ตอนที่ 4: CHAPTER III. RIDING THE TORNADO.

บทที่ 3 ทะยานไปกับทอร์นาโด

ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่า เป็นเพราะยานบินเร่งความเร็วขึ้นในช่วงที่ทัศนวิสัยมืดมิด หรือเป็นเพราะกระแสลมที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งเปลี่ยนทิศทางในวินาทีนั้นพอดี แต่มันคือความจริงที่น่าสะพรึงกลัว

ยานบินล่วงล้ำเข้าสู่เขตอันตราย และไม่ว่าพวกเขาจะพยายามฝืนเพียงใด ยานก็ยังถูกดูดตรงไปยังใจกลางมวลพลังงานทำลายล้างที่ส่งเสียงคำรามกึกก้อง

ทุกคนบนยานรู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังถูกกระชากออกจากตัวเครื่อง พวกเขาจึงรีบคว้าที่ยึดและพื้นยานไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ ทุกคนหอบหายใจรวยรินภายใต้แรงกดอากาศมหาศาลที่บีบคั้นจนรู้สึกเหมือนซี่โครงจะหัก

“เกาะไว้ให้แน่น! เอาชีวิตให้รอด!” ศาสตราจารย์เฟเธอร์วิทตะโกนลั่นขณะพยายามควบคุมทิศทางของยานอย่างสุดความสามารถ แต่เป็นครั้งแรกที่มือผู้เชี่ยวชาญอย่างเขาไม่สามารถควบคุมเครื่องยนต์ได้เลย

ช่วงเวลาแห่งความระทึกขวัญดำเนินไปเพียงไม่กี่วินาที ยานบินสั่นสะท้านไปทั้งลำราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังดิ้นรนในวาระสุดท้าย เสียงโครงสร้างลั่นเอี๊ยดอ๊าดและเสียงหวีดหวิวจากปีกที่กางออกดังระงมเมื่อแรงดูดทวีความรุนแรงขึ้น แล้วทันใดนั้น—

ความมืดมิดก็เข้าปกคลุมผู้เคราะห์ร้ายทั้งสาม ยานทั้งลำดูเหมือนจะถูกฝังกลืนด้วยหิมะถล่มที่เปลี่ยนเป็นทราย ดิน และเศษซากปรักหักพัง จากนั้นยานก็โคลงเคลงอย่างรุนแรง ตามด้วยแรงกระแทกที่เกือบจะเหวี่ยงคุณลุงและหลานๆ ให้หลุดจากที่ยึด ยานบินหมุนคว้างพลิกไปมา ถูกบิดและกระชากราวกับทุกอย่างกำลังจะพังพินาศ

ชั่วขณะหนึ่งพวกเขารู้สึกเหมือนถูกแผดเผาด้วยลมร้อนจัด ก่อนจะถูกเหวี่ยงเข้าสู่บรรยากาศที่เย็นจัดจนเยือกแข็ง แล้วจึงถูกโยนไปมาอย่างมึนงงขณะที่ยานที่แสนบอบบางพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบนราวกับกำลังเดินทางไปยังดวงดาวอันไกลโพ้น

ลมพายุที่หวีดหวิวช่วยพัดฝุ่นที่ชวนสำลักออกไปชั่วครู่ ทำให้ทั้งสามเห็นสภาพรอบตัวได้รางๆ มีทั้งกิ่งไม้และก้อนหินที่พุ่งพล่าน ยอดไม้ที่หักสะบั้น และพุ่มไม้ที่ถูกถอนรากถอนโคนจากดินที่เคยยึดเกาะมานานปี ทุกอย่างหมุนคว้างอยู่ในมวลลมที่ทั้งร้อนจัดและเย็นจัดซึ่งปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง กระแสลมที่แตกต่างกันพันเกี่ยวสลับไปมาดูน่าสยดสยองราวกับฝูงงูยักษ์ที่กำลังเล่นสนุก

เพียงครู่เดียว เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นจนหูแทบดับ ยานบินถูกเหวี่ยงให้สูงขึ้นไปอีกในจังหวะที่น่าเวียนหัว ผู้เคราะห์ร้ายทั้งสามทำได้เพียงเกาะทุกอย่างที่มือจะคว้าได้ โดยรู้สึกว่านี่คงเป็นจุดจบของชีวิตแล้ว

พวกเขาไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อีก และไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้เลย นอกจากถูกกระแสลมที่หวีดหวิวเหวี่ยงไปมาอย่างเจ็บปวด ลมหายใจถูกพรากไป พร้อมกับน้ำหนักมหาศาลที่กดทับลงมาจนเกรงว่าซี่โครงจะหักจนเสียชีวิต

ยานบินพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างไร้ทางสู้ เช่นเดียวกับมนุษย์ที่ติดอยู่ภายในเครื่องจักรที่ล้ำสมัยนี้ พวกเขาถูกเศษวัตถุที่พุ่งขึ้นมาชนเข้าอย่างจังเป็นระยะ แต่โชคดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส จนกระทั่งเกิดการกระชากครั้งสุดท้ายและยานก็ร่วงหล่นลงอย่างกะทันหัน

ยานพุ่งดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้จบลงด้วยความตาย เพราะยานบินลงจอดได้อย่างนุ่มนวลบนสิ่งที่ดูเหมือนเบาะอากาศ แม้จะโคลงเคลงอยู่พักหนึ่ง แต่ในที่สุดก็ทรงตัวได้ในแนวราบ

“เกาะไว้ให้แน่น… เอาชีวิตให้รอด!” ศาสตราจารย์หอบหายใจและพูดประโยคเดิมซ้ำโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเป็นคำเตือนที่เขาพยายามจะบอกเพื่อปกป้องญาติเพียงกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่ของเขา

“ผมไม่… ที่นี่ที่ไหนครับ?”

วอลโดเงยหน้าขึ้นมองรอบๆ ด้วยดวงตาที่พร่ามัว พี่ชายและคุณลุงก็ทำตาม แต่ในช่วงแรกพวกเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

รอบตัวยานบินมีกำแพงลมหมุนวนที่ดูเหมือนจะผ่านเข้าไปไม่ได้ มันอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือ สีของมันเปลี่ยนไปทุกวินาที เป็นความงามที่น่าสยดสยองและไม่เคยซ้ำรูปแบบเดิมเลย

เสียงคำรามก้องที่ฟังดูประหลาดดังแว่วมา บางครั้งดูเหมือนอยู่ไกลแสนไกล บางครั้งก็ดังอยู่ใกล้ตัว ทำให้ยานบินสั่นสะท้านราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังเผชิญกับความตายอันทรมาน

“ดู… ข้างบนนั่นสิ!” บรูโนหอบหายใจบอกในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับศพ แม้จะมีคราบดินและโคลนเหนียวๆ เลอะเทอะไปทั่วจากการหมุนคว้างเมื่อครู่

เพื่อนร่วมชะตากรรมทำตามโดยอัตโนมัติ พวกเขาหอบหายใจแรงเมื่อเห็นท้องฟ้าที่สดใสและแสงแดดสีเหลืองอยู่เบื้องบน ซึ่งอยู่ไกลแสนไกลจนรู้สึกเหมือนกำลังมองขึ้นมาจากก้นบ่อที่ลึกมหาศาล

ทันใดนั้น ความจริงอันน่าอัศจรรย์ก็ผุดขึ้นในสมองของเฟตัน เฟเธอร์วิท จนเขาแทบจะพูดไม่ออก แต่เขาก็ยังพยายามเค้นเสียงออกมาว่า

“เราอยู่ข้างใน… เรากำลังขี่… ทอร์นาโด… อยู่!”

จากนั้นลมหมุนก็ปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว บดบังแสงอาทิตย์และท้องฟ้า ปิดล้อมยานและผู้โดยสารไว้ขณะที่พวกเขาถูกพัดพาไปยังดินแดนที่ไม่รู้จัก ณ ใจกลางของพายุทอร์นาโด!

ทว่าสิ่งที่เหลือเชื่อคือ ทั้งสามคนและยานบินไม่ได้รับอันตรายใดๆ ขณะที่ยานลอยเอื่อยๆ อยู่บนเบาะอากาศ แม้รอบข้างจะมีเสียงคำรามของการทำลายล้าง และบางครั้งพวกเขาก็เห็นต้นไม้หรือพุ่มไม้ที่ถูกฉีกขาดพุ่งทะยานขึ้นและออกไปไกลเกินกว่าวงโคจรของลมไฟฟ้า

ความรู้สึกสำลักกลับมาอีกครั้ง ม่านสีหม่นปิดล้อมพวกเขาไว้จนขาดอากาศหายใจ ชั่วขณะหนึ่งพวกเขารู้สึกเหมือนเส้นผมถูกเผาด้วยไฟ ก่อนจะถูกความเย็นจัดแล่นเข้าสู่เส้นเลือดในวินาทีต่อมา

พวกเขาดิ้นรนหาอากาศหายใจอย่างสิ้นหวัง ราวกับปลาที่ถูกดึงขึ้นจากน้ำ ในขณะที่แรงกดดันมหาศาลยังคงอยู่ ทั้งผู้ใหญ่และเด็กต่างก็ไร้กำลังจะขัดขืน

เมื่อม่านนั้นเปิดออกอีกครั้งและกลมกลืนไปกับกระแสลมที่หมุนวน พวกเขาจึงได้เห็นท้องฟ้าอันไกลโพ้นที่ดูสดใส สว่างไสว และสงบสุขอย่างน่าประหลาด

บรูโนและวอลโดที่อ่อนแรงจากการเผชิญเหตุการณ์เลวร้ายนอนหอบสั่นด้วยความขวัญเสียและร่างกายที่ทรุดโทรม แต่พวกเขาก็พยายามสูดอากาศที่บริสุทธิ์กว่าเดิมเข้าปอด แม้ว่าอากาศนั้นจะมีน้อยเหลือเกินก็ตาม

ศาสตราจารย์เฟเธอร์วิทที่ยังคงห่วงใยหลานๆ มากกว่าตัวเอง พยายามลากสังขารไปยังตู้เก็บของที่เก็บอุปกรณ์สำคัญไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหอบๆ ว่า

“นี่… สูดอากาศ… อากาศอัดกระป๋องเร็ว!”

สองพี่น้องรีบคว้าท่อส่งอากาศที่ศาสตราจารย์ยื่นให้ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่เขาเคยอธิบายวิธีใช้ให้ฟังบ่อยครั้ง

ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็กลับมาอีกครั้งจนรู้สึกเหมือนร่างกายจะถูกบดขยี้ แต่ครั้งนี้สถานการณ์ดีขึ้นเพราะถังอากาศช่วยให้พวกเขามีลมหายใจ และสามารถรอจนกว่ากลุ่มเมฆจะเปิดออกอีกครั้ง

ด้วยอุปกรณ์สำคัญนี้ ทั้งร่างกายและจิตใจของนักเดินทางทางอากาศจึงเริ่มฟื้นตัว และในไม่ช้าพวกเขาก็สามารถเงยหน้าขึ้นมองรอบตัวด้วยความสงสัยและอยากรู้อยากเห็น

ความจริงที่น่าอัศจรรย์นี้แทบไม่ต้องสงสัยเลย แต่ในช่วงนาทีแรกๆ พวกเขายังไม่อยากจะเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริง

รอบตัวพวกเขามีลมบ้าคลั่งหมุนวน บิดเบี้ยว ขึ้นลง และสลับไปมา ราวกับมีอำนาจลึกลับบางอย่างกำลังถักทอตาข่ายแห่งโชคชะตา

สีของกำแพงลมเปลี่ยนไปมา ทั้งหม่นและสว่าง มีสายฟ้าแลบเป็นเส้นซิกแซกน่าสะพรึงกลัวอยู่เป็นระยะ กำแพงลมเหล่านี้มีพลังดึงดูดอย่างประหลาดสำหรับคุณลุงและหลานๆ

เสียงทึบๆ ที่ดังมาจากทุกทิศทางบอกให้รู้เพียงอย่างเดียวว่า ทอร์นาโดกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ยังคงฉีกกระชาก บดขยี้ และทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า และเสียงเหล่านี้คือบันทึกการทำลายล้างอันน่าเกลียดชัง

เมื่อได้รับอากาศอัดจนฟื้นตัวขึ้นมาก และใช้เครื่องมือปรับอัตราการไหลของอากาศตามความต้องการ ศาสตราจารย์เฟเธอร์วิทก็เริ่มกลับมามีความกระตือรือร้นตามปกติ เขาลืมความอันตรายของตัวเองไปชั่วขณะเพราะความสนใจในปรากฏการณ์ที่น่ามหัศจรรย์นี้

เรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไปจนในช่วงนาทีแรกที่เริ่มตั้งตัวได้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดสิ่งที่ตนเองเชื่อ แต่เลือกที่จะมองไปรอบๆ เพื่อหาหลักฐานยืนยันเพิ่มเติม

เขาสังเกตเห็นกำแพงลมรอบยานที่สูงขึ้นไปหลายหลา รูปทรงบิดเบี้ยวไม่สม่ำเสมอ แต่โดยรวมดูเหมือนท่อที่มีส่วนบนบานออก เขาชะโงกหน้ามองข้ามขอบตะกร้ายานแล้วต้องรีบถอยกลับด้วยความเวียนหัว เมื่อเห็นเพียงกลุ่มเมฆที่เดือดพล่านและหมุนวนอยู่เบื้องล่าง ซึ่งเป็นเบาะอากาศที่ช่วยรักษา "ผลงานชิ้นเอก" ของเขาให้รอดพ้นจากการทำลายล้างตอนที่ร่วงลงมา

ใช่แล้ว ไม่มีอะไรต้องสงสัยอีกต่อไป พวกเขาอยู่ภายใน "บอลลูนบิดเบี้ยว" ที่ชาวเมืองในเขตทอร์นาโดต่างหวาดกลัว!

“มันคืออะไรครับคุณลุง?” บรูโนถามด้วยเสียงแหบพร่าขณะที่เริ่มฟื้นตัว

“ที่ไหนก็ไม่รู้ที่ผมไม่อยากจะอยู่เลยสักนิด!” วอลโดเสริมด้วยพลังที่เริ่มกลับมา แม้ว่าดูจากใบหน้าและดวงตาแล้ว เด็กหนุ่มน่าจะได้รับผลกระทบหนักกว่าใครในกลุ่ม

ศาสตราจารย์เฟเธอร์วิทหัวเราะออกมาอย่างประหลาด พร้อมกับโบกมือด้วยความตื่นเต้นก่อนจะพูดว่า

“ที่ที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเคยมาถึงก่อนเรายังไงล่ะเจ้าหนู—เรากำลังขี่ทอร์นาโดเหมือนกับ—อั้ก!”

ทันใดนั้น ยานบินก็กระชากอย่างแรงจนศาสตราจารย์ตัวน้อยหัวกระแทกเข้ากับมุมตู้เก็บของอย่างจัง ยานโคลงเคลงไปมาและหมุนวนตามกลุ่มเมฆที่บ้าคลั่ง ดูเหมือนว่ายานบินกำลังจะพังพินาศในไม่ช้า

ทั้งสามคนเกาะสายช่วยชีวิตไว้แน่น กัดท่อส่งอากาศไว้ในปากขณะที่แรงกดดันเพิ่มสูงขึ้นจนดูเหมือนร่างกายมนุษย์จะไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

โชคดีที่การทดสอบนั้นไม่นานนัก และความสะดวกสบายก็กลับมาอีกครั้ง พวกเขาหอบหายใจและบิดขี้เกียจขณะที่ยานกลับมาอยู่ในตำแหน่งราบและลอยนิ่งอยู่ในสุญญากาศบางส่วน จากนั้นวอลโดก็พูดขึ้นด้วยเสียงแหบๆ ว่า

“ดูเหมือนว่าไอ้เจ้าสิ่งนี้มันจะท้องเสียนะครับ!”

แน่นอนว่านี่คือการพยายามปล่อยมุกตลก แต่ศาสตราจารย์เฟเธอร์วิทกลับรับคำนั้นมาเป็นเรื่องจริงและตอบกลับทันทีว่า

“ถูกต้องเลยเจ้าหลานรัก และลุงดีใจมากที่เธอไม่ได้ตกใจจนเกินไปจนสามารถช่วยลุงจดบันทึกเหตุการณ์มหัศจรรย์นี้ได้ คิดดูสิว่าเราคือผู้ที่ถูกเลือกให้—”

“เดี๋ยวก่อนครับคุณลุงเฟตัน”

“ว่าไงเจ้าหนู?”

“ถ้ามันท้องเสียจริงๆ แล้วมันจะ 'พ่น' ออกมาเมื่อไหร่ครับ? ผมยอมจ่ายเงินหนึ่งดอลลาร์ครึ่งเลยเพื่อให้ได้ออกไปจากที่นี่ จะวิทยาศาสตร์หรือบันทึกอะไรก็ช่างเถอะ!”

“อดทนหน่อยเจ้าหนู” นักวิทยาศาสตร์ตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่กำลังศึกษาการหมุนวนของกระแสลมเพื่อหาทางออกที่ปลอดภัยที่สุด “มันอาจจะเกิดขึ้นเร็วกว่าที่เธอคิด และผลลัพธ์อาจจะเลวร้ายเกินกว่าจะบรรยายได้ เราเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ทอร์นาโดไม่คุ้นเคย ลุงเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงของแรงกดดันเหล่านี้คือความพยายามของกลุ่มเมฆที่จะ 'ขย้อน' เราออกมา ดังนั้นที่เธอพูดว่ามันท้องเสียจึงถือว่าใกล้เคียงความจริงทีเดียว”

ทันใดนั้น ลมเย็นจัดก็พุ่งเข้ามา บรูโนจึงร้องออกมาอย่างหอบๆ ว่า

“ผมรู้สึกเหมือนตัวกำลังพองขึ้น… เหมือนกบในนิทานอีสปเลย!”