ฉากที่ 8

เฮอร์มันน์ เข้ามา

ฟรานซิส: ฮ่า! ยินดีต้อนรับ ยูริอาลุสของข้า! เครื่องมือที่ว่องไวและซื่อสัตย์ของข้า!

เฮอร์มันน์ (อย่างห้วนและหงุดหงิด): ท่านเรียกข้ามา ท่านเคานต์—ด้วยเหตุใด?

ฟรานซิส: เพื่อให้เจ้าประทับตราลงบนผลงานชิ้นเอกของเจ้าอย่างไรเล่า

เฮอร์มันน์ (เสียงห้วน): งั้นรึ?

ฟรานซิส: จงเติมแต่งรายละเอียดสุดท้ายให้ภาพวาดนี้สมบูรณ์

เฮอร์มันน์: เหอะ! เหอะ!

ฟรานซิส (ตกใจ): ให้ข้าเรียกรถม้าไหม? เราจะได้จัดการธุระระหว่างเดินทางไป?

เฮอร์มันน์ (อย่างดูแคลน): ไม่ต้องมีพิธีรีตองหรอกท่าน หากท่านต้องการ สำหรับธุระใดๆ ที่เราต้องจัดการ พื้นที่ระหว่างกำแพงทั้งสี่ด้านนี้ก็เพียงพอแล้ว อย่างไรก็ตาม ข้าจะขอกล่าวคำนำกับท่านสักเล็กน้อย ซึ่งอาจช่วยให้ท่านไม่ต้องเปลืองแรงปอดโดยไม่จำเป็น

ฟรานซิส (อย่างระแวดระวัง): หึ! แล้วคำเหล่านั้นคืออะไรล่ะ?

เฮอร์มันน์ (ด้วยความประชดประชันอย่างขมขื่น): เจ้าจะได้อเมเลียไป—และนั่นต้องมาจากมือของข้า—

ฟรานซิส (ด้วยความประหลาดใจ): เฮอร์มันน์!

เฮอร์มันน์ (เช่นเดิม โดยหันหลังให้ฟรานซิส): อเมเลียจะกลายเป็นของเล่นตามความต้องการของข้า—และท่านคงเดาส่วนที่เหลือได้ไม่ยาก—สรุปคือ ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เราปรารถนา (ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างโกรธแค้น แล้วหันมาหาฟรานซิสอย่างหยิ่งยโส) เอาละ เคานต์ ฟอน มัวร์ ท่านมีอะไรจะพูดกับข้าไหม?

ฟรานซิส (อย่างเลี่ยงๆ): กับเจ้าเนี่ยนะ? ไม่มีอะไร ข้ามีบางอย่างจะพูดกับเฮอร์มันน์—

เฮอร์มันน์: อย่าเลี่ยง คำตอบคืออะไร ทำไมข้าถึงถูกเรียกมาที่นี่? เพื่อให้เป็นเบี้ยล่างของท่านเป็นครั้งที่สองอย่างนั้นรึ! เพื่อให้ช่วยถือบันไดให้หัวขโมยปีนขึ้นไป? เพื่อขายวิญญาณแลกกับค่าจ้างของเพชฌฆาตงั้นหรือ? ท่านต้องการอะไรจากข้ากันแน่?

ฟรานซิส (ทำท่าเหมือนเพิ่งนึกได้): ฮ่า! นึกออกพอดี! เราต้องไม่ลืมประเด็นสำคัญ พ่อบ้านของข้าไม่ได้บอกเจ้าหรือ? ข้าต้องการจะคุยกับเจ้าเรื่องสินสอดน่ะ

เฮอร์มันน์ นี่มันเป็นเรื่องล้อเล่นชัดๆ ครับท่าน หรือถ้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ก็คงเป็นอะไรที่เลวร้ายกว่านั้น มัวร์ ระวังตัวให้ดีเถิด—ระวังอย่าให้มาจุดไฟโทสะของข้า มัวร์ เราอยู่กันตามลำพัง! และข้ายังมีชื่อเสียงที่ไร้มลทินเพื่อจะนำมาเดิมพันกับชื่อของท่าน! อย่าได้ไว้ใจปีศาจ แม้ว่ามันจะเป็นปีศาจที่ท่านสร้างขึ้นมาเองก็ตาม

ฟรานซิส (ด้วยท่าทีสง่า) กิริยาเช่นนี้สมควรแล้วหรือที่จะทำต่อผู้เป็นนายและเจ้านายผู้เมตตาของเจ้า? จงสั่นสะท้านเสียเถิด เจ้าทาส!

เฮอร์มันน์ (อย่างประชดประชัน) เพราะเกรงกลัวในความไม่พอใจของท่านน่ะหรือครับ? ความไม่พอใจของท่านจะมีค่าอะไรกับคนที่กำลังทำสงครามกับตัวเอง? พุทโธ่ มัวร์ ข้าชิงชังท่านในฐานะคนชั่วช้าอยู่แล้ว แต่อย่าให้ข้าต้องดูแคลนท่านในฐานะคนโง่เลย ข้าสามารถเปิดหลุมศพ และปลุกคนตายให้ฟื้นคืนชีพได้! ทีนี้ ใครกันแน่ที่เป็นทาส?

ฟรานซิส (ด้วยน้ำเสียงประนีประนอม) มาเถิด สหายรัก จงมีวิจารณญาณ และอย่าได้พิสูจน์ตนว่าเป็นคนไร้สัตย์

เฮอร์มันน์ หึ! การเปิดโปงคนสารเลวอย่างท่านนี่แหละคือวิจารณญาณที่ดีที่สุด—การรักษาคำสัตย์กับท่านคงเป็นการขาดสติอย่างสิ้นเชิง สัตย์งั้นหรือ? กับใครกัน? สัตย์กับเจ้าแห่งคนลวงโลกน่ะหรือ? โอ ข้าสั่นสะท้านเพียงแค่คิดถึงสัตย์เช่นนั้น การไร้สัตย์เพียงเล็กน้อยในเวลาที่เหมาะสมเกือบจะทำให้ข้ากลายเป็นนักบุญได้เชียวล่ะ แต่จงอดทนไว้! อดทนไว้! การล้างแค้นนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว

ฟรานซิส อ้อ จริงด้วย ข้านึกขึ้นได้ว่าเมื่อเร็วๆ นี้เจ้าทำกระเป๋าเงินที่มีเงินหนึ่งร้อยหลุยส์ตกไว้ในห้องนี้ ข้าเกือบจะลืมไปแล้ว เอาไปเถิด สหายรัก! รับสิ่งที่เป็ของเจ้าคืนไป (ยื่นกระเป๋าเงินให้)

เฮอร์มันน์ (เขวี้ยงกระเป๋าเงินลงที่เท้าของเขาอย่างเหยียดหยาม) ขอให้คำสาปจงตกอยู่กับเงินสินบนแบบยูดาสของท่าน! มันคือเงินมัดจำจากนรก ท่านเคยคิดจะใช้ความยากจนของข้าเป็นเครื่องมือล่อลวงมโนธรรมของข้า—แต่ท่านคิดผิดแล้ว ท่านเคานต์! ผิดอย่างมหันต์ เงินทองในกระเป๋านั้นมาได้จังหวะพอดีทีเดียว—เพื่อนำไปจุนเจือ บางคน

ฟรานซิส (ด้วยความตระหนก) เฮอร์มันน์! เฮอร์มันน์! อย่าให้ข้าต้องสงสัยในบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับตัวเจ้านะ หากเจ้าได้ทำสิ่งใดที่ขัดต่อคำสั่งของข้า—เจ้าคงเป็นคนทรยศที่เลวทรามที่สุด!

เฮอร์มันน์ (อย่างผู้ชนะ) ข้าทำงั้นหรือ? ข้าทำจริงๆ หรือ? ถ้าอย่างนั้น ท่านเคานต์ ให้ข้าแจ้งข้อมูลเล็กน้อยให้ท่านทราบเถิด! (อย่างมีเลศนัย) ข้าจะขุนความอัปยศของท่านให้พองโต และสุมไฟให้ความพินาศของท่านโชติช่วงยิ่งขึ้น บันทึกการกระทำชั่วของท่านจะถูกนำมาจัดเป็นงานเลี้ยงในวันหนึ่ง และโลกทั้งใบจะถูกเชิญให้มาร่วมลิ้มรส (อย่างดูแคลน) ทีนี้ท่านเข้าใจข้าหรือยัง นายผู้ทรงอำนาจ ผู้เมตตา และผู้เลิศเลอของข้า?

ฟรานซิส (ลุกพรวดขึ้น สูญเสียการควบคุมตนเองโดยสิ้นเชิง) หา! เจ้าปีศาจ! เจ้าคนลวงโลก! (ทุบหน้าผากตนเอง) คิดดูเถิดว่าข้าต้องเอาโชคชะตาของข้าไปเดิมพันกับความเอาแต่ใจของเจ้าคนโง่! นั่นมันบ้าชัดๆ! (ทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความตื่นตระหนกอย่างยิ่ง)

เฮอร์มันน์ (ผิวปากผ่านนิ้วมือ) วี๊ด! คนที่คิดจะกัด กลับถูกกัดเสียเอง!

ฟรานซิส (กัดริมฝีปาก) แต่มันคือความจริง และจะเป็นความจริงตลอดไป—ว่าไม่มีเส้นด้ายใดที่จะปั่นได้เปราะบาง หรือขาดสะบั้นได้ง่ายดาย เท่ากับเส้นด้ายที่ถักทอพันธนาการแห่งความผิดบาป!

เฮอร์มันน์ เบาๆ หน่อย! เบาๆ หน่อย! นี่เหล่านางฟ้าถูกปลดระวางแล้วหรือไร ปีศาจถึงได้หันมาเป็นนักศีลธรรมแทน?

ฟรานซิส (ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน กล่าวกับเฮอร์มันน์ด้วยเสียงหัวเราะที่มุ่งร้าย) และ บางคน ก็คงจะได้รับเกียรติอย่างมากจากการค้นพบเรื่องนี้สินะ?

เฮอร์มันน์ (ตบมือ) ยอดเยี่ยม! เลียนแบบไม่ได้เลย! ท่านแสดงบทบาทได้น่าชื่นชมยิ่งนัก! ขั้นแรกท่านล่อลวงคนโง่ผู้หูเบาให้ตกหล่ม จากนั้นก็หัวเราะร่ากับความสำเร็จในความมุ่งร้ายของท่าน แล้วร้องว่า วิบัติแก่เจ้าเถิด เจ้าคนบาป! (หัวเราะและขบฟัน) โอ ช่างเป็นเล่ห์เหลี่ยมที่แยบยลสมกับเป็นสมุนของปีศาจเสียจริง แต่ท่านเคานต์ (ตบบ่าเขา) ท่านยังเรียนบทเรียนนี้ไม่แตกฉานนัก—สาบานต่อสวรรค์เลย! ท่านต้องเรียนรู้ก่อนว่านักพนันที่กำลังจะหมดตัวเขากล้าเสี่ยงอะไรบ้าง จงจุดไฟเผาคลังดินปืนเสีย โจรสลัดกล่าวไว้เช่นนั้น และระเบิดทุกอย่างให้ลงนรกไปให้หมด—ทั้งมิตรและศัตรู!

ฟรานซิส (วิ่งไปที่ผนังแล้วหยิบปืนพกกระบอกหนึ่งลงมา) นี่มันการทรยศ! ข้าต้องเด็ดขาด—

เฮอร์มันน์ (ชักปืนพกออกจากกระเป๋าอย่างรวดเร็วและเล็งไปที่เขา) อย่าลำบากเลย—อยู่กับเจ้านี่ต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสิ่งอยู่แล้ว

ฟรานซิส (ปล่อยปืนหลุดมือและทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความสับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง) ขอให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับจนกว่า—จนกว่าข้าจะรวบรวมสติได้

เฮอร์มันน์ ข้าเดาว่าจนกว่าเจ้าจะจ้างมือสังหารสักโหลหนึ่งมาปิดปากข้าให้เงียบตลอดกาลล่ะสิ! ใช่หรือไม่! แต่ (กระซิบที่ข้างหู) ความลับนี้ถูกบันทึกไว้ในกระดาษ ซึ่งทายาทของข้าจะเป็นผู้เผยแพร่มัน

[ออกไป]