ตอนที่ 9

4 ธันวาคม พวกเด็กผู้หญิงน่ารำคาญชะมัด ทำเรื่องวุ่นวายไปหมดเกี่ยวกับตุ๊กตากรามปุสที่จะให้พวกครู เงินที่รวบรวมมาได้ก็ไม่ลงตัว เคเลอร์หาว่ามาร์คุสแอบหยิบเงินไป แต่มาร์คุสบอกว่าไม่ได้หยิบ แค่ถือไว้เฉยๆ แน่นอนว่ามาร์คุสไปฟ้องฟราว ด็อกเตอร์ แล้วพ่อของเขาก็ไปฟ้องครูใหญ่ด้วย ฟราว ด็อกเตอร์บอกว่าเรารู้อยู่แล้วว่าห้ามเก็บเงินบริจาค และห้ามให้กรามปุสกับใครทั้งนั้น ตอนนี้เคเลอร์เลยถือตุ๊กตากรามปุสอยู่ห้าตัว และเราก็ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี แม่บอกว่าเรื่องแบบนี้ไม่เคยจบสวยหรอก สุดท้ายก็ต้องลงเอยด้วยการทะเลาะกันเสมอ

5 ธันวาคม พวกเรากำลังลนลานกันใหญ่ ฉันกับเฮลลาและอีดิธ เบิร์กเลอร์ แอบเอากรามปุสที่ซื้อให้ฟราว ด็อกเตอร์ เอ็ม. ไปวางไว้ที่หน้าประตูบ้านเธอ อีดิธ เบิร์กเลอร์รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนเพราะต้องเดินผ่านทุกวันตอนไปโรงเรียน ฉันสงสัยจังว่าเธอจะเดาออกไหมว่ากรามปุสตัวนี้มาจากไหน ฉันไม่เคยรู้เลยว่าอีดิธจะเป็นเด็กดีขนาดนี้ เมื่อก่อนฉันคิดว่าเธอต้องเป็นคนเจ้าเล่ห์แน่ๆ เพราะเธอใส่แว่น แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าเธอไม่ได้เป็นคนแบบนั้น เห็นไหมล่ะว่าคนเราเข้าใจผิดกันได้ง่ายแค่ไหน พรุ่งนี้มีเรียนภาษาเยอรมันแล้ว

6 ธันวาคม ตอนแรกฟราว ด็อกเตอร์ไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วจู่ๆ เธอก็สั่งหัวข้อเรียงความว่า “ทำไมครั้งหนึ่งฉันถึงนอนไม่หลับในตอนกลางคืน” เพื่อนๆ ทุกคนถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน จากนั้นฟราว ด็อกเตอร์ก็พูดว่า “เอาละเด็กๆ มันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก บางคนนอนไม่หลับเพราะกำลังจะป่วย บางคนเพราะตื่นเต้นดีใจหรือหวาดกลัว หรือบางคนอาจจะรู้สึกผิดเพราะแอบทำสิ่งที่ถูกสั่งห้ามไว้ พวกเธอทุกคนไม่เคยเจออะไรแบบนี้บ้างเหรอ” แล้วเธอก็จ้องมองมาที่อีดิธ เบิร์กเลอร์กับเราสองคนอย่างดุเดือด เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ เราเลยไม่รู้จริงๆ ว่าเธอสงสัยหรือเปล่า เมื่อวานฉันไปงานคาร์นิวัลน้ำแข็งไม่ได้เพราะไอหนักมาก ส่วนโดร่าก็ไปไม่ได้เพราะปวดหัว ฉันไม่รู้ว่าเธอปวดหัวจริงๆ หรือเป็น อาการปวดหัวแบบนั้น แต่ฉันว่าน่าจะเป็นแบบหลังมากกว่า

17 ธันวาคม ฉันไม่ได้เขียนไดอารี่มาเป็นอาทิตย์เลย เมื่อวานซืนเราได้รับรายงานผลการเรียนช่วงคริสต์มาส วิชาประวัติศาสตร์ได้ระดับพอใช้ ประวัติศาสตร์ธรรมชาติได้ดี ส่วนวิชาอื่นได้ดีมาก แต่เรื่องความขยันฉันได้แค่ระดับ 2 เพราะเจ้าวิชเชอร์จอมบื้อนั่นแหละ พ่อโกรธมาก ท่านบอกว่าใครๆ ก็ได้ระดับ 1 ในเรื่องความขยันได้ ซึ่งมันก็จริง แต่ถ้ามีวิชาไหนได้แค่พอใช้ ก็ไม่มีทางได้ระดับ 1 ในเรื่องความขยันหรอก ส่วนอินสปีแน่นอนว่าได้ 1 รวด ยกเว้นภาษาอังกฤษที่ได้ 2 แต่ก็นั่นแหละ ยัยนั่นมันพวกบ้าเรียนตัวยง ส่วนเวอร์เบโนวิทซ์เก่งที่สุดในห้อง แต่ไม่มีใครทนเธอได้เลย เพราะเธอหลงตัวเองจนน่ากลัว เบอร์ตา ฟรังเก้บอกว่าผู้หญิงคนนี้ เชื่อถือไม่ได้ เบอร์ตาเดินไปโรงเรียนกับลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ชั้นเจ็ด พี่เขาอายุเกือบ 14 แล้วและสวยมาก เธอไม่ได้บอกว่าผลการเรียนเป็นยังไง แต่ฉันเชื่อว่าต้องแย่แน่ๆ

18 ธันวาคม วันนี้ตอนมื้อค่ำโดร่าถึงกับเป็นลม เพราะเธอเจอตัวอ่อนของไก่ในไข่ ไม่ใช่ไก่เต็มตัวหรอก แต่เห็นเป็นปีกกับหัวลางๆ พ่อบอกว่ามันเหมือนแค่ภาพร่างของไก่ แต่ฉันไม่เห็นว่ามันน่าเป็นลมขนาดนั้นเลย หลังจากนั้นเธอบอกว่ามันทำให้รู้สึกขนลุก และเธอจะไม่มีวันกินไข่ได้อีก พ่อกับแม่ตกใจในตอนแรก แต่แล้วพ่อก็หัวเราะแล้วบอกว่า เรื่องขี้ผงแค่นี้ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ โดร่าต้องรีบไปนอนพักทันที ส่วนฉันยังอยู่ชั้นล่างอีกนาน พอฉันขึ้นไปบนห้อง เห็นแสงไฟลอดผ่านรอยแยกของประตู เลยคิดว่าเธอน่าจะกำลังอ่านหนังสืออยู่ แต่พอเปิดประตูเข้าไป ห้องกลับมืดสนิท พอฉันถามว่า “อ้าว ยังอ่านหนังสืออยู่เหรอ” เธอไม่ตอบ และแกล้งทำเป็นเพิ่งตื่นตอนฉันเปิดไฟแล้วถามว่า “มีอะไรเหรอ” ฉันเกลียดการเสแสร้งแบบนี้ที่สุด เลยสวนไปว่า “หยุดโกหกเถอะ รู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้ทุ่มนึงแล้ว” แค่นั้นแหละ วันนี้ตอนเดินไปโรงเรียนเราไม่คุยกันสักคำ โชคดีที่เดินไปได้สักพักก็เจอเพื่อนร่วมชั้นของเธอ

19 ธันวาคม ฉันตื่นเต้นแทบแย่ว่าคริสต์มาสนี้จะได้อะไรบ้าง สิ่งที่ฉันอยากได้คือ ชุดขนสัตว์สีขาว ทั้งผ้าพันคอขนสัตว์ ปลอกมือ และหมวกกำมะหยี่ที่ตกแต่งด้วยขนสัตว์แบบเดียวกัน รองเท้าสเก็ตยี่ห้อเอคมีเพราะของเก่ามันหลวมตลอด ตำนาน เยอรมัน ไม่เอาตำนานกรีกนะ ขอบคุณค่ะ ริบบิ้นผูกผม ถุงเท้าลูกไม้ และถ้าเป็นไปได้ก็อยากได้เข็มกลดทองแบบที่เฮลลาได้เป็นของขวัญวันเกิด แต่พ่อบอกว่าคุณพ่อคริสต์มาสคงมองว่ามันแพงเกินไป ส่วนอินสปีอยากได้คอร์เซ็ต แต่ฉันว่าเธอคงไม่ได้หรอกเพราะมันไม่ดีต่อสุขภาพ ตอนนี้ผ้าปูโต๊ะที่จะให้พ่อทำเสร็จแล้วและกำลังเก็บรายละเอียด ส่วนปกหนังสือของแม่ยังไม่เรียบร้อยดี ฉันจะให้ชุดอุปกรณ์ทำเล็บเล็กๆ กับโดร่า อ้อ เกือบลืมสิ่งที่ฉันอยากได้ที่สุดเลย คือกล่องที่มีกุญแจล็อกไว้เก็บไดอารี่ โดร่าก็อยากได้ถุงเท้าลูกไม้กับหนังสือสามเล่มเหมือนกัน

วันก่อนมีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้น ฉันเผลอทำหน้าไดอารี่หลุดหายไปหน้าหนึ่ง พอกลับบ้านอินสปีก็พูดว่า “เธอทำ อันนี้ หายใช่ไหม? โน้ตวิชาเรียนล่ะสิ” ตอนแรกฉันไม่ทันสังเกต แต่พอเห็นลักษณะแล้วเลยรีบตอบว่า “ใช่ โน้ตวิชาเรียนน่ะ” อินสปีทำเสียง หึๆ แล้วบอกว่า “ไม่ใช่โน้ตเรียนสักหน่อยนะเนี่ย โชคดีนะที่ฉันไม่เอาไปให้แม่ดู อีกอย่าง คนที่ยังสะกดคำไม่ถูกไม่ควรเขียนไดอารี่นะ มันไม่เหมาะกับเด็ก” ฉันโกรธจนตัวสั่น พอเข้าห้องน้ำฉันเลยแอบดูว่าเขียนผิดตรงไหน ปรากฏว่ามีแค่คำว่า wenn ที่เขียน n ตัวเดียวแทนที่จะเป็นสองตัว และคำว่า dass ที่ใช้ ss แบบสั้นเท่านั้นเอง ฉันดีใจแทบตายที่ในหน้านั้นไม่มีเรื่องเกี่ยวกับ ยัยนั่น อยู่เลย ยัยนั่นขีดเส้นใต้ตัว n กับ ss ด้วยสีแดง ราวกับว่าเป็นครูใหญ่ไม่มีผิด หน้าด้านชะมัด! ทางที่ดีที่สุดคือต้องมีสมุดที่มีกุญแจล็อก จะได้ล็อกไว้ตลอดเวลา ใครจะได้ไม่ต้องมาแอบอ่านแล้วขีดเส้นใต้คำผิดด้วยสีแดงแบบนี้ ฉันมักจะเขียนเร็วเกินไปจนพลาดบ้างเป็นธรรมดา ทำอย่างกับว่าตัวเองไม่เคยเขียนผิดอย่างนั้นแหละ เรื่องนี้ทำให้ฉันโมโหมาก แต่ฉันพูดอะไรไม่ได้เพราะเกรงใจแม่ โดยเฉพาะตอนเดินไปโรงเรียน แต่ถ้าฉันเงียบ ยัยนั่นก็จะยิ่งได้ใจและทำตัวน่ารำคาญกว่าเดิม แต่ถ้าฉันพูดมากไป แม่ก็อาจจะนึกถึงหน้ากระดาษ 5 หน้าที่ฉันทำหายตอนไปเที่ยวต่างจังหวัด ซึ่งฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย

22 ธันวาคม วันนี้คุณป้าโดร่ามาหา ท่านจะมาพักกับเราสักพักจนกว่าแม่จะหายดี ฉันจำท่านไม่ได้เลย เพราะตอนที่ท่านย้ายออกจากเวียนนา ฉันอายุแค่สี่ห้าขวบเอง ท่านจูบฉันแล้วบอกว่า “เจ้าด้วงดำตัวน้อยที่น่ารัก” ฉันไม่ค่อยชอบที่ถูกเรียกว่า สีดำ เท่าไหร่ แต่เฮลลาบอกว่ามันเหมาะกับฉันดี มันดู มีเสน่ห์ ซึ่งคำว่า มีเสน่ห์ นี่แหละที่พวกนายทหารชอบใช้เรียกลูกพี่ลูกน้องของท่านที่เมืองเครมส์ พ่อบอกว่าเธอสวยมากและผิวเข้มเหมือนฉัน แต่ฉันอยากผิวขาวมากกว่า ขาวแล้วมีตาสีน้ำตาล หรือถ้าจะให้ดีที่สุดคือตาสีม่วง ฉันจะโตขึ้นมาเป็นคนสวยไหมนะ? หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ!

23 ธันวาคม ฉันตื่นเต้นกับวันพรุ่งนี้จนแทบบ้า อยากรู้จังว่าจะได้อะไร ตอนนี้ต้องไปช่วยแต่งต้นคริสต์มาสแล้ว อินสปีพูดว่า “อ้าว ปีนี้ เกรเทล จะช่วยแต่งต้นไม้ด้วยเหรอเนี่ย ไม่เคยทำมาก่อนเลยนี่!” ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่เคยให้ทำ แต่คุณป้าโดร่าเข้าข้างฉัน “แน่นอนว่าเธอต้องช่วยแต่งด้วย แต่ขอร้องล่ะ อย่ากินขนมจนพุงกางกันนะ” ฉันรีบตอบทันทีว่า “ถ้าโดร่าไม่กิน ฉันก็ไม่กินค่ะ”

ตอนเย็น เมื่อวานเป็นวันสุดท้ายที่โรงเรียน ปิดเทอมตั้งแต่วันที่ 23 ถึงวันที่ 2 มกราคม วิเศษที่สุด! ฉันจะได้ไปเล่นสเก็ตได้ทุกวัน แน่นอนว่าวันนี้ไม่มีเวลา และพรุ่งนี้ก็คงไม่มี ฉันสงสัยว่าควรส่งการ์ดคริสต์มาสให้โกลด์ แฟรี่ ดีไหม ฉันอยากให้เธอมีชื่อที่เพราะกว่านี้ จุนาสตาเซีย คลาสตอเช็ค ชื่อน่าเกลียดชะมัด ชื่อภาษาเช็กนี่น่าเกลียดทุกชื่อเลย พ่อรู้จักเคานต์วิลเซ็ค แต่ชื่อที่แย่กว่านั้นคือ ชาฟกอตช์ ต่อให้เป็นเคานต์หรือเศรษฐีพันล้าน ฉันก็ไม่มีวันยอมแต่งงานกับคนที่ชื่อชาฟกอตช์หรือวิลเซ็คเด็ดขาด

เมื่อวานเราไปทักทายพวกครู ฉันกับเวอร์เบโนวิทซ์ไปหาฟราว ด็อกเตอร์ เพราะท่านเอ็นดูพวกเราที่สุด หรือ ว่ากันว่า เป็นอย่างนั้น ไม่มีใครอยากไปหาศาสตราจารย์ริกล หรือที่พวกเราเรียกว่า อีเกล หรือนิเกล เพราะเวลาใครไปทักทาย ท่านจะตอบแค่ว่า “อ้อ ได้” แต่ถ้าไม่ไปหาเลยคงจะเสียมารยาท พวกหัวหน้าห้องเลยต้องรับหน้าที่นี้ไป พอใกล้ถึงวันคริสต์มาส ฟราว ด็อกเตอร์บอกว่าห้ามพวกเราให้ของขวัญพวกครู “ครูขอให้พวกเธอจำคำพูดครูไว้ให้ดี เพราะถ้าไม่ทำตามจะเกิดเรื่องวุ่นวาย จำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันเซนต์นิโคลัสได้ใช่ไหม และห้ามส่งของไปที่บ้านของครู หรือให้คุณพ่อคริสต์มาสแอบเอาของไปวางไว้หน้าประตูบ้านใครเด็ดขาด” ตอนที่พูด ท่านจ้องมองฉันกับอีดิธ เบิร์กเลอร์เขม็งเลย แสดงว่าท่านรู้แล้วว่าใครเป็นคนเอากรามปุสไปวางไว้ ฉันเหนื่อยจนลืมตาไม่ขึ้นแล้ว ฮูเร่! พรุ่งนี้วันคริสต์มาสอีฟแล้ว!!!