บทที่ 1
by WorldApexฉันได้ยินนกเขาขับขานเช่นนี้
คู! คู! คู!
พร่ำพรรณนาถึงความรักของนาง
และยามนางบินจากต้นหนึ่งสู่ต้นหนึ่ง
ท่วงทำนองนั้นช่างละมุนละไมเหลือเกินสำหรับฉัน—
คู! คู! คู!
ช่างคล้ายกับเสียงของคู่รัก
ช่างหวานล้ำเกินบรรยายเมื่อได้ยิน
เสียงนกในพุ่มไม้
ในยามวสันตฤดู

0 Comments