ตอนที่ 1

สู่ใจกลางโลก
โดย เอ็ดการ์ ไรซ์ เบอร์โรวส์

สารบัญ

บทนำ
บทที่ 1 มุ่งสู่กองเพลิงนิรันดร์
บทที่ 2 โลกประหลาด
บทที่ 3 การเปลี่ยนนาย
บทที่ 4 ไดแอนผู้เลอโฉม
บทที่ 5 ทาส
บทที่ 6 จุดเริ่มต้นของความสยอง
บทที่ 7 อิสรภาพ
บทที่ 8 วิหารมาฮาร์
บทที่ 9 เผชิญหน้าความตาย
บทที่ 10 พบภูตราอีกครั้ง
บทที่ 11 สี่ศพแห่งมาฮาร์
บทที่ 12 การไล่ล่า
บทที่ 13 จอมเจ้าเล่ห์
บทที่ 14 สวนเอเดน
บทที่ 15 กลับสู่โลก

บทนำ

ก่อนอื่น ผมอยากให้คุณจำไว้ว่า ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณเชื่อเรื่องนี้ และคุณคงไม่แปลกใจเลยถ้าได้เห็นสิ่งที่ผมเพิ่งเจอมากับตัว ตอนที่ผมยังใสซื่อและไม่รู้อะไรเลยจนกล้าเล่าใจความสำคัญของเรื่องนี้ให้สมาชิกสมาคมธรณีวิทยากษัตริย์ฟัง ระหว่างที่ผมเดินทางไปลอนดอนครั้งล่าสุด

คุณคงจะคิดว่าผมถูกจับได้ว่าก่อคดีร้ายแรงระดับขโมยเครื่องราชกกุธภัณฑ์จากหอคอยลอนดอน หรือแอบใส่ยาพิษลงในกาแฟขององค์กษัตริย์เสียมากกว่า

สุภาพบุรุษผู้ทรงความรู้ที่ผมไว้ใจเล่าให้ฟังถึงกับตัวแข็งทื่อทั้งที่ผมยังเล่าไม่ถึงครึ่งเรื่องด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องดี เพราะถ้าไม่แข็งทื่อเขาคงระเบิดตัวตายไปแล้ว ส่วนความฝันของผมที่จะได้รับเกียรติเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ ได้เหรียญทอง หรือมีชื่อจารึกในหอเกียรติยศ ก็มลายหายไปในอากาศที่หนาวเหน็บและเย็นชาของเขา

แต่ผมเชื่อเรื่องนี้ และคุณก็คงจะเชื่อ เช่นเดียวกับสมาชิกผู้ทรงความรู้ของสมาคมธรณีวิทยากษัตริย์คนนั้น หากคุณและเขาได้ฟังเรื่องนี้จากปากของชายผู้เล่าให้ผมฟังโดยตรง หากคุณได้เห็นประกายแห่งความจริงในดวงตาสีเทาคู่นั้น ได้สัมผัสถึงความจริงใจในน้ำเสียงที่ราบเรียบ และรับรู้ถึงความโศกเศร้าทั้งหมดของเรื่องราว คุณเองก็คงจะเชื่อเช่นกัน และคุณไม่จำเป็นต้องใช้หลักฐานที่เห็นกับตาอย่างที่ผมมี นั่นคือสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ดูคล้ายแร็มโฟรริงคัส ซึ่งเขาพามันกลับมาจากโลกใต้ดิน

ผมพบเขาโดยบังเอิญและไม่คาดฝันที่ริมทะเลทรายซาฮารา เขายืนอยู่หน้าเต็นท์หนังแพะท่ามกลางกลุ่มต้นอินทผลัมในโอเอซิสเล็กๆ ซึ่งใกล้กันนั้นมีหมู่บ้านชั่วคราวของชาวอาหรับอีกประมาณแปดถึงสิบเต็นท์

ผมเดินทางลงมาจากทางเหนือเพื่อล่าสิงโต โดยมีผู้ติดตามเป็นชาวทะเลทรายสิบสองคน และผมเป็นคนผิวขาวเพียงคนเดียวในกลุ่ม เมื่อเราเข้าใกล้กลุ่มต้นไม้สีเขียว ผมเห็นชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเต็นท์ เขาใช้มือป้องหน้าผากพลางจ้องมองมาที่พวกเราอย่างตั้งใจ พอเห็นผม เขาก็รีบเดินตรงเข้ามาหาทันที

“คนผิวขาว!” เขาอุทาน “ขอบคุณพระเจ้า! ผมเฝ้ามองพวกคุณมาหลายชั่วโมงแล้ว หวังว่าครั้งนี้จะมีคนผิวขาวมาเสียที บอกผมทีว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ ปีอะไรแล้ว”

พอผมบอกวันที่และปีให้เขาทราบ เขาก็เซถลาเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง จนต้องรีบคว้าสายโกลนที่เท้าแขวนของผมไว้เพื่อพยุงตัว

“เป็นไปไม่ได้!” เขาอุทานหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง “เป็นไปไม่ได้! บอกผมทีว่าคุณจำผิด หรือแค่ล้อเล่น”

“ผมพูดความจริง เพื่อนเอ๋ย” ผมตอบ “ทำไมผมต้องโกหกคนแปลกหน้าในเรื่องง่ายๆ อย่างวันที่ด้วยล่ะ”

เขายืนนิ่งก้มหน้าอยู่พักใหญ่

“สิบปี!” ในที่สุดเขาก็พึมพำ “สิบปีเชียวหรือ ผมนึกว่าอย่างมากที่สุดก็น่าจะแค่ปีเดียว!” คืนนั้นเขาเล่าเรื่องราวของเขาให้ผมฟัง ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมจะถ่ายทอดให้คุณได้รับรู้ โดยพยายามใช้คำพูดของเขาให้ใกล้เคียงที่สุดเท่าที่ผมจะจำได้