ตอนที่ 9

หากมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับแพนทากรูเอล เขาจะผูกริบบิ้นสีดำไว้ที่เท้าของนก แต่เนื่องจากทุกอย่างราบรื่นดี เขาจึงให้แกะผ้าห่อออกแล้วผูกริบบิ้นสีขาวแทน จากนั้นก็ปล่อยนกให้เป็นอิสระทันที นกพิราบตัวนั้นโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วเหลือเชื่อ อย่างที่ทราบกันดีว่าไม่มีนกชนิดไหนบินได้เร็วเท่าพิราบ โดยเฉพาะตัวที่มีไข่หรือลูกนกคอยอยู่ เพราะสัญชาตญาณความเป็นแม่ที่ธรรมชาติมอบให้ทำให้มันรีบเร่งกลับไปหาลูกอย่างที่สุด ส่งผลให้นกใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงก็บินถึงจุดหมาย ซึ่งเป็นระยะทางที่เรือส่งข่าวต้องใช้เวลาเดินทางถึงสามวันสามคืนแม้จะมีทั้งฝีพาย ใบเรือ และลมส่งท้ายที่เอื้ออำนวยก็ตาม เมื่อนกบินกลับเข้าสู่รังในโรงนก และการ์แกนทัวเห็นว่ามันผูกริบบิ้นสีขาวมาด้วย เขาก็ดีใจและเบาใจว่าลูกชายปลอดภัยดี

นี่คือธรรมเนียมของท่านการ์แกนทัวและแพนทากรูเอลเวลาต้องการข่าวสารเร่งด่วนในเรื่องสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นผลการรบทางบกหรือทางเรือ การตีเมืองแตกหรือการต้านทานศัตรู การตัดสินข้อพิพาทครั้งสำคัญ การประสูติของราชินีหรือสตรีผู้สูงศักดิ์ หรือแม้แต่ข่าวการเสียชีวิตและการหายป่วยของมิตรสหายและพันธมิตร พวกเขาจะใช้ "โกซาล" หรือนกสื่อสารนี้ส่งต่อกันผ่านระบบม้าเร็วไปยังสถานที่ที่ต้องการข่าวสาร นกที่ผูกริบบิ้นสีดำหรือขาวตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะช่วยคลายความกังวลได้ทันทีที่มันบินกลับมา โดยนกตัวเดียวสามารถเดินทางในอากาศได้ไกลกว่าม้าเร็วสามสิบตัวรวมกันในหนึ่งวันเสียอีก จะเห็นได้ว่าวิธีนี้ช่วยประหยัดเวลาได้อย่างมหาศาล ด้วยเหตุนี้ ในโรงนกตามไร่นาของพวกเขาจึงมีนกพิราบที่กำลังฟักไข่หรือเลี้ยงลูกอยู่ตลอดทั้งปี ซึ่งสามารถทำได้ง่ายในกรงเลี้ยงโดยใช้ดินประสิวและสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์อย่างเวอร์เวนช่วย

หลังจากปล่อยนกแล้ว แพนทากรูเอลก็เปิดอ่านจดหมายจากการ์แกนทัวผู้เป็นพ่อ ซึ่งมีใจความว่า:

ลูกรักของพ่อ—ความรักที่พ่อมีต่อลูกนั้นมีมากอยู่แล้ว แต่เมื่อพ่อคำนึงถึงพรสวรรค์พิเศษที่พระผู้เป็นเจ้าประทานให้แก่ลูก ความรักนั้นก็ยิ่งทวีคูณ ตั้งแต่ลูกจากไป พ่อแทบไม่มีสมาธิคิดเรื่องอื่นเลย ในใจมีแต่ความกังวลว่าลูกจะประสบเคราะห์ร้ายระหว่างการเดินทาง เพราะลูกก็รู้ดีว่าความกลัวคือเงาที่ติดตามความรักอันบริสุทธิ์เสมอ แต่ตามที่เฮสิโอด (Hesiod) เคยกล่าวไว้ หรือตามคำพังเพยที่ว่า "เริ่มต้นดีมีชัยไปกว่าครึ่ง" เพื่อให้พ่อคลายกังวล พ่อจึงส่งมาลิคอร์นมาเพื่อให้รายงานเรื่องสุขภาพของลูกในช่วงเริ่มต้นการเดินทาง หากลูกสบายดีอย่างที่พ่อหวัง พ่อก็คงคาดการณ์ส่วนที่เหลือได้ไม่ยาก

พ่อมีหนังสือที่น่าสนใจบางเล่มฝากมากับผู้ส่งสาร ลูกเอาไว้อ่านเวลาอยากพักผ่อนสมองจากการเรียนหนักๆ ก็แล้วกัน นอกจากนี้เขาจะเล่าข่าวคราวในราชสำนักให้ลูกฟังอย่างละเอียด ขอให้สันติสุขของพระเจ้าจดจ่ออยู่กับลูก ฝากความคิดถึงไปยังพานูร์จ, บราเธอร์จอห์น, เอพิสเตมอน, เซโนมาเนส, ยิมนาสต์ และคนสนิทคนอื่นๆ ของลูกด้วย

เขียนที่บ้านเกิด, 13 มิถุนายน
จากพ่อและเพื่อนของลูก, การ์แกนทัว

บทที่ 4.IV.
แพนทากรูเอลเขียนจดหมายตอบกลับการ์แกนทัวและส่งของแปลกหายากไปให้

หลังจากอ่านจดหมายจบ แพนทากรูเอลก็ปรึกษาหารือกับมาลิคอร์นอยู่นาน จนกระทั่งพานูร์จทนไม่ไหวต้องขัดจังหวะขึ้นมาว่า "ขอประทานโทษครับท่าน จะดื่มกันได้หรือยัง? เมื่อไหร่เราจะได้ดื่ม? ท่านอัศวินผู้ทรงเกียรติจะดื่มตอนไหน? พับผ่าสิ! คุยกันมานานพอที่จะดื่มได้ตั้งหลายรอบแล้วนะครับ!" แพนทากรูเอลตอบว่า "เป็นความคิดที่ดี ไปเตรียมเครื่องดื่มที่โรงเตี๊ยมข้างหน้าเถอะ น่าจะเป็นที่โรงเตี๊ยมเซนทอร์" ระหว่างนั้นเขาจึงเขียนจดหมายถึงการ์แกนทัวเพื่อฝากส่งกลับไปกับอัศวินมาลิคอร์น ดังนี้:

คุณพ่อที่เคารพรัก—เช่นเดียวกับที่ประสาทสัมผัสและร่างกายของเรามักจะปั่นป่วนเมื่อได้รับข่าวที่เหนือความคาดหมาย แม้จะเป็นข่าวดีที่ปรารถนาก็ตาม (จนบางครั้งอาจถึงขั้นช็อกจนวิญญาณแทบออกจากร่าง) การมาถึงของมาลิคอร์นทำให้ลูกประหลาดใจและตื่นเต้นมาก เพราะลูกไม่คิดว่าจะได้พบคนของพ่อหรือได้รับข่าวคราวใดๆ จนกว่าจะสิ้นสุดการเดินทาง ลูกจึงทำได้เพียงระลึกถึงพระคุณและความยิ่งใหญ่ของพ่อที่ประทับแน่นอยู่ในส่วนลึกของสมองและจินตนาการถึงพ่ออยู่เสมอ

แต่เมื่อลูกได้รับจดหมายที่เปี่ยมด้วยความเมตตา และได้รับแจ้งข่าวว่าพ่อสบายดีจากปากของอัศวินผู้ซื่อสัตย์ ลูกจึงรู้สึกว่าต้องทำในสิ่งที่เคยทำด้วยความเต็มใจเสมอ นั่นคือการสรรเสริญพระผู้ไถ่ที่ทรงเมตตาให้พ่อมีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ และขอขอบพระคุณพ่ออย่างหาที่สุดมิได้สำหรับความรักอันแรงกล้าที่มีต่อลูก ผู้เป็นลูกที่ต่ำต้อยและรับใช้พ่อได้อย่างไม่เต็มกำลัง

ครั้งหนึ่งชาวโรมันชื่อฟูร์เนียสเคยกล่าวกับจักรพรรดิออกัสตัส ผู้ซึ่งทรงให้อภัยและรับบิดาของเขากลับมาอยู่ในความอุปถัมภ์หลังจากที่เคยเข้าข้างแอนโทนีว่า การกระทำของจักรพรรดินั้นทำให้เขาลำบากใจอย่างยิ่ง เพราะไม่ว่าจะตอนมีชีวิตอยู่หรือตายไป เขาก็ไม่มีกำลังพอที่จะตอบแทนพระคุณได้จนอาจถูกตราหน้าว่าเป็นคนอกตัญญู ลูกเองก็รู้สึกเช่นนั้น ความรักที่พ่อมีให้ลูกนั้นมากมายเสียจนลูกตกอยู่ในที่นั่งลำบาก และอาจต้องใช้ชีวิตและตายไปพร้อมกับความรู้สึกว่าตนเองอกตัญญู เว้นเสียแต่ว่าลูกจะใช้หลักการของพวกสโตอิก (Stoics) มาแก้ไข ซึ่งกล่าวว่า การได้รับประโยชน์มีสามส่วน คือ ผู้ให้ ผู้รับ และผู้ตอบแทน และผู้รับจะถือว่าได้ตอบแทนผู้ให้แล้วก็ต่อเมื่อเขายอมรับประโยชน์นั้นด้วยใจจริงและระลึกถึงมันอยู่เสมอ ในทางตรงกันข้าม คนที่อกตัญญูที่สุดคือคนที่ดูแคลนและลืมเลือนบุญคุณ ดังนั้น เมื่อลูกได้รับความเมตตาอันล้นพ้นจากพ่อ แต่ไม่สามารถตอบแทนได้แม้เพียงน้อยนิด ลูกหวังว่าอย่างน้อยลูกจะพ้นจากข้อหาอกตัญญู เพราะบุญคุณของพ่อจะไม่มีวันเลือนหายไปจากใจ และลูกจะขอยอมรับตลอดไปว่า การจะขอบคุณพ่อให้สมกับที่พ่อมีให้ลูกนั้น เป็นสิ่งที่เกินความสามารถของลูกจะทำได้

สำหรับการเดินทางครั้งนี้ ลูกเชื่อมั่นในความเมตตาและการช่วยเหลือของพระเจ้าว่า ปลายทางของการเดินทางจะราบรื่นเหมือนตอนเริ่มต้น และจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยความสุขและสุขภาพที่ดี ลูกจะจดบันทึกรายละเอียดการเดินเรือทั้งหมดไว้ในสมุดบันทึก เพื่อที่เมื่อกลับไป พ่อจะได้ทราบเรื่องราวทั้งหมดอย่างแม่นยำ

ลูกได้พบ "ทารันด์แห่งสคิเธีย" (Scythian tarand) ซึ่งเป็นสัตว์ที่แปลกและมหัศจรรย์มาก เพราะสีผิวและขนของมันสามารถเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมรอบตัว มันเชื่องและเลี้ยงง่ายเหมือนลูกแกะ ลูกจึงขอมอบมันให้พ่อเป็นของขวัญ

นอกจากนี้ ลูกยังส่งลูกยูนิคอร์นสามตัวไปให้ ซึ่งเป็นสัตว์ที่เชื่องที่สุดเท่าที่เคยพบ ลูกได้ปรึกษากับอัศวินและสอนวิธีเลี้ยงดูให้แล้ว สัตว์เหล่านี้ไม่สามารถเล็มหญ้าบนพื้นได้เพราะมีนกยาวที่หน้าผาก จึงต้องให้กินใบไม้บนต้นไม้ หรือใช้รางอาหาร หรือป้อนด้วยมือ โดยให้กินสมุนไพร, รวงข้าว, แอปเปิล, ลูกแพร์, บาร์เลย์, ไรย์ รวมถึงผลไม้และรากไม้ต่างๆ ที่วางไว้ตรงหน้า

ลูกแปลกใจมากที่นักเขียนสมัยโบราณบันทึกว่าพวกมันดุร้าย บ้าคลั่ง และอันตราย จนไม่มีใครเคยเห็นตัวเป็นๆ ซึ่งไม่เป็นความจริงเลย พ่อจะพบว่าพวกมันเป็นสัตว์ที่อ่อนโยนที่สุดในโลก ตราบใดที่ไม่มีใครไปรังแกมันก่อน นอกจากนี้ ลูกยังส่งพรมทอผืนงามที่เล่าเรื่องราวชีวิตและวีรกรรมของอคิลลีส (Achilles) ไปให้ด้วย ลูกขอสัญญาว่า หากพบสัตว์ พืช นก หรืออัญมณีหายากใดๆ ในระหว่างการเดินทาง ลูกจะซื้อและนำกลับมาฝากพ่อให้ได้ หากพระเจ้าทรงเมตตาและคุ้มครองพ่อให้ปลอดภัย

จากเมดามอธี, 15 มิถุนายน
พานูร์จ, บราเธอร์จอห์น, เอพิสเตมอน, เซโนมาเนส, ยิมนาสต์, ยูสเธเนส, ไรโซโทม และคาร์พาลิน ขอกราบแทบเท้าและส่งความเคารพมายังท่านนับพันครั้ง

ลูกและผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ของพ่อ, แพนทากรูเอล