีดเซียว เป็นวิญญาณสีดำที่ไร้น้ำหนัก เป็นผู้พเนจรที่ถูกล่ามไว้กับพื้นปฐพี ไร้ซึ่งความหวังที่จะได้ไปสู่เมืองอันงดงาม และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนมาจากที่ใด ผู้คนผลักไสพวกเขาลงบนทางเท้าแล้วเดินจากไป โดยไม่ได้โอบกอดเงาเหล่านั้นไว้ในใจด้วยความรักแบบพี่น้องร่วมโลก เพราะยามนั้นไม่ใช่เวลาเที่ยงวันที่มนุษย์จะไร้เงา”

เมื่อถ้อยคำสุดท้ายราวกับเพลงหงส์สิ้นสุดลง เขาก็โงนเงนสั่นเทาและหายลับไปจากสายตา ราวกับว่าเขาทรุดตัวลงนั่ง นางแบบสาวตัวเล็กก้าวเข้ามาแทนที่ตรงหน้าต่างที่เปิดกว้าง เธอสะดุ้งเมื่อเห็นฮิลารี ก่อนจะยืนนิ่งจ้องมองเขา ท่ามกลางความสลัวของช่องหน้าต่าง ดวงตาของเธอขยายกว้างจนเห็นแต่รูม่านตา เป็นจุดสีดำสองจุดที่ถูกกักขังอยู่ในใบหน้าที่ซีดขาวราวกับดอกไม้ ฮิลารียืนตัวแข็งทื่อไม่ต่างจากหญิงสาวขณะที่เขามองขึ้นไปที่เธอ

“เป็นไงบ้าง? พอดีผมคิดว่าจะเอารถออกมาขับเล่นน่ะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

นายเพอร์ซีย์กำลังเดินมาจากประตู สายตาจ้องเขม็งไปยังหน้าต่างที่หญิงสาวคนนั้นยืนอยู่ “แล้วภรรยาคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ?” เขาถามต่อ

ความไร้กาลเทศะของการมาเยือนครั้งนี้จุดชนวนความโกรธเกรี้ยวในใจฮิลารี เขากวาดสายตามองนายเพอร์ซีย์ตั้งแต่รองเท้าหุ้มผ้าไปจนถึงหมวกทรงสูง แล้วเอ่ยว่า “เราเข้าไปหาเธอข้างในกันเถอะครับ”

ระหว่างทาง นายเพอร์ซีย์พูดขึ้นว่า “นั่นคือนางแบบสาวที่ผมเคยเจอในสตูดิโอของภรรยาคุณใช่ไหม? สวยดีนะ!”

ฮิลารีเม้มริมฝีปากแน่น

“ว่าแต่ พวกเด็กสาวพวกนี้หาเลี้ยงชีพกันยังไงเหรอ?” นายเพอร์ซีย์ยังคงซักไซ้ “ผมเดาว่าส่วนใหญ่คงมีรายได้ทางอื่นด้วยล่ะมั้ง จริงไหม?”

“ผมคิดว่าพวกเธอก็หาเลี้ยงชีพตามที่พระเจ้าประทานให้ เหมือนกับคนทั่วไปนั่นแหละครับ”

นายเพอร์ซีย์ตวัดสายตามองเขาอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าดัลลิสันตั้งใจจะพูดจาตัดรอนเขา

“โอ้ แน่นอน! ผมว่าแม่สาวคนนี้คงไม่มีปัญหาเรื่องนั้นหรอก” ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่น่าประหลาดเกิดขึ้นกับ “พ่อหนุ่มนักเขียน” อย่างที่เขาชอบเรียกฮิลารีในเวลาต่อมา จากชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยน กลับกลายเป็นปีศาจที่เย็นชาอย่างสมบูรณ์

“ดูเหมือนภรรยาผมจะไม่อยู่ครับ และผมเองก็มีนัดแล้วด้วย” ฮิลารีกล่าว

ด้วยความประหลาดใจและโกรธเคือง นายเพอร์ซีย์จึงตอบกลับอย่างซื่อๆ ว่า “ขอโทษทีที่ผมมาเกะกะ!” จากนั้นไม่นาน เสียงรถของเขาก็ดังสนั่นหวั่นไหวขณะขับออกไปอย่างไม่จำเป็น