ตอนที่ 9

บทที่ 8

ไลล์ร่ายยาวถึงความผิดต่างๆ นานาที่เขายัดเยียดให้ไดอาน่า เทรนแชนท์ โดยพูดอ้อมค้อมเลี่ยงความจริงอย่างระมัดระวัง "ไม่ว่าภาควิชาจะมีปัญหาอะไร เธอนี่แหละคือตัวการหลัก" เขายืนยันหนักแน่น กระดาษจากเครื่องพิมพ์ดีดของเจ้าหน้าที่บันทึกคำให้การค่อยๆ กองสูงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เจเน็ตเริ่มมีสีหน้าเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อมีการนำ "SmurFFs" หรือแบบประเมินที่น่าสงสัยออกมา ไลล์ก็ชี้ตัวพวกมันทันที "ใช่ครับ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ตอนที่ผมคุยกับเทรนแชนท์และบอกว่าเธอมีทางเลือกที่จะลาออกเพื่อไม่ให้เรื่องนี้บานปลาย ผมได้มอบหลักฐานลายมือทั้งหมด ซึ่งก็คือ SmurFFs เหล่านี้ให้เธอไปในตอนนั้นแล้ว"

จากนั้น เฮนรี่จึงเปิดโอกาสให้กรรมการคนอื่นๆ ซักถาม ซึ่งแต่ละคนเพิ่งจะเริ่มตื่นจากภวังค์หลังจากต้องทนฟังคำให้การที่ยาวเหยียดและซ้ำซากของไลล์ เกือบยี่สิบนาทีถูกใช้ไปกับคำถามไร้สาระเกี่ยวกับจำนวนรายวิชาที่เกี่ยวข้องและใครเป็นคนพบแบบประเมินที่น่าสงสัย ซึ่งความจริงแล้วคำตอบส่วนใหญ่อยู่ในเอกสารที่พวกเขาได้รับไปแล้ว ทั้งจดหมายของคณบดีและบันทึกข้อความของไลล์

อย่างไรก็ตาม เอสเธอร์สังเกตเห็นจุดสำคัญว่า SmurFFs บางฉบับไม่มีวันที่ระบุไว้ เธอจึงถามว่าเขามั่นใจได้อย่างไรว่าเอกสารเหล่านี้มาจากปีที่ระบุ

คำตอบที่ได้คือการพูดจาคลุมเครือเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น ไลล์ตอบว่า "แบบประเมินของสองปีนั้นถูกส่งมาเป็นปึกจากแรนดี้และเอียนครับ และช่วงปีนั้นก็เป็นช่วงที่เทรนแชนท์ร่วมสอนในวิชานี้จริงๆ"

ดูเหมือนเอสเธอร์จะพอใจกับคำตอบนั้น แต่เธอก็ถามต่อว่า ทำไม SmurFFs ฉบับหนึ่งถึงมีโน้ตเย็บติดไว้ด้วย

ไดอาน่าขยับตัวนั่งตัวตรงทันที นี่คือคำถามที่เธออยากรู้คำตอบที่สุด

ไลล์ตอบว่านั่นเป็นโน้ตที่เขียนโดยเทรนแชนท์ และเขาเป็นคนเย็บติดกับแบบประเมินก่อนจะส่งไปให้ผู้เชี่ยวชาญวิเคราะห์ลายมือ

น่าแปลกที่ไม่มีใครตั้งข้อสังเกตเลยว่า ทำไมถึงเอาโน้ตที่เป็นลายมือของเทรนแชนท์แนบไปกับเอกสารที่ต้องการให้ผู้เชี่ยวชาญวิเคราะห์ว่าใครเป็นคนเขียน

แอนเน็ตต์สงสัยว่าเธอเข้าใจถูกต้องหรือไม่ เธอถามว่าไลล์บอกว่าเขาเก็บแบบประเมินทั้งหมดไว้ในห้องทำงานของเขาใช่ไหม

เมื่อไลล์ตอบว่าใช่ เธอจึงถามต่อว่า ถ้าเป็นอย่างนั้น ไดอาน่าจะส่งแบบประเมินปลอมเข้ามาได้อย่างไร

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนน่าอึดอัด เจเน็ตละมือจากแป้นพิมพ์มานวดนิ้ว พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนใบหน้า

ในที่สุด อานูส กรรมการอีกท่านก็เข้ามาช่วยกู้สถานการณ์ด้วยการตั้งคำถามนำ จนนำไปสู่การถกเถียงกันยาวเหยียดเรื่องวิธีการจัดการ SmurFFs ในภาควิชาและสิ่งที่เกิดขึ้นกับเอกสารเหล่านั้น

คำตอบหลายอย่างที่ไลล์ให้เป็นเรื่องโกหก ซึ่งไดอาน่าจดบันทึกไว้ทั้งหมด

ประธานหันไปมองศาสตราจารย์เจน แอสโทรี ด้วยความคาดหวัง จนถึงตอนนี้ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี ทุกคนทำตามบทบาท ยกเว้นคำถามเซอร์ไพรส์สองข้อนั้น… แต่ก็นะ พวกเขาจัดการมันได้อย่างแนบเนียน เฮนรี่รู้สึกภูมิใจในตัวเองที่สามารถควบคุมสถานการณ์ให้จบลงได้อย่างราบรื่น ตอนนี้ถึงเวลาที่เจนต้องถามคำถามที่จะชี้ให้เห็นถึงความร้ายแรงของอาชญากรรมครั้งนี้ ซึ่งจะมีผลต่อการประเมินผลการไต่สวนของอัยการสูงสุดอย่างแน่นอน

"ในเมื่อความเห็นใน SmurFFs ที่น่าสงสัยทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่แรนดี้" เจนเริ่ม "ฉันอยากทราบรายละเอียดว่าเรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อเอียนอย่างไรบ้าง"

เจนทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว แม้จะดูโผงผางไปนิดจนน่าอึดอัด แต่ก็นะ เธอไม่มีศิลปะในการพูดอ้อมค้อมเหมือนที่เฮนรี่มี อย่างไรก็ตาม ไลล์เตรียมตัวมาดี เขาเริ่มร่ายยาวเรื่องของเอียนว่าต้องทุ่มเทกับวิชานี้มากแค่ไหน ต้องเสียเวลาทำวิจัยและเวลาที่ควรจะอยู่กับคนที่รักไปเท่าไหร่

เมื่อเจนถามต่อ เขาก็เก็บรายละเอียดครบทุกเม็ด ทั้งเรื่องที่ต้องเดินทางไปห้องคณบดีเพื่อช่วยเหลือเอียนหลายต่อหลายครั้ง และเน้นย้ำว่าแบบประเมินที่เคยถูกนักศึกษาตำหนิอย่างรุนแรงนั้น กลับดีขึ้นทันทีเมื่อเทรนแชนท์ไม่ได้ร่วมสอนในวิชานี้แล้ว

เขาย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าปัญหาทั้งหมดเกิดจาก SmurFFs ที่คอยจ้องจับผิดเหล่านี้ แล้วสาเหตุเกิดจากอะไรล่ะ?

ไลล์รู้สึกว่าเอียนทำงานได้ยอดเยี่ยมแล้ว และสถานการณ์นี้ทำให้พวกเขาต้องนอนไม่หลับมาหลายคืน และเขาก็พูดต่อไปเรื่อยๆ…

หลายครั้งที่เจนพยายามใช้คำถามดึงไลล์กลับมาให้ตอบว่า SmurFFs ที่เขากล่าวหาว่าไดอาน่าเป็นคนเขียนนั้น สร้างความเสียหายให้เอียนอย่างไร เพราะเฮนรี่ย้ำกับเธอว่าสำคัญมากที่ต้องให้ไลล์เชื่อมโยงความเสียหายที่เทรนแชนท์ก่อให้เกิดขึ้นกับทั้งเอียนและแรนดี้

เจนคิดในใจว่าไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร ไลล์กำลังทำตัวซื่อบื้ออย่างเหลือเชื่อ หรือไม่เขาก็คงคิดว่าต้องพ่นเรื่องอื่นให้หมดก่อน เธอถามย้ำมาหลายรอบแล้ว ให้คนอื่นลองถามบ้างดีกว่า เธอวางโน้ต พิงพนักเก้าอี้ และพยักหน้าบอกเฮนรี่ว่าเธอพอแล้ว

แฟรงก์ อานูส รับช่วงต่อ เขาอยากรู้เหตุผลที่แบบประเมินของเอียนดีขึ้นเมื่อไม่มีเทรนแชนท์อยู่ในวิชา

"คืออย่างนี้ครับ SmurFFs ที่น่าสงสัยในปึกนั้นเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น ตลอดหลายปีที่ไดอาน่า เทรนแชนท์ ร่วมสอน เธอได้โน้มน้าวให้นักศึกษาเขียนประเมินแรนดี้และเอียนในทางที่เลวร้าย"

นั่นไง ความจริงปรากฏชัดเจน ไดอาน่าไม่ได้ถูกกล่าวหาแค่ว่าปลอมแปลง SmurFFs แต่เธอกำลังถูกกล่าวหาว่าใช้มนต์ดำสะกดจิตคน

เจนสะดุ้งตัวตรงและจ้องมองไลล์ด้วยความตกตะลึง เขากล้ากล่าวหาว่าไดอาน่ามีอำนาจควบคุมนักศึกษาแพทย์ได้ถึงขนาดนั้นเลยหรือ? ไร้สาระสิ้นดี ผู้หญิงคนเดียวจะโน้มน้าวให้นักศึกษาแพทย์หลายร้อยคนทำตามคำสั่งตลอดหลายปีได้อย่างไร เรื่องนี้ต้องมีอะไรมากกว่าที่เธอได้รับแจ้งมาแน่ๆ มันไม่ใช่แค่เรื่องปลอมแปลง SmurFFs เจ็ดฉบับแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอครุ่นคิด

ในที่สุด เฮนรี่ก็สังเกตเห็นเจเน็ตที่พยายามส่งสัญญาณบอกเขามาสักพัก "เราจะพักสิบนาที เมื่อกลับมา เทรนแชนท์สามารถซักค้านดร.สโตนได้ พวกคุณออกไปรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวผมเรียก" เขาสั่ง พร้อมกับปรายตามองเจเน็ตและไดอาน่าด้วยสายตาเหยียดหยามเช่นเดียวกัน

คณะกรรมการสุมหัวคุยกันโดยมีไลล์ สโตน เข้าร่วมด้วย ช่างเป็นความยุติธรรมที่น่าประทับใจเสียจริง

เจเน็ตและไดอาน่าเดินออกจากห้อง ทั้งคู่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อประตูปิดลง เจ้าหน้าที่บันทึกคำให้การหยุดอยู่ที่ตู้กดน้ำ อดไม่ได้ที่จะมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังก่อนจะกระซิบเบาๆ ว่า "ละครปาหี่ชัดๆ ไม่อยากจะเชื่อเลย"