บทที่สิบเก้า
by WorldApexเธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งและจ้องมองทั้งสองคน เขาเห็นจากสีหน้าของเธอว่าเธอไม่แน่ใจว่าคนไหนคือสามีของเธอ ลอร์สลุกขึ้นยืนและมองเธอ โดยไม่แน่ใจนักว่าควรจะพูดหรือทำอะไร
“เบธ…”
“ไม่ต้องอธิบาย ลอร์ส” เธอ บอกเขา น้ำเสียงของเธอราบเรียบและสงบนิ่งราวกับว่าเธอพบชายจากนอกโลกในกระท่อมทุกบ่ายเป็นเรื่องปกติ
“ผมพาเขากลับมา” ลอร์สเริ่มต้นพูดและรู้สึกโง่เขลา เขาฉุกคิดขึ้นมาอย่างเลือนรางว่าเธอรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาและการที่เขาเป็นมนุษย์อวกาศได้อย่างไร
เธอเดินเข้ามาในห้องจนถึงจุดที่เขายืนอยู่ ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในตาของเขา “ทำไมคุณถึงพาเขากลับมา? คุณจะกลับมาคนเดียวแล้วดำเนินเรื่องทั้งหมดต่อไปก็ได้นี่”
ความหมายในคำพูดของเธอค่อยๆ ปรากฏชัดในใจเขา และเขาก็ต้องกะพริบตา “คุณรู้เรื่องของผมเหรอ? ได้ยังไง…”
“ฉันจะบอกคุณทีหลัง ทำไมคุณถึงพาเขากลับมา?”
“คุณต้องการเขานี่ ใช่ไหมล่ะ? มันไปไม่รอดหรอก ใครๆ ก็ดูออก” เขาเอื้อมมือไปบีบไหล่เธอไว้แน่น “มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย เบธ ทุกอย่างควรจะดำเนินไปอย่างราบรื่นเหมือนกลไกนาฬิกา เราไม่เคยคาดคิดว่ายานสำรวจจะถูกทำลาย และผมไม่เคยคิดเลยว่าจะตกหลุมรักคุณ…”
“นั่นคือเหตุผลที่คุณพาเขากลับมาเหรอ? เพราะคุณรักฉัน?”
เขาพยักหน้า พยายามอย่างเปล่าประโยชน์ที่จะปัดเป่าอารมณ์สั่นไหวที่พลุ่งพล่านขึ้นมาภายในใจเมื่อได้สัมผัสผิวเนื้อของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด
“ผมเคยคิดที่จะสวมรอยแทนเขา เบธ ผมเคยคิด—แต่ผมรู้ว่ามันจะไม่ได้ผล มันเป็นเรื่องบ้าบอตั้งแต่เริ่มต้น ผม… ผมขอโทษ”
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่ริมฝีปากของเธอ “ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันไม่ได้เสียใจเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ฉันดีใจที่ได้รู้ความจริง ตอนนี้มันก็ดูไม่น่าตลกแล้ว—เรื่องที่ไบรซ์หายตัวไปในอากาศธาตุ” เธอ มองไปรอบห้อง “เขาอยู่ที่ไหน?”
“ตายแล้ว”
“ตายแล้วเหรอ?” ดวงตาของเธอเบิกกว้าง
ลอร์สพยักหน้า “ผมพาสามีของคุณกลับมาโดยฝ่าฝืนคำสั่งของผู้บัญชาการ ตอนที่ผมพยายามจะพาไบรซ์ออกจากโรงพยาบาล เขาก็เกิดคลุ้มคลั่งและเริ่มยิงปืนมั่วซั่วไปหมด หนึ่งในเจ้าหน้าที่อวกาศเลยฆ่าเขา”
“น่าสงสารโนแลนจัง” เธอพึมพำและเขาเห็นน้ำตาคลออยู่ในดวงตาของเธอ จากนั้นเธอก็มองเขาอย่างเฉียบคม “คุณทำฝ่าฝืนคำสั่งเหรอ?”
เขาพยักหน้าอีกครั้ง
“แล้วคุณจะเป็นยังไงต่อไป?”
“ไม่มีอะไรหรอก ทุกอย่างจะเรียบร้อย แต่เบธ คุณรู้ได้ยังไง? ใครบอกคุณเรื่องนี้?”
“ฉันนี่แหละ”
ลอร์สหมุนตัวกลับไปทันที สายตาของเขาประสานกับชายผมบลอนด์ร่างกำยำในชุดสูทที่ยืนอยู่ที่ประตูห้องพัก มือของเขาเลื่อนลงไปยังปืนที่ข้างลำตัวโดยอัตโนมัติ แต่ชายผมบลอนด์ห้ามเขาไว้
“อย่าลำบากเลย ลอร์ส” เขาฉีกยิ้ม “ผมไม่ได้คิดจะชักปืนออกมาหรอก”
“คุณเป็นใคร” ลอร์สถามอย่างดุดัน
“ที่นี่ ผมคือคาร์ตเวลล์ จากหน่วยลับ แต่จริงๆ แล้วผมคือเจ้าหน้าที่อวกาศชั้นหนึ่ง เนสโซ แห่งกองบัญชาการโลกที่ 6”
“คุณบอกเธอเหรอ?” ลอร์สถามด้วยความประหลาดใจ
ชายผมบลอนด์พยักหน้า “ผมจำเป็นต้องบอก ผมมาที่นี่เพื่อตรวจสอบเรื่องไบรซ์ และพบว่าเธอเตรียมจะโทรแจ้งตำรวจ เพราะตอนแรกโนแลนหายตัวไป แล้วคุณก็หายตัวตามไป ผมต้องคิดอะไรบางอย่างเพื่อให้เธอเงียบ และสิ่งเดียวที่ผมคิดออกคือความจริง ผมนี่เป็นสายลับที่ห่วยชะมัด” เขาเสริมพร้อมรอยยิ้ม
ลอร์สพยักหน้าและกัดริมฝีปากล่าง “แล้วตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?” เขาถาม
“ไม่เลวร้ายเท่าไหร่” คาร์ตเวลล์บอกเขา “ผมจัดการให้ลากซากยานที่พังออกไปจากพื้นที่เพื่อนำไปศึกษา เรื่องนี้จะถูกปิดเป็นความลับสักพัก แล้วก็ปล่อยให้มันเลือนหายไปเอง ทุกคนจะลืมมันไป…”
“แล้วเรื่องไบรซ์ล่ะ?”
ชีวิตรักของเหล่าทวยเทพ
คาร์ตเวลล์เม้มริมฝีปาก “นั่นเป็นเรื่องที่โชคร้าย แต่เลี่ยงไม่ได้ เราสามารถปกปิดได้โดยบอกว่าเขาออกค้นหาในพื้นที่ป่าร่วมกับหน่วยกู้ภัยและดูเหมือนว่าจะหลงทาง หลังจากค้นหาแล้วไม่พบอะไร เราก็ปล่อยให้ผู้คนสรุปเอาเอง”
“เสี่ยงนะ” ลอร์สบอกเขา
“มันจะใช้ได้ผล นอกจากว่าคุณจะมีไอเดียที่ดีกว่านี้”
ลอร์สส่ายหน้า “คุณจัดการเรื่องทางนี้เถอะ คาร์ตเวลล์ ผมมีปัญหาของตัวเองอยู่ข้างบนนั้น” เขาชี้ขึ้นไปที่เพดานเพื่อสื่อถึงยานแม่ “และผมควรจะถอดเครื่องแบบของแดนสันออกแล้วรีบไปได้แล้ว”
เบธคว้าแขนของเขาไว้ “ให้เขาเก็บไว้เถอะ ลอร์ส มันจะไม่ตกไปอยู่ในมือคนผิด ฉันสัญญา”
ลอร์สมองไปที่คาร์ตเวลล์ ซึ่งพยักหน้าให้ “ให้พวกเขาเก็บไว้เถอะ” เขาพูด “ยังไงพวกเขาก็อยู่ฝ่ายเดียวกับเรา”
“ตกลง” เขาหยุดชะงัก “ผมคงต้องไปแล้ว…”
เบธคล้องแขนของเธอเข้ากับแขนของเขา “ฉันอยากเดินไปที่ยานกับคุณ”
“ผมก็อยากเช่นนั้น”
เขายิ้มให้คาร์ตเวลล์และพาเธอเดินออกไปท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งถึงที่โล่งเล็กๆ ซึ่งยานสำรวจจอดรอพวกเขาอยู่ จากนั้นเบธก็ดึงศีรษะของเขาลงมาและจุมพิตเขา
“ลาก่อนนะ ลอร์ส” เธอระซิบ
“ผมจะกลับมา เบธ ผมจะกลับมา สักวันหนึ่งคนของพวกเราทั้งสองฝ่ายจะเป็นมิตรกัน และเราจะได้พบกันอีก”
“ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”
เขาเหลือบมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและเห็นยานสำรวจสองลำบินวูบวาบอยู่สูงเหนือหมู่เมฆ “ผู้คุ้มกันของผม” เขาบอกเธอพร้อมรอยยิ้ม
“คุณจะมีปัญหาแน่…”
เขาจุมพิตเธอเบาๆ ที่ริมฝีปาก “ไม่หรอก ผมจะแต่งงานกับลูกสาวของผู้บัญชาการ แล้วทุกอย่างก็จะเรียบร้อย”
“เธอสวยไหม”
“สวย” เขาเห็นแววความเจ็บปวดแบบผู้หญิงผุดขึ้นในดวงตาของเธอวูบหนึ่งจึงยิ้มให้ “เกือบจะสวยเท่าคุณเลย”
เขาจุมพิตเธอเบาๆ อีกครั้งแล้วกระโดดขึ้นไปยังห้องนักบินของยานสำรวจ เขาให้สัญญาณให้เธอถอยห่างจากพื้นที่แรงระเบิด แล้วค่อยๆ บังคับยานขึ้นเหนือยอดไม้ เธอโบกมือให้เขาและดูตัวเล็กจิ๋วท่ามกลางหมู่ไม้ เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เธอ จากนั้นจึงหักยานขึ้นด้านบน เร่งเครื่องยนต์เต็มที่เพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังยานแม่
และเจลา
จบเรื่อง
0 Comments