ชายผู้นั้นจะมา

ก็ควรจะได้รับรู้ว่าความกลัวใดกันที่ทำให้พระองค์ทรงระทมถึงเพียงนี้

โอedipus

เจ้าจะได้รู้ เมื่อข้าถูกซัดขึ้นสู่จุดสูงสุด

แห่งลางร้ายอันมืดมิดเช่นนี้ โอ้หญิงรัก เมื่อใจข้า

ต้องเผชิญกับวิกฤตการณ์เช่นนี้ ข้าจะหา

ความรักใดที่ยิ่งใหญ่กว่ารักของเจ้าได้เล่า?

บิดาของข้า ข้าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจ้าฟัง คือโพลีบัส

กษัตริย์แห่งโครินธ์ ส่วนมารดาของข้าคือเมโรพี

ผู้สืบเชื้อสายโดเรียน และข้าถูกยกย่องว่า

เป็นผู้สง่างามที่สุดในดินแดนโครินเทีย จนกระทั่งวันหนึ่ง

มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น เป็นเรื่องประหลาดนัก แต่ก็ไม่

สมควรเลยที่จะนำมาซึ่งความฉงนและความโกรธเกรี้ยวเช่นที่ข้าเป็น

ในงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง มีผู้ที่มึนเมาด้วยฤทธิ์สุรา

[หมายเหตุข้างหน้า: บทที่ 780-807]

ตะโกนใส่ข้าว่าข้าไม่ใช่บุตรแท้ๆ

ของโพลีบัส โอ้ ข้าโกรธยิ่งนัก! ในวันนั้น

ข้ายังคงนิ่งเงียบ แต่พอรุ่งเช้าของวันถัดมา

ข้าจึงไปหาบิดามารดา เล่าเรื่องคำดูหมิ่นนั้น

และทวงถามความจริง ท่านทั้งสองจึงลุกขึ้นด้วยทิฐิ

และสั่งลงทัณฑ์ผู้เยาะเย้ยผู้นั้น . ใช่ ท่านทั้งสองได้สนอง

ความปรารถนาของข้าจนสิ้น แต่ถึงกระนั้นคำครหาที่กัดกิน

ใจข้าก็ยังไม่จางหาย และเรื่องราวก็ยังคงแพร่สะพัดไป

ในที่สุดข้าจึงตัดสินใจ โดยที่บิดาและ

มารดาของข้าไม่ล่วงรู้ เดินทางไปยังวิหารแห่งไพโธ

เพื่อถามคำตอบ และพระเจ้าทรงปฏิเสธข้า

ในสิ่งที่ข้ามาทูลถาม แต่รอบกายข้า ราวกับเปลวเพลิง

สุรเสียงของพระองค์กลับฉายคำตอบอื่น สิ่งที่นำมาซึ่งความโศก

ความสยดสยอง และความสิ้นหวัง ข้าจะต้องร่วมประเวณีกับ

มารดาของตนและให้กำเนิด

เผ่าพันธุ์ที่ไม่มีมนุษย์คนใดกล้าจ้องมอง

และต้องหลั่งเลือดบิดาของตนด้วยการฆาตกรรม

ข้าได้ยินดังนั้น และเมื่อได้ยิน ข้าก็รีบจากที่ตรงนั้นทันที

โดยมีเพียงดวงดาวเป็นเครื่องนำทางในความมืด

หลบหนี หลบหนีจากทิศใต้ที่มืดมิดอันเป็นที่ตั้งของโครินธ์

ไปยังดินแดนอันห่างไกล ที่ซึ่งข้าจะไม่ต้องเห็น

ชะตากรรมอันน่าอดสูนั้นกลายเป็นจริง ข้าก้าวย่างไปอย่างขมขื่น

จนถึงดินแดนที่ตามเรื่องเล่าของเจ้าว่า กษัตริย์แห่งธีบส์ถูกสังหาร .

ภรรยาข้า ข้าจะบอกความจริงแก่เจ้า ข้าเดินไปราวกับคนละเมอ

จนกระทั่งถึงทางสามแพร่ง

ข้าได้พบกับพนักงานส่งสาร ดังเช่นในเรื่องเล่าของเจ้า และเหนือศีรษะของเขา

มีชายคนหนึ่งขับรถศึกที่ลากด้วยม้าที่แข็งแรง

ทั้งคู่พยายามจะไล่ข้าให้ออกไปจากเส้นทาง

ทั้งตัวเขาและทาสที่อยู่ด้านหน้า และข้าด้วยความโกรธ

จึงฟาดฟันผู้ที่ผลักข้า เขาคือคนดูแลม้าที่จูง

ม้าเหล่านั้นอยู่ นายของเขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ

[หมายเหตุข้างหน้า: บทที่ 808-828]

แต่เฝ้ามอง และในขณะที่ข้าเดินผ่านเขาไปบนถนน

ไม้ไล่สัตว์ปลายเหล็กของเขาก็ฟาด

ลงบนศีรษะของข้า แต่สาบานต่อสวรรค์เถิด เขาต้องเสียใจที่ทำเช่นนั้น! ในชั่วพริบตา

ข้าเหวี่ยงไม้เท้าของข้า และเห็นชายชราผู้นั้นล้มคว่ำ

ลงจากรถศึกท่ามกลางกองเลือด . จากนั้นข้าก็สังหาร

พวกเขาทั้งหมด

โอ้ หากชื่อที่ไม่ได้ถูกเอ่ยถึงของชายผู้นั้น

มีส่วนเกี่ยวข้องกับไลอัส ในสายพระเนตรของพระเจ้า

จะมีมนุษย์คนใดที่น่าเวทนากว่าข้า

และถูกเกลียดชังโดยสวรรค์ยิ่งกว่าข้าอีกเล่า! ไม่มีใคร ไม่ว่าจะเป็นญาติ

หรือคนแปลกหน้า ที่จะยอมรับข้าได้อีกต่อไป;

ไม่มีใครจะทักทายข้าด้วยคำพูดใด แต่ทุกคน

ต่างขับไล่ข้าออกจากบ้านของพวกเขา และยิ่งไปกว่านั้น

เป็นตัวข้าเองที่นำคำสาปเหล่านี้

มาสู่ชีวิตของตนเอง และตอนนี้ข้ากำลังโอบกอดภรรยาของชายผู้ล่วงลับ

ด้วยอ้อมแขนที่แปดเปื้อนซึ่งได้พรากวิญญาณของเขาไป .

ข้าเกิดมาเป็นสิ่งชั่วร้ายหรือ? ข้าโสมม

ในทุกหยดเลือดหรือ? บัดนี้ธีบส์ขับไล่ข้า

และในการเนรเทศครั้งนี้ ข้าคงไม่มีวันได้เห็น

ญาติพี่น้องในโครินธ์อีกเลย ไม่มีวันได้เหยียบ

ผืนดินที่ให้กำเนิดข้า มิเช่นนั้นเตียงของมารดาข้า

จะถูกทำให้มลทิน และโพลีบัส บิดาผู้แสนดี

ผู้รักข้าเหลือเกิน จะต้องจมกองเลือด

หากใครฝันว่าโลกเช่นนี้เริ่มต้นขึ้น

ในใจของปีศาจที่เชื่องช้าและชั่วร้าย ผู้เกลียดชังมนุษย์

ใครเล่าจะกล้าปฏิเสธ? ข้าแต่พระเจ้า ผู้ทรงบริสุทธิ์

โปรดอย่าให้สิ่งนี้ โอ้ โปรดอย่าให้บาปนี้

เกิดขึ้นเลย อย่าให้ข้าต้องเผชิญกับวันเช่นนั้น!

ขอให้ข้าจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด

พ้นจากสายตาของมวลมนุษย์ ก่อนที่ชะตากรรมเช่นนั้น

จะมาสัมผัสข้า ผู้โสมมและสิ้นหวังถึงเพียงนี้!

[หมายเหตุข้างหน้า: บทที่ 829-850]