บทที่ 6: เจ็ดหน้าปัดอีกครั้ง
by WorldApexบันเดิลจ้องมองเขา และโลกที่พลิกคว่ำพลิกหงายมาตลอดสามสี่สิบห้านาทีที่ผ่านมา ก็ค่อยๆ หมุนกลับมาอยู่ในทิศทางที่ถูกต้องอีกครั้ง ใช้เวลาเกือบสองนาทีกว่าที่บันเดิลจะพูด แต่เมื่อเธอพูด เธอไม่ใช่เด็กสาวที่ตื่นตระหนกอีกต่อไป แต่เป็นบันเดิลตัวจริง ผู้เยือกเย็น มีประสิทธิภาพ และมีเหตุผล
“เขาจะถูกยิงได้อย่างไรคะ” เธอถาม
“ผมก็ไม่รู้ว่าถูกยิงได้อย่างไร” คุณหมอพูดอย่างราบเรียบ “แต่เขาถูกยิง มีลูกกระสุนปืนไรเฟิลอยู่ในตัวเขาจริงๆ เขาตกเลือดภายใน นั่นคือเหตุผลที่คุณไม่สังเกตเห็นอะไรเลย”
บันเดิลพยักหน้า
“คำถามก็คือ” คุณหมอกล่าวต่อ “ใครยิงเขา คุณไม่เห็นใครอยู่แถวนั้นเลยหรือ”
บันเดิลส่ายหัว
“แปลกนะ” คุณหมอพูด “ถ้ามันเป็นอุบัติเหตุ คุณก็คงคาดว่าคนที่ทำจะต้องรีบวิ่งเข้ามาช่วย—เว้นแต่ว่าเขาอาจจะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป”
“ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลยค่ะ” บันเดิลกล่าว “หมายถึงบนถนนนะคะ”
“ผมคิดว่า” คุณหมอกล่าว “พ่อหนุ่มผู้น่าสงสารคนนี้ต้องกำลังวิ่งอยู่แน่ๆ กระสุนปืนถูกเขาเข้าจังหวะที่เขากำลังผ่านประตูพอดี ผลที่ตามมาคือเขาจึงเซถลาออกมาบนถนน คุณไม่ได้ยินเสียงปืนเลยหรือ”
บันเดิลส่ายศีรษะ
“แต่ถึงได้ยิน ฉันก็คงไม่สังเกตเห็น” เธอตอบ “เพราะมีเสียงรถยนต์”
“นั่นสินะ ก่อนตายเขาได้พูดอะไรบ้างไหม”
“เขาพึมพำอะไรบางอย่างค่ะ”
“ไม่มีอะไรที่พอจะช่วยไขปริศนาโศกนาฏกรรมครั้งนี้ได้เลยหรือ”
“ไม่มีค่ะ เขาต้องการให้บอกอะไรบางอย่างกับเพื่อนของเขา—ฉันไม่รู้ว่าคืออะไร—อ้อ! ใช่ค่ะ แล้วเขาก็พูดถึงเซเว่น ไดอัลส์ ด้วย”
“หืม” หมอคาสเซลกล่าว “ย่านนั้นไม่น่าจะเป็นที่อยู่อาศัยของคนระดับเขา บางทีผู้ลงมืออาจจะมาจากที่นั่น เอาเถอะ ตอนนี้เราไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นแล้ว คุณปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะ ผมจะแจ้งตำรวจเอง แน่นอนว่าคุณต้องทิ้งชื่อและที่อยู่ไว้ เพราะตำรวจต้องต้องการสอบปากคำคุณแน่ และจริงๆ แล้ว บางทีคุณควรจะไปที่สถานีตำรวจกับผมตอนนี้เลยจะดีกว่า เพราะพวกเขาอาจจะตำหนิว่าผมควรจะกักตัวคุณไว้”
ทั้งคู่เดินทางไปด้วยรถของบันเดิล สารวัตรตำรวจเป็นชายที่พูดจาเนิบนาบ เขามีท่าทีประหม่าเล็กน้อยเมื่อได้รับรู้ชื่อและที่อยู่ของบันเดิล และจดบันทึกคำให้การของเธอด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง
“พวกเด็กวัยรุ่น!” เขากล่าว “มันเป็นแบบนี้แหละ พวกเด็กวัยรุ่นหัดยิงปืน! เจ้าพวกเด็กแสบพวกนี้มันโง่และใจดำเหลือเกิน ชอบยิงนกโดยไม่คำนึงถึงใครก็ตามที่อาจจะอยู่อีกฝั่งของพุ่มไม้”
คุณหมอคิดว่านี่เป็นข้อสรุปที่เป็นไปได้น้อยที่สุด แต่เขาก็ตระหนักว่าอีกไม่นานคดีนี้จะตกอยู่ในมือของผู้ที่มีความสามารถมากกว่า และดูเหมือนว่าการทักท้วงจะไม่มีประโยชน์อะไร
“ชื่อผู้ตายคืออะไร” จ่าตำรวจถามพลางเลียปลายดินสอ
“เขามีกระเป๋านามบัตรติดตัวอยู่ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคุณโรนัลด์ เดเวอโรซ์ ที่อยู่ย่านดิอัลบานี”
บันเดิลขมวดคิ้ว ชื่อโรนัลด์ เดเวอโรซ์ ปลุกความทรงจำบางอย่างให้ตื่นขึ้น เธอแน่ใจว่าเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
จนกระทั่งเธอขับรถกลับมาได้ครึ่งทางมุ่งหน้าสู่ชิมนีย์ส์ ความทรงจำนั้นก็ผุดขึ้นมา ใช่แล้ว! รอนนี่ เดเวอโรซ์ เพื่อนของบิลที่กระทรวงการต่างประเทศ เขากับบิล และ—ใช่—เจอรัลด์ เวด
ทันทีที่ความจริงข้อสุดท้ายนี้ปรากฏขึ้น บันเดิลเกือบจะขับรถพุ่งเข้าพุ่มไม้ เริ่มจากเจอรัลด์ เวด—แล้วก็รอนนี่ เดเวอโรซ์ การตายของเจอร์รี่ เวด อาจเป็นเรื่องธรรมชาติ—ผลจากความประมาท—แต่การตายของรอนนี่ เดเวอโรซ์ นั้นต้องมีการตีความที่ชั่วร้ายกว่านั้นอย่างแน่นอน
แล้วบันเดิลก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่ง เซเว่น ไดอัลส์! ตอนที่ชายผู้ใกล้ตายพูดคำนี้ มันดูคุ้นๆ อย่างบอกไม่ถูก และตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเพราะอะไร เจอรัลด์ เวด เคยพูดถึงเซเว่น ไดอัลส์ ในจดหมายฉบับสุดท้ายที่เขียนถึงน้องสาวในคืนก่อนที่เขาจะเสียชีวิต และนั่นก็นำไปเชื่อมโยงกับอีกเรื่องหนึ่งที่เธอนึกไม่ออก
เมื่อคิดทบทวนเรื่องทั้งหมดนี้ บันเดิลจึงชะลอความเร็วรถลงจนอยู่ในระดับที่สุขุมจนไม่มีใครจำเธอได้ เธอขับรถวนกลับไปยังโรงรถและออกตามหาบิดา
ลอร์ดแคเทอร์แฮมกำลังอ่านแคตตาล็อกการประมูลหนังสือฉบับหายากที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างมีความสุข และเขาก็ต้องประหลาดใจอย่างยิ่งที่เห็นบันเดิล
“แม้แต่ลูก” เขาเอ่ย “ก็ไม่น่าจะไปลอนดอนแล้วกลับมาได้เร็วขนาดนี้”
“หนูไม่ได้ไปลอนดอนค่ะ” บันเดิลตอบ “หนูขับรถชนผู้ชายคนหนึ่ง”
“อะไรนะ”
“แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ค่ะ เขาถูกยิง”
“เขาจะถูกยิงได้อย่างไร”
“หนูไม่รู้ว่าถูกยิงได้อย่างไร แต่เขาถูกยิงค่ะ”
“แล้วทำไมลูกถึงยิงเขา”
“หนูไม่ได้ยิงเขานี่คะ”
“ลูกไม่ควรยิงคนนะ” ลอร์ดแคเทอร์แฮมกล่าวด้วยน้ำเสียงตักเตือนอย่างอ่อนโยน “ไม่ควรทำจริงๆ พ่อว่าบางคนก็สมควรโดนแล้วล่ะ—แต่ถึงอย่างนั้นมันก็จะนำความเดือดร้อนมาให้”
“หนูบอกแล้วไงคะว่าหนูไม่ได้ยิงเขา”
“ถ้าอย่างนั้น ใครล่ะที่เป็นคนยิง”
“ไม่มีใครรู้ค่ะ” บันเดิลตอบ
“ไร้สาระน่า” ลอร์ดแคเทอร์แฮมกล่าว “คนเราจะถูกยิงและถูกรถทับโดยที่ไม่มีใครลงมือทำได้อย่างไร”
“เขาไม่ได้ถูกรถทับค่ะ” บันเดิลกล่าว
“พ่อก็นึกว่าลูกบอกว่าเขาถูกทับ”
“หนูบอกว่าหนูนึกว่าหนูทับเขาค่ะ”
“ยางระเบิดล่ะมั้ง” ลอร์ดแคเทอร์แฮมว่า “เสียงมันคงคล้ายเสียงปืน ในนิยายสืบสวนเขาก็เขียนไว้แบบนั้น”
“คุณพ่อเป็นคนที่เหลือเชื่อจริงๆ ค่ะ ดูเหมือนคุณพ่อจะไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย”
“ไม่จริงเลย” ลอร์ดแคเทอร์แฮมตอบ “ลูกเดินเข้ามาพร้อมกับเรื่องราวที่เหลือเชื่ออย่างยิ่งว่ามีคนถูกรถทับ ถูกยิง และอะไรต่อมิอะไรอีกตั้งมากมาย แล้วลูกก็คาดหวังให้พ่อรู้เรื่องทั้งหมดนั้นด้วยเวทมนตร์อย่างนั้นหรือ”
บันเดิลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย
“ฟังนะคะ” เธอว่า “หนูจะเล่าให้ฟังทุกอย่างด้วยถ้อยคำที่เข้าใจง่ายที่สุด”
“เอาละ” เธอพูดเมื่อเล่าจบ “คราวนี้เข้าใจหรือยังคะ”
“แน่นอน พ่อเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว พ่อจะยอมยกโทษให้ที่ลูกกำลังว้าวุ่นใจอยู่เล็กน้อยนะลูกรัก พ่อพูดไม่ผิดหรอกตอนที่บอกลูกก่อนจะออกเดินทางว่า คนที่เที่ยวหาเรื่องมักจะเจอเรื่องเสมอ พ่อรู้สึกขอบคุณ” ลอร์ดแคเทอร์แฮมทิ้งท้ายพร้อมกับอาการสั่นเล็กน้อย “ที่พ่อเลือกอยู่บ้านเงียบๆ ตรงนี้”
เขาหยิบแคตตาล็อกขึ้นมาดูอีกครั้ง
“คุณพ่อคะ เซเว่น ไดอัลส์ อยู่ที่ไหนเหรอคะ”
“น่าจะแถวอีสต์เอนด์มั้ง พ่อเห็นรถเมล์วิ่งไปทางนั้นบ่อยๆ หรือพ่อหมายถึง เซเว่น ซิสเตอร์ กันนะ พ่อไม่เคยไปที่นั่นเลย ซึ่งพ่อก็ดีใจที่ได้พูดแบบนั้น เพราะพ่อไม่คิดว่ามันจะเป็นสถานที่ที่พ่อจะชอบได้เลย แต่ก็น่าแปลก พ่อเหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้ในเรื่องบางอย่างเมื่อเร็วๆ นี้”
“คุณพ่อไม่รู้จักคนที่ชื่อ จิมมี่ เธสิเกอร์ ใช่ไหมคะ”
ขณะนี้ลอร์ดแคเทอร์แฮมกลับไปจดจ่ออยู่กับแคตตาล็อกของเขาอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาพยายามทำเป็นผู้รู้ในเรื่องเซเว่น ไดอัลส์ แต่คราวนี้เขาแทบไม่ได้ใช้ความพยายามเลย
“เธสิเกอร์รึ” เขาพึมพำอย่างไม่แน่ใจ “เธสิเกอร์ หนึ่งในตระกูลเธสิเกอร์แห่งยอร์กเชียร์น่ะหรือ”
“นั่นแหละค่ะที่หนูถามคุณพ่อ ตั้งใจฟังหน่อยค่ะคุณพ่อ เรื่องนี้สำคัญนะ”
ลอร์ดแคเทอร์แฮมพยายามอย่างยิ่งที่จะดูเหมือนเป็นผู้รู้ โดยที่ไม่ได้ใช้ความคิดกับเรื่องนี้จริงๆ
“มันมีตระกูลเธสิเกอร์ที่ยอร์กเชียร์อยู่จริงๆ” เขาพูดอย่างจริงจัง “และถ้าพ่อจำไม่ผิด ก็น่าจะมีตระกูลเธสิเกอร์ที่เดวอนเชียร์ด้วย คุณป้าทวดเซลินาแต่งงานกับคนตระกูลเธสิเกอร์”
“แล้วมันช่วยอะไรหนูได้ล่ะคะ” บันเดิลโพล่งขึ้น
ลอร์ดแคเทอร์แฮมหัวเราะเบาๆ
“ถ้าพ่อจำไม่ผิด มันแทบไม่ได้ช่วยอะไรป้าทวดเลยล่ะ”
“คุณพ่อนี่เหลือเชื่อจริงๆ” บันเดิลพูดพร้อมกับลุกขึ้น “หนูต้องไปหาบิลแล้วละค่ะ”
“เอาสิลูก” พ่อของเธอกล่าวอย่างเหม่อลอยขณะพลิกหน้ากระดาษ “เอาเลย ตามสบายเลย ใช่แล้ว”
บันเดิลลุกขึ้นยืนพร้อมกับถอนหายใจอย่างรำคาญ
“ฉันหวังว่าฉันจะจำได้ว่าจดหมายฉบับนั้นเขียนว่าอะไร” เธอพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะพูดออกมาดังๆ “ฉันไม่ได้อ่านมันอย่างละเอียดนัก มีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องล้อเล่น… ว่าเรื่องเซเว่น ไดอัลส์ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”
ทันใดนั้น ลอร์ดแคเทอร์แฮมก็เงยหน้าขึ้นจากแคตตาล็อก
“เซเว่น ไดอัลส์ รึ” เขาพูด “อ้อ พ่อนึกออกแล้ว”
“นึกอะไรออกคะ”
“พ่อรู้แล้วว่าทำไมมันถึงฟังดูคุ้นหู จอร์จ โลแมกซ์ เพิ่งแวะมาที่นี่ เทรดเวลล์พลาดปล่อยให้เขาเข้ามาเป็นครั้งแรก เขากำลังจะเดินทางเข้าเมือง ดูเหมือนว่าเขาจะจัดงานปาร์ตี้การเมืองบางอย่างที่ดิแอบบีย์ในสัปดาห์หน้า และเขาได้รับจดหมายเตือนฉบับหนึ่ง”
“จดหมายเตือน หมายความว่ายังไงคะ”
“เอ่ พ่อก็ไม่รู้แน่ชัดหรอก เขาไม่ได้ลงรายละเอียด พ่อจับใจความได้ว่ามันเขียนว่า ‘ระวัง’ และ ‘ภัยกำลังมาถึง’ อะไรทำนองนั้น แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม จดหมายฉบับนั้นเขียนมาจากเซเว่น ไดอัลส์ พ่อจำได้แม่นว่าเขาพูดแบบนั้น เขาจึงกำลังจะเข้าเมืองเพื่อไปปรึกษากับสกอตแลนด์ยาร์ดเรื่องนี้ ลูกรู้จักจอร์จใช่ไหม”
ปริศนาเจ็ดหน้าปัด
บันเดิลพยักหน้า เธอรู้จักจอร์จ โลแมกซ์ รัฐมนตรีผู้มีจิตสาธารณะท่านนั้นเป็นอย่างดี เขาเป็นปลัดกระทรวงการต่างประเทศประจำของพระเจ้าแผ่นดิน ซึ่งหลายคนต่างพากันหลีกเลี่ยงเพราะเขามีนิสัยเสียที่ชอบหยิบยกคำพูดจากสุนทรพจน์สาธารณะมาใช้ในการสนทนาส่วนตัว และด้วยดวงตาที่โปนออกมา ทำให้เขาเป็นที่รู้จักของหลายคน รวมถึงบิล เอเวอร์สลีย์ ในชื่อว่า คอดเดอร์ส
“บอกฉันหน่อย” เธอเอ่ย “คอดเดอร์สสนใจเรื่องการตายของเจอรัลด์ เวด บ้างไหม”
“เท่าที่ฉันเคยได้ยินมาก็ไม่นะ แต่เขาก็อาจจะสนใจก็ได้”
บันเดิลนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามนึกทบทวนถ้อยคำที่แน่นอนในจดหมายที่เธอส่งต่อไปให้ลอเรน เวด และในขณะเดียวกันเธอก็พยายามจินตนาการถึงเด็กสาวผู้เป็นผู้รับจดหมายฉบับนั้น เด็กสาวแบบไหนกันที่เจอรัลด์ เวด ดูจะทุ่มเทให้ถึงเพียงนี้ ยิ่งเธอคิดทบทวนมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นจดหมายที่ผิดปกติสำหรับพี่ชายจะเขียนถึงน้องสาว
“คุณบอกว่าเด็กสาวตระกูลเวดเป็นน้องสาวต่างมารดาของเจอร์รีใช่ไหม” เธอถามขึ้นทันควัน
“ก็นะ ถ้าพูดกันตามตรง ฉันคิดว่าเธอไม่ใช่ หรือจะบอกว่าไม่ใช่ น้องสาวของเขาเลยด้วยซ้ำ”
“แต่เธอใช้นามสกุลเวดนี่”
“ก็ไม่เชิง เธอไม่ใช่ลูกของเวดคนพ่อ อย่างที่ฉันบอก เขาหนีตามภรรยาคนที่สองไป ซึ่งตอนนั้นเธอแต่งงานกับคนสารเลวคนหนึ่ง ฉันเดาว่าศาลคงให้สิทธิการดูแลบุตรแก่สามีจอมกะล่อนคนนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ใช้สิทธินั้นเลย เวดคนพ่อเกิดเอ็นดูเด็กคนนี้มาก จึงยืนกรานว่าเธอควรจะใช้นามสกุลของเขา”
“เข้าใจแล้ว” บันเดิลกล่าว “นั่นช่วยอธิบายได้”
“อธิบายอะไร”
“บางอย่างที่ทำให้ฉันสงสัยเกี่ยวกับจดหมายฉบับนั้น”
“ฉันเชื่อว่าเธอเป็นเด็กสาวที่ค่อนข้างสวยนะ” ลอร์ดแคเทอร์แฮมกล่าว “หรืออย่างน้อยฉันก็ได้ยินมาแบบนั้น”
บันเดิลเดินขึ้นชั้นบนด้วยความครุ่นคิด เธอมีเป้าหมายหลายประการ ประการแรก เธอต้องตามหาจิมมี่ เธสิเกอร์ ซึ่งบิลน่าจะช่วยเรื่องนี้ได้ รอนนี เดเวอโรกซ์ เคยเป็นเพื่อนกับบิล หากจิมมี่ เธสิเกอร์ เป็นเพื่อนกับรอนนี มีความเป็นไปได้สูงว่าบิลจะรู้จักเขาด้วย จากนั้นก็มีเรื่องของเด็กสาว ลอเรน เวด ซึ่งเป็นไปได้ว่าเธออาจจะช่วยให้กระจ่างในปัญหาเรื่องเจ็ดหน้าปัด เห็นได้ชัดว่าเจอร์รี เวด ได้พูดบางอย่างกับเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ และความกังวลของเขาที่อยากให้เธอลืมความจริงข้อนั้น ก็ให้ความรู้สึกที่น่าขนลุก
0 Comments