ตอนที่ 3

เขามองขึ้นมาด้วยความประหลาดใจเมื่อเธอเดินเข้ามา ชาริตี้สังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้โกนหนวดเคราและดูแก่ลงกว่าปกติมาก แต่เพราะเธอเห็นเขาเป็นคนแก่มาโดยตลอด ความเปลี่ยนแปลงนี้จึงไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอะไร เธอเล่าให้เขาฟังว่าไปพบคุณแฮตชาร์ดมาด้วยจุดประสงค์อะไร แม้จะเห็นว่าเขาตกใจแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ฉันบอกเธอว่างานบ้านมันหนักเกินไปสำหรับฉัน ฉันอยากหาเงินมาจ้างคนมาช่วยงาน แต่ฉันจะไม่เป็นคนจ่ายเงินจ้างนะ คุณต้องเป็นคนจ่าย เพราะฉันอยากมีเงินเก็บเป็นของตัวเองบ้าง”

คุณรอยัลขมวดคิ้วหนาเตอะจนชิดกัน เขานั่งเคาะเล็บที่เปื้อนหมึกกับขอบโต๊ะเป็นจังหวะ

“เธอจะหาเงินไปทำไม” เขาถาม

“เอาไว้ใช้ตอนที่ฉันอยากจะย้ายออกไปจากที่นี่ไงคะ”

“แล้วทำไมถึงอยากย้ายออก”

แววตาเหยียดหยามฉายชัดขึ้นมาทันที “คุณคิดว่าจะมีใครอยากอยู่ที่นอร์ทดอร์เมอร์ถ้าเลือกได้งั้นเหรอ ใครๆ เขาก็พูดกันว่าแม้แต่คุณเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่!”

เขาก้มหน้าลงแล้วถามเบาๆ “แล้วเธอจะไปไหน”

“ที่ไหนก็ได้ที่ฉันสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ ฉันจะลองหาที่นี่ดูก่อน ถ้าไม่ได้จริงๆ ฉันก็จะไปที่อื่น ต่อให้ต้องกลับขึ้นเขาฉันก็ยอม” เธอหยุดพูดเพื่อดูปฏิกิริยา และเห็นว่าคำขู่นั้นได้ผล “ฉันต้องการให้คุณช่วยคุยกับคุณแฮตชาร์ดและคณะกรรมการเมืองให้รับฉันเข้าทำงานที่ห้องสมุด และฉันต้องการคนมาช่วยงานบ้านที่นี่ด้วย” เธอย้ำอีกครั้ง

ใบหน้าของคุณรอยัลซีดเผือด เมื่อเธอพูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้าพลางพิงโต๊ะไว้ ทั้งคู่จ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง

“ฟังนะ” ในที่สุดเขาก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูยากลำบาก “มีบางอย่างที่ฉันอยากจะบอกเธอ ซึ่งจริงๆ ฉันควรจะบอกตั้งนานแล้ว… ฉันอยากให้เธอแต่งงานกับฉัน”

หญิงสาวจ้องเขาเขม็งโดยไม่ขยับเขยื้อน “ฉันอยากให้เธอแต่งงานกับฉัน” เขาพูดซ้ำพร้อมกับกระแอมในลำคอ “วันอาทิตย์หน้าศาสนาจารย์จะมาที่นี่ เราจัดการเรื่องนี้กันตอนนั้นเลยก็ได้ หรือถ้าเธอต้องการ ฉันจะขับรถพาเธอไปหาผู้พิพากษาที่เฮปเบิร์นเพื่อจดทะเบียนให้เรียบร้อย เธออยากได้แบบไหนฉันยอมทุกอย่าง”

สายตาของเขาหลบวูบเมื่อเจอแรงจ้องมองอันไร้ความปรานีของเธอ เขาขยับตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย ภาพของชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ ทั้งเงอะงะ ซอมซ่อ และดูไม่เรียบร้อย เส้นเลือดสีม่วงปูดโปนบนมือที่กดลงบนโต๊ะ และกรามยาวๆ ของนักพูดที่สั่นระริกขณะพยายามสารภาพความในใจ ทำให้เขาดูเหมือนภาพล้อเลียนที่น่าเกลียดของชายชราใจดีที่เธอเคยรู้จัก

“แต่งงานกับคุณ? กับฉันเนี่ยนะ?” เธอระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสมเพช “นี่คือสิ่งที่คุณตั้งใจจะมาขอฉันเมื่อคืนก่อนใช่ไหม ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าคุณเป็นอะไรไป หรือว่าไม่ได้ส่องกระจกดูตัวเองมานานแล้ว” เธอเหยียดตัวตรงด้วยความมั่นใจในความสาวและความแข็งแรงของตน “ฉันเดาว่าคุณคงคิดว่าการแต่งงานกับฉันมันคงถูกกว่าการจ้างคนใช้สินะ ใครๆ ก็รู้ว่าคุณเป็นคนที่ขี้เหนียวที่สุดในเคาน์ตี้อีเกิล แต่ฉันว่าคุณคงไม่ใช้วิธีนี้เพื่อให้มีคนมาซ่อมเสื้อผ้าให้เป็นครั้งที่สองหรอก”

คุณรอยัลนิ่งสนิทขณะที่เธอพูด ใบหน้าของเขาซีดราวกับเถ้าถ่าน คิ้วสีดำสั่นระริกราวกับถูกแสงแห่งความเหยียดหยามแผดเผาจนตาบอด เมื่อเธอพูดจบ เขาก็ยกมือขึ้น

“พอแล้ว… พอได้แล้ว” เขาพูดพลางหันไปหยิบหมวกที่แขวนไว้ตรงประตู ก่อนจะชะงักที่ธรณีประตู “ผู้คนไม่เคยยุติธรรมกับฉันเลย… ตั้งแต่แรกพวกเขาไม่เคยยุติธรรมกับฉันเลย” จากนั้นเขาก็เดินออกไป

ไม่กี่วันต่อมา ชาวเมืองนอร์ทดอร์เมอร์ต่างประหลาดใจที่ทราบว่า ชาริตี้ได้รับแต่งตั้งเป็นบรรณารักษ์ของหอสมุดแฮตชาร์ดเมโมเรียล โดยได้รับเงินเดือนเดือนละแปดดอลลาร์ ส่วนเวเรนา มาร์ช หญิงชราจากสถานสงเคราะห์เครสตัน ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านทนายรอยัลเพื่อทำหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารการกินแทน