II. พันธกิจของผู้แทนราษฎร

พันธกิจของผู้แทนราษฎร

ผู้ซึ่งในฐานะตัวแทนของประชาชน ได้รับมอบคำสัตย์ปฏิญาณเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1848 ไว้ด้วยความไว้วางใจเพื่อปวงชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ซึ่งได้รับความไว้วางใจจากชาติถึงสองครา ผู้ซึ่งในฐานะตัวแทนได้ยินคำสัตย์นั้น และในฐานะผู้ออกกฎหมายได้เห็นคำสัตย์นั้นถูกละเมิด ย่อมต้องแบกรับหน้าที่สองประการพร้อมกับหมายเรียกของตน ประการแรกคือ ในวันที่คำสัตย์นั้นถูกละเมิด พวกเขาต้องลุกขึ้นจากที่นั่ง ยอมเอาอกรับศัตรูโดยไม่คำนวณถึงจำนวนหรือพละกำลัง ใช้ร่างกายของตนปกป้องอำนาจอธิปไตยของประชาชน และเพื่อเป็นหนทางในการต่อสู้และโค่นล้มผู้ช่วงชิงอำนาจ พวกเขาต้องคว้าอาวุธทุกชนิด ตั้งแต่ตัวบทกฎหมายในประมวลกฎหมาย ไปจนถึงก้อนหินปูถนนที่เก็บได้ตามท้องถนน ประการที่สองคือ หลังจากยอมรับการต่อสู้และโชคชะตาทั้งปวงแล้ว ต้องยอมรับการถูกเนรเทศและความทุกข์ยากทั้งมวล ยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยชั่วนิรันดร์ต่อหน้าผู้ทรยศ โดยถือคำสัตย์ปฏิญาณไว้ในมือ ลืมเลือนความทุกข์ทรมานส่วนตน ความโศกเศร้าส่วนตัว ครอบครัวที่กระจัดกระจายและถูกทารุณ ทรัพย์สินที่ถูกทำลาย ความรักที่ถูกบดขยี้ และหัวใจที่หลั่งเลือด จงลืมเลือนตนเอง และนับแต่นั้นให้รู้สึกถึงบาดแผลเพียงแห่งเดียว คือบาดแผลของฝรั่งเศส เพื่อกู่ร้องเรียกหาความยุติธรรม

อย่าปล่อยให้ตนเองถูกทำให้สงบ อย่าผ่อนปรน แต่จงเด็ดขาดไม่ยอมความ จงจับตัวผู้ผิดคำสาบานที่น่ารังเกียจผู้นั้น แม้เขาจะสวมมงกุฎอยู่ก็ตาม หากมิใช่ด้วยหัตถ์แห่งกฎหมาย ก็จงใช้คีมแห่งความจริงคีบเอาไว้ และนำตัวอักษรทุกตัวในคำสัตย์ปฏิญาณของเขาไปเผาให้แดงฉานในกองไฟแห่งประวัติศาสตร์ แล้วนาบลงบนใบหน้าของเขา

ผู้เขียนบรรทัดเหล่านี้คือหนึ่งในผู้ที่ไม่หดหู่ใจในการทุ่มเทความพยายามอย่างที่สุดเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม เพื่อปฏิบัติหน้าที่ประการแรกจากหน้าที่อันยิ่งใหญ่ทั้งสองประการนี้ และในการตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้ เขาได้ปฏิบัติหน้าที่ประการที่สอง