ตอนที่ 39: CHAPTER XXIX (part 2)

“ช่วงที่คุณสโตนเป็นแบบนี้ เขาคงคิดถึงคุณมาก ระหว่างที่ฮิวส์ยังติดคุกอยู่ ผมอยากให้คุณมาที่นี่ก่อนนะครับ แล้วห้องพักเป็นยังไงบ้าง ชอบไหม”

นางแบบสาวตอบสั้นๆ “ไม่ค่อยชอบค่ะ”

“เพราะอะไรหรือ”

“มันเงียบเหงาเกินไป แต่ตอนนี้ฉันไม่เกี่ยงแล้วล่ะค่ะ เพราะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง”

“ก็แค่ช่วงนี้เท่านั้นนะ” ฮิลารีตอบได้เพียงเท่านั้น

เด็กสาวหลุบตาลง ก่อนจะโพล่งขึ้นมาว่า “พรุ่งนี้จะมีงานศพลูกของนางฮิวส์ค่ะ”

“ที่ไหนล่ะ”

“สุสานบรอมป์ตันค่ะ คุณครีดก็จะไปเหมือนกัน”

“งานเริ่มกี่โมง”

เธอเหลือบมองเขาอย่างระแวดระวัง “คุณครีดจะออกเดินทางตอนเก้าโมงครึ่งค่ะ”

“ผมว่าผมจะไปเอง” ฮิลารีบอก

ประกายความดีใจวาบผ่านใบหน้าเธอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเรียบเฉยดังเดิม แต่พอเห็นฮิลารีเดินตรงไปที่ประตู ริมฝีปากของเธอก็เริ่มสั่นเครือ

“เอาละ ลาก่อนนะ” เขาเอ่ย

นางแบบสาวหน้าแดงระเรื่อและตัวสั่นเทา แววตาของเธอเหมือนกำลังตัดพ้อว่า *คุณไม่แม้แต่จะมองฉัน คุณไม่เคยพูดกับฉันดีๆ เลยสักครั้ง* แล้วจู่ๆ เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า

“จากนี้ฉันจะไม่ไปหาคุณเลนนาร์ดอีกแล้ว”

“อ้อ นี่คุณไปหาเขามาแล้วอย่างนั้นหรือ!”

บนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ปนเปกัน ทั้งความสะใจที่ดึงความสนใจจากเขาได้ ความกลัวในสิ่งที่เพิ่งสารภาพ ความวิงวอน และความละอายที่แฝงไปด้วยความดื้อรั้น

“ค่ะ” เธอตอบ

ฮิลารีนิ่งเงียบ

“ตอนที่คุณบอกว่าห้ามฉันมาที่นี่ ฉันก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ”

ฮิลารียังคงไม่พูดอะไร

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้

“ไม่หรอก ไม่เลย” ฮิลารีรีบบอก “แน่นอนว่าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด”

เด็กสาวสะอื้นในลำคอ “มันเป็นอาชีพของฉันนี่คะ”

“ใช่ ใช่ ผมเข้าใจ ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

“ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะคิดยังไง ตราบใดที่ฉันยังมาที่นี่ได้ ฉันจะไม่กลับไปหาเขาอีก”

ฮิลารีแตะไหล่เธอเบาๆ

“เอาละ ไปเถอะ” เขาพูดพร้อมกับเปิดประตูหน้าบ้านให้

นางแบบสาวเดินออกไปด้วยแววตาที่เป็นประกาย ท่าทางสั่นไหวราวกับดอกไม้ที่ได้รับแสงแดดหลังฝนตก

เจ้าของบ้านเดินกลับไปหาคุณสโตน เขานั่งมองชายชราที่กำลังหลับใหลอยู่นานแสนนาน “นักคิดผู้กำลังใคร่ครวญถึงการกระทำ” หากภาพของฮิลารีที่นั่งเท้าคาง ใบหน้าซูบผอม คิ้วขมวดมุ่น พร้อมรอยยิ้มที่ดูเจ็บปวดนี้ถูกบันทึกไว้ในหอศิลป์รูปปั้น มันคงจะถูกตั้งชื่อไว้เช่นนั้น