ตอนที่ 12: CHAPTER VIII (part 2)

สำหรับเซซิเลียแล้ว พี่เขยของเธอเป็นคนที่ดูใจดีแต่ก็น่าสงสารในเวลาเดียวกัน ด้วยความที่เขาหมกมุ่นอยู่กับโลกวรรณกรรมจึงมักปล่อยให้คนอื่นเอาเปรียบได้ง่าย เมื่อเขายืนอยู่ข้างรูปปั้นครึ่งตัวของโซเครตีส เขายิ่งดูบอบบางและไร้ตัวตน ซึ่งรูปปั้นนั้นทำให้เซซิเลียรู้สึกแปลกๆ เพราะมันทั้งใหญ่โตและอัปลักษณ์อย่างยิ่ง เธอตัดสินใจเข้าเรื่องทันทีโดยไม่อ้อมค้อม

“ฮิลารี ฉันได้ยินเรื่องแปลกๆ จากคุณนายฮิวส์เกี่ยวกับนางแบบสาวคนนั้นน่ะค่ะ”

รอยยิ้มในดวงตาของฮิลารีจางหายไป แต่ที่ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มค้างอยู่

“จริงหรือ”

เซซิเลียพูดต่อด้วยท่าทางประหม่า “คุณนายฮิวส์บอกว่าเพราะผู้หญิงคนนั้นแหละที่ทำให้ฮิวส์ทำตัวแย่ขนาดนี้ ฉันไม่อยากจะพูดอะไรในทางลบเกี่ยวกับเด็กคนนั้นนะคะ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะ…”

“จะอะไรหรือ” ฮิลารีถาม

“จะร่ายมนตร์สะกดฮิวส์ไว้ อย่างที่คุณนายฮิวส์ว่านั่นแหละค่ะ”

“สะกดฮิวส์เนี่ยนะ!” ฮิลารีทวนคำ

เซซิเลียเผลอมองไปที่รูปปั้นโซเครตีส แล้วรีบพูดต่ออย่างรวดเร็ว

“เธอเล่าว่าเขาคอยตามเธอต้อยๆ ถึงขั้นลงมาดักรอเธอที่นี่ด้วย เรื่องนี้มันประหลาดสิ้นดี คุณเองก็ไปหาพวกเขามาแล้วใช่ไหมคะ”

ฮิลารีพยักหน้า

“ฉันลองคุยกับคุณพ่อแล้ว” เซซิเลียพึมพำ “แต่ท่านไม่ไหวเลยค่ะ ไม่ยอมสนใจเรื่องนี้เลยแม้แต่นิดเดียว”

ฮิลารีดูเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

“ฉันเลยอยากให้ท่าน” เธอพูดต่อ “หาเด็กคนอื่นมาคัดลอกหนังสือแทน”

“ทำไมล่ะ”

เมื่อรู้สึกว่าถ้าไม่พูดสิ่งที่ตั้งใจมาจะไม่มีทางไปต่อได้ เซซิเลียจึงโพล่งออกไปว่า

“คุณนายฮิวส์บอกว่าฮิวส์ขู่คุณด้วยค่ะ”

สีหน้าของฮิลารีเปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะ

“จริงเหรอ!” เขาว่า “ใจดีเหลือเกินนะ! ขู่เรื่องอะไรล่ะ”

ความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างรุนแรงและความรู้สึกไม่ยุติธรรมที่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ถาโถมเข้าใส่เซซิเลีย “ให้ตายสิ ฉันไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้านเลย ฉันไม่เคยยุ่งเรื่องใครเลยจริงๆ มันน่ากลัวที่สุด!”

ฮิลารีกุมมือเธอไว้

“ซิสที่รัก ของแบบนี้มันต้องคุยกันให้เคลียร์”

เซซิเลียบีบมือเขาตอบด้วยความรู้สึกขอบคุณ

“มันน่ารังเกียจมากเลยค่ะฮิลารี”

“น่ารังเกียจงั้นเหรอ หึม… งั้นรีบๆ พูดให้จบเถอะ”

ใบหน้าของเซซิเลียเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ “คุณอยากให้ฉันเล่าทุกอย่างเลยไหมคะ”

“แน่นอน”

“คือ… ฮิวส์ดูจะปักใจเชื่อว่าคุณสนใจเด็กคนนั้น คุณรู้อยู่แล้วว่าเราไม่มีทางปิดบังอะไรพวกคนใช้หรือคนที่ทำงานในบ้านได้เลย พวกเขาชอบคิดในทางที่แย่ที่สุดเสมอ และแน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าคุณกับ บี. ไม่ได้… ไม่ได้…”

ฮิลารีพยักหน้า

“คุณนายฮิวส์ถึงกับบอกว่าผู้ชายคนนั้นตั้งใจจะไปหา บี. ด้วยค่ะ!”

ภาพของพี่สาวดูเหมือนจะลอยเข้ามาในห้องอีกครั้ง และเธอพูดต่ออย่างสิ้นหวัง “แล้วฮิลารีคะ ฉันดูออกว่าคุณนายฮิวส์เชื่อจริงๆ ว่าคุณสนใจเด็กคนนั้น แน่นอนว่าเธออยากให้เป็นแบบนั้น เพราะถ้าคุณสนใจจริงๆ มันจะหมายความว่าผู้ชายอย่างสามีของเธอไม่มีทางมีโอกาสเลย”

เซซิเลียตกใจกับความคิดที่ร้ายกาจซึ่งผุดขึ้นมาในหัว และรู้สึกละอายที่พูดจาตรงเกินไป เธอจึงหยุดพูด ส่วนฮิลารีหันหน้าหนีไปทางอื่น

เซซิเลียแตะแขนเขา “ฮิลารีคะที่รัก… เป็นไปได้ไหมที่คุณกับ บี. จะ…”

ริมฝีปากของฮิลารีกระตุก “ผมว่าไม่เป็นไปได้หรอก”

เซซิเลียก้มมองพื้นด้วยความเศร้า ตั้งแต่ตอนที่สตีเฟนป่วยเป็นเยื่อหุ้มปอดอักเสบเธอยังไม่เคยรู้สึกกังวลเท่านี้มาก่อน สีหน้าของฮิลารีทำให้ความสงสัยในใจเธอกลับมาอย่างรุนแรง มันอาจจะเป็นเพียงความโกรธที่ผู้ชายคนนั้นบังอาจ แต่ก็อาจจะเป็น… เธอไม่กล้าแม้แต่จะเรียบเรียงความคิดนั้น… ความรู้สึกส่วนตัวที่ลึกซึ้งกว่านั้น

“คุณไม่คิดว่า” เธอถาม “ยังไงเสีย เธอไม่ควรกลับมาที่นี่อีกจะดีกว่าเหรอคะ”

ฮิลารีเดินไปมาในห้อง

“งานนี้เป็นงานเดียวที่มั่นคงและปลอดภัยของเธอ มันทำให้เธอเลี้ยงตัวเองได้ ซึ่งน่าพอใจกว่าการมานั่งเป็นแบบที่นี่มาก ผมยอมไม่ได้ที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการพรากงานนี้ไปจากเธอ”

เซซิเลียไม่เคยเห็นเขาแสดงออกเช่นนี้มาก่อน เป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่ได้อ่อนโยนจนเกินเยียวยา แต่ในตัวเขามีสัญชาตญาณดิบบางอย่างที่เธอแอบชื่นชม? ความไม่แน่ใจนี้ยิ่งทำให้สถานการณ์ซับซ้อนขึ้นไปอีก

“แต่ฮิลารีคะ” ในที่สุดเธอก็ถาม “คุณมั่นใจในตัวเด็กคนนั้นจริงๆ เหรอคะ… ฉันหมายถึง มั่นใจว่าเธอคู่ควรกับการช่วยเหลือจริงๆ หรือเปล่า”

“ผมไม่เข้าใจ”

“ฉันหมายถึง” เซซิเลียพึมพำ “ว่าเราไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับอดีตของเธอ” และเมื่อเห็นการขยับคิ้วของเขาที่บ่งบอกว่าเธอกำลังแตะจุดที่เขาก็สงสัยอยู่เช่นกัน เธอจึงรวบรวมความกล้าพูดต่อ “เพื่อนหรือญาติพี่น้องเธออยู่ที่ไหนกันหมด ฉันหมายถึง เธออาจจะมี… ประสบการณ์บางอย่างมาก่อน”

ฮิลารีเงียบไปและถอยห่างออกไปในโลกของตัวเอง

“คุณคงไม่คาดหวังให้ผมไปซักไซ้เรื่องนั้นกับเธอหรอกนะ”

คำตอบของเขาทำให้เซซิเลียรู้สึกว่าตัวเองดูน่าตลก

“เอาเถอะค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแข็งๆ “ถ้าการช่วยคนจนมันได้ผลลัพธ์แบบนี้ ฉันก็ไม่เห็นประโยชน์ของมันเลย”

ฮิลารีไม่ตอบโต้ เซซิเลียยิ่งรู้สึกสั่นไหวมากกว่าเดิม ทุกอย่างมันช่างสับสนและไม่เป็นธรรมชาติ ทั้งฮิวส์ที่ดูมืดมนและร้ายกาจ และภาพหลอนของบิอันก้า เรื่องราวทั้งหมดดูเหมือนละครโศกนาฏกรรมแบบอิตาลี เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนระดับฮิวส์จะมีความรักที่รุนแรงได้ เธอคิดถึงตรอกซอกซอยที่เธอมองเห็นจากหน้าต่างห้องนอน ความหลงใหลเช่นนั้นจะเกิดขึ้นในซอยที่หดหู่พวกนั้นได้อย่างไร คนที่อาศัยอยู่ที่นั่นซึ่งถูกกดขี่และยากจน แค่เอาชีวิตรอดให้ได้ในแต่ละวันก็ลำบากพอแล้ว เธอรู้จักคนพวกนั้นดี สภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาน่าเวทนาที่สุด คนที่อยู่ในสภาพแบบนั้นจะมีเวลาหรือเรี่ยวแรงมาทำเรื่องฉาวโฉ่แบบนี้ได้อย่างไร มันไม่น่าเชื่อเลย

แล้วเธอก็รู้สึกตัวว่าฮิลารีกำลังพูด

“ผมว่าผู้ชายคนนั้นอันตราย”

เมื่อความกลัวได้รับการยืนยัน และด้วยนิสัยเด็ดขาดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ซึ่งช่วยให้เธอประคองชีวิตอยู่ได้ท่ามกลางความเห็นอกเห็นใจและความลังเล เซซิเลียรู้สึกทันทีว่าเธอทำหน้าที่ของเธอมาจนถึงที่สุดแล้ว

“ฉันจะไม่ยุ่งกับพวกเขาอีก” เธอพูด “ฉันพยายามช่วยคุณนายฮิวส์อย่างเต็มที่แล้ว ฉันรู้จักช่างเย็บผ้าที่เก่งพอๆ กันและยินดีจะมาทำงานแทน ส่วนเด็กที่จะมาคัดลอกหนังสือให้คุณพ่อ ใครมาทำก็ได้ผลเหมือนกัน ถ้าคุณเชื่อฉันนะฮิลารี คุณควรเลิกพยายามช่วยพวกเขาด้วยเหมือนกัน”

รอยยิ้มของฮิลารีทำให้เธอรู้สึกงุนงงและรำคาญใจ หากเธอรู้ว่านี่คือรอยยิ้มแบบเดียวกันที่กั้นกลางระหว่างเขากับพี่สาวของเธอ

“คุณอาจจะพูดถูก” เขาว่า พร้อมกับยักไหล่

“ดีค่ะ” เซซิเลียกล่าว “ฉันทำเท่าที่ทำได้แล้ว ฉันต้องไปแล้วค่ะ ลาก่อน”

ขณะที่เดินไปที่ประตู เธอหันกลับไปมองอีกครั้ง ฮิลารียืนอยู่ข้างรูปปั้นโซเครตีส เธอรู้สึกผิดที่ทิ้งให้เขาอยู่ในสภาพที่ลำบากใจเช่นนี้ แต่แล้วภาพของบิอันก้า—ผู้ลี้ภัยในบ้านของตัวเอง และความนิ่งเฉยที่ดูเย้ยหยันและโศกเศร้า—ก็ผุดขึ้นมา ทำให้เธอรีบเดินจากไป

“สวัสดีครับคุณนายดัลลิสัน พี่สาวคุณอยู่บ้านไหมครับ”

เซซิเลียเห็นคุณเพอร์ซีย์ยืนอยู่ ร่างของเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามจังหวะการสั่นของรถ A.i. Damyer

ความรู้สึกเหมือนเพิ่งเดินออกมาจากบ้านที่มีคนป่วยหรือมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นทำให้เซซิเลียพึมพำตอบว่า

“เกรงว่าเธอจะไม่อยู่ค่ะ”

“โชคร้ายจัง!” คุณเพอร์ซีย์ว่า ใบหน้าสีแดงเหลี่ยมของเขาดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด “ผมกะว่าจะขอพาพวกเธอไปขับรถเล่นสักหน่อย เธอต้องการการออกกำลังกายนะ” คุณเพอร์ซีย์วางมือลงบนตัวรถที่สั่นระริก “รู้จักรถ A.i. Damyer ไหมครับคุณนายดัลลิสัน คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะหาได้ เป็นรถคันเล็กที่ยอดเยี่ยมมาก อยากให้คุณลองขับดูจัง”

รถ A.i. Damyer ส่งกลิ่นน้ำมันเกรดพรีเมียมฟุ้งกระจาย มันสั่นไหวราวกับรับรู้ถึงคำชมของเจ้านาย เซซิเลียมองรถคันนั้น

“ค่ะ” เธอตอบ “ดูน่ารักดีนะคะ”

“ลองดูเถอะครับ!” คุณเพอร์ซีย์คะยั้นคะยอ “ให้ผมพาคุณไปขับเล่นสักรอบเถอะ ถือว่าช่วยให้ผมสบายใจ ผมมั่นใจว่าคุณต้องชอบ”

ความรู้สึกผิดเล็กน้อย ความอยากรู้อยากเห็น และความรู้สึกอยากขัดขืนต่อความอึดอัดและข้อสงสัยที่น่ารังเกียจที่เธอเพิ่งเผชิญมา ทำให้เซซิเลียเหลือบมองคุณเพอร์ซีย์ด้วยสายตาอ่อนโยน และก่อนจะทันรู้ตัว เธอก็ขึ้นไปนั่งบนรถ A.i. Damyer เสียแล้ว รถสั่นเล็กน้อย ส่งเสียงสั้นๆ สองครั้ง ปล่อยกลิ่นหอมฟุ้ง และทะยานไปข้างหน้า คุณเพอร์ซีย์พูดว่า

“คุณใจดีจริงๆ!”

บุรุษไปรษณีย์ สุนัข และรถเข็นของคนขายขนมปังที่กำลังเร่งรีบดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เซซิเลียรู้สึกถึงลมที่ปะทะแก้ม เธอหัวเราะเบาๆ

“ช่วยขับไปส่งฉันที่บ้านด้วยนะคะ”

คุณเพอร์ซีย์แตะศอกคนขับ

“อ้อมสวนไปเลย” เขาบอก “จัดเต็มไปเลยลูกแม่”

รถ A.i. Damyer ส่งเสียงกรีดร้องเล็กๆ เซซิเลียเอนหลังพิงเบาะนุ่มๆ และชำเลืองมองคุณเพอร์ซีย์ที่เอนหลังอยู่เช่นกัน รอยยิ้มเล็กๆ ที่ดูซุกซนและประหลาดใจปรากฏบนริมฝีปากเธอ

'นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?' เธอคิดในใจ 'เขาชวนฉันมาได้ยังไงกัน แต่ในเมื่อมาถึงนี่แล้ว ฉันก็จะสนุกกับมันให้เต็มที่เลย!'

ไม่มีฮิวส์ ไม่มีนางแบบสาว ชีวิตที่น่ารังเกียจเหล่านั้นหายวับไปสิ้น เหลือเพียงสายลมที่ปะทะแก้มและรถ A.i. Damyer ที่ทะยานไปใต้ร่างของเธอ

คุณเพอร์ซีย์พูดว่า “การขับรถแบบนี้ช่วยผมได้มากเลยครับ ทำให้ประสาทของผมผ่อนคลาย”

“โอ้” เซซิเลียพึมพำ “คุณมีเรื่องให้เครียดด้วยเหรอคะ”

คุณเพอร์ซีย์ยิ้ม เมื่อเขายิ้ม แก้มทั้งสองข้างจะกลายเป็นก้อนสีแดงแข็งๆ หนวดที่เล็มอย่างดีเด่นชัด และมีริ้วรอยเล็กๆ ล้อมรอบดวงตาที่สดใส

“มีเพียบเลยครับ” เขาว่า “เรื่องเล็กน้อยก็ทำให้ผมหงุดหงิดได้ ผมทนเห็นเด็กที่ดูหิวโหยไม่ได้เลยจริงๆ”

เซซิเลียเกิดความรู้สึกชื่นชมชายคนนี้อย่างประหลาด ทำไมเธอ ไทม์ ฮิลารี สตีเฟน และทุกคนที่พวกเขารู้จักถึงไม่เป็นแบบเขาบ้างนะ คนที่ดูแข็งแรง สดใส ไม่ถูกทำลายด้วยความเห็นอกเห็นใจที่น่ารำคาญ ไม่ต้องแบกรับ “จิตสำนึกทางสังคม” และมีความสุขกับชีวิตได้ขนาดนี้

ราวกับว่ารถ A.i. Damyer หึงหวงความคิดของเจ้านาย มันจึงหยุดรถเองโดยอัตโนมัติ

“อ้าว” คุณเพอร์ซีย์พูด “อ้าว! อย่าเพิ่งลงครับ เดี๋ยวเธอก็กลับมาเป็นปกติแล้ว”

“โอ้” เซซิเลียตอบ “ขอบคุณค่ะ แต่ฉันต้องลงตรงนี้แหละค่ะ กะว่าจะแวะบอกลาใครบางคน ขอบคุณมากนะคะ ฉันสนุกมากเลย”

เธอมองย้อนกลับไปจากหน้าประตูร้านค้า เห็นคุณเพอร์ซีย์ยืนก้มตัวลงมองรถ A.i. Damyer ของเขาด้วยความตั้งใจอย่างยิ่ง