ตอนที่ 2

25 กรกฎาคม วันนี้ฉันเขียนจดหมายถึงเฟราไลน์ พรุคเคิล ท่านพักอยู่ที่อาเชนเซ ซึ่งฉันอยากไปหาท่านมาก ปกติทุกบ่ายพวกเราจะไปว่ายน้ำแล้วก็เดินเล่นกัน แต่ทว่าวันนี้ฝนตกทั้งวัน น่าเบื่อชะมัด ฉันลืมเอาชุดสีมาด้วย แถมแม่ยังห้ามไม่อ่านหนังสือทั้งวันอีก โดยบอกว่าถ้ามัวแต่รีบอ่านให้จบตอนนี้ ต่อไปจะไม่มีอะไรให้อ่าน ซึ่งมันก็จริงแหละ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ออกไปแกว่งชิงช้าไม่ได้อยู่ดี

ช่วงบ่าย ฉันต้องเขียนบันทึกเพิ่มอีกหน่อย เพราะเพิ่งทะเลาะกับโดร่าชุดใหญ่ เธอหาว่าฉันไปยุ่งกับของของเธอ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอเป็นคนไม่เป็นระเบียบต่างหาก ใครจะไปสนใจของของ เธอ กันล่ะ เมื่อวานนี้เธอวางจดหมายที่เขียนถึงเอริกาทิ้งไว้บนโต๊ะ ฉันแอบอ่านเจอประโยคหนึ่งว่า "เขาหล่อราวกับเทพเจ้ากรีก" ฉันไม่รู้ว่า "เขา" คือใคร เพราะจังหวะนั้นเธอเดินเข้ามาพอดี แต่ก็น่าจะเป็นไครล์ รูดี้ ที่เธอชอบไปเล่นเทนนิสด้วยบ่อยๆ แล้วก็ทำตัวกระตือรือร้นเกินเหตุ ส่วนเรื่องความหล่อน่ะเหรอ… ก็นะ รสนิยมคนเรามันต่างกัน

26 กรกฎาคม โชคดีที่ฉันเอาหีบใส่ตุ๊กตามาด้วย แม่บอกว่าวันฝนตกแบบนี้จะได้มีอะไรทำ แน่นอนว่าฉันโตเกินกว่าจะเล่นตุ๊กตาแล้ว แต่ถึงจะอายุ 11 ฉันก็ยังเย็บชุดตุ๊กตาได้ การได้ลงมือทำทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง และพอทำเสร็จฉันก็ภูมิใจกับมันมาก แม่ช่วยตัดผ้าให้ แล้วฉันก็กำลังเย็บเนาอยู่ ทันใดนั้นโดร่าก็เดินเข้ามาในห้องแล้วพูดว่า "ดูสิ เด็กน้อยกำลังเย็บชุดตุ๊กตาอยู่ด้วย" ช่างกล้าพูดนะ ทำอย่างกับว่าตัวเองไม่เคยเล่นตุ๊กตาอย่างนั้นแหละ อีกอย่าง ฉันไม่ได้ "เล่น" ตุ๊กตาจริงๆ เสียหน่อย พอเธอมานั่งข้างๆ ฉันก็เลยตั้งใจเย็บอย่างแรงจนเข็มข่วนมือเธอเป็นรอยยาว แล้วฉันก็พูดว่า "อุ๊ย ขอโทษทีนะ เธอเข้ามาใกล้เกินไปน่ะ" หวังว่าเธอคงจะรู้ว่าจริงๆ แล้วฉันตั้งใจทำนะ แน่นอนว่าเธอต้องรีบไปฟ้องแม่แน่ๆ ก็เอาสิ ใครใช้ให้มาเรียกฉันว่าเด็กน้อยล่ะ ตอนนี้เธอมีรอยข่วนสีแดงเด่นหราอยู่ที่มือขวา ให้ใครๆ เห็นกันชัดเจนเลย

27 กรกฎาคม ที่นี่มีผลไม้เยอะมาก ฉันกินราสเบอร์รี่กับกูสเบอร์รี่ทั้งวันจนแม่บ่นว่านั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่อยากกินข้าวเย็น แต่ดร.ไคลน์บอกเสมอว่าผลไม้นั้นมีประโยชน์ แล้วทำไมจู่ๆ มันถึงจะกลายเป็นไม่มีประโยชน์ขึ้นมาได้ล่ะ เฮลล่าเคยบอกว่า เวลาเราชอบอะไรมากๆ เรามักจะถูกดุเรื่องนั้นจนสุดท้ายเราจะรู้สึกเบื่อมันไปเอง เฮลล่ามักจะอารมณ์เสียใส่แม่ของเธอ แล้วแม่เธอก็จะพูดว่า "เราเสียสละเพื่อลูกขนาดนี้ แต่ลูกกลับตอบแทนด้วยความอกตัญญู" ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าเสียสละอะไรกัน ฉันว่าเด็กๆ ต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียสละ อย่างตอนที่ฉันอยากกินกูสเบอร์รี่แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้กิน นั่นแหละคือการเสียสละของ ฉัน ไม่ใช่ของ แม่ ฉันเขียนเรื่องนี้เล่าให้เฮลล่าฟังหมดเลย

แล้วเฟราไลน์ พรุคเคิล ก็เขียนจดหมายมาหาฉัน จ่าหน้าซองได้ดูดีมาก "เฟราไลน์ เกรเท ไลเนอร์ นักเรียนโรงเรียนลีเซียม" แน่นอนว่าโดร่าต้องทำตัวเป็นผู้รู้ดีกว่าใครเพื่อน เธอรีบบอกว่าถ้าอยู่ชั้นสูงขึ้นไปตั้งแต่ชั้น 4 (เพราะเธออยู่ชั้น 4) เขาจะใช้คำว่า "ลีเซอิสติน" เธอยังบอกอีกว่า "ช่วงปิดเทอมเนี่ย ถ้ายังไม่ได้เข้าเรียนชั้นแรก ก็ยังไม่ถือว่าเป็นนักเรียนลีเซียมหรอก" จากนั้นคุณพ่อก็แทรกขึ้นมาว่า พวกเรา (ฉันไม่ได้เริ่มก่อนนะ) ควรหยุดเถียงกันไม่จบไม่สิ้นเสียที ท่านทนไม่ไหวแล้ว ซึ่งพ่อพูดถูกเป๊ะ แต่พูดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะยังไงโดร่าก็ทำตัวเหมือนเดิม

เฟราไลน์ พรุคเคิล เขียนบอกว่า ดีใจ มากที่ฉันเขียนไปหา และอยากให้ฉันเขียนไปอีกทันทีที่มีเวลา ให้ตายเถอะ สำหรับ ท่าน แล้วฉันมีเวลาให้เสมอ ฉันจะเขียนหาท่านอีกครั้งเย็นนี้หลังมื้อค่ำ จะได้ไม่ต้องให้ท่านรอนาน

29 กรกฎาคม เมื่อวานฉันไม่มีเวลาเขียนเลย เพราะครอบครัววาร์ทมาถึงแล้ว ฉันเลยต้องใช้เวลาทั้งวันกับเออร์นาและลีเซล ถึงแม้ฝนจะตกตลอดทั้งวันแต่พวกเราก็สนุกกันสุดเหวี่ยง พวกเธอรู้จักเกมวงกลมเยอะมาก และเราเล่นพนันกันด้วยขนม ฉันชนะได้ขนมมา 47 ชิ้น และแบ่งให้โดร่าไป 5 ชิ้น ส่วนโรเบิร์ตตอนนี้สูงกว่าพวกเราเป็นหัวเลย (หมายถึงสูงกว่าฉันกับลีเซลน่ะ) ฉันคิดว่าเขาน่าจะอายุ 15 เขาเรียกฉันว่า "เฟราไลน์ เกรเท" แถมยังช่วยถือเสื้อคลุมที่แม่ส่งมาให้เพราะฝนตก และเดินมาส่งฉันที่บ้านหลังมื้อค่ำด้วย

พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของฉัน ทุกคนได้รับเชิญมาหมด และแม่ก็เตรียมสตรอว์เบอร์รี่ครีมกับวอฟเฟิลไว้ให้ด้วย สุดยอดไปเลย

30 กรกฎาคม วันนี้วันเกิดของฉัน พ่อให้ร่มคันสวยที่มีขอบลายดอกไม้กับอุปกรณ์วาดภาพ ส่วนแม่ให้สมุดสะสมโปสการ์ดเล่มยักษ์ที่ใส่ได้ถึง 800 ใบและหนังสือนิทานสำหรับเด็กผู้หญิง โดร่าให้กล่องกระดาษเขียนจดหมายที่สวยมาก และมื้อค่ำวันนี้แม่ทำเค้กช็อกโกแลตครีมเพิ่มจากสตรอว์เบอร์รี่ครีมด้วย ตอนเช้าตรู่ครอบครัววาร์ทส่งการ์ดวันเกิดมาให้ฉัน 3 ใบ และในใบของโรเบิร์ตเขียนว่า "ด้วยความ เคารพอย่างสูง จาก R ผู้ซื่อสัตย์ของเธอ" การมีวันเกิดนี่มันวิเศษจริงๆ ทุกคนใจดีกับฉันมาก แม้แต่โดร่า ส่วนออสวอลด์ส่งมีดตัดกระดาษไม้มาให้ ด้ามจับเป็นรูปมังกรและมีใบมีดพุ่งออกมาจากปากแทนที่จะเป็นไฟ หรือบางทีใบมีดอาจจะเป็นลิ้นของมันก็ได้ ไม่แน่ใจเหมือนกัน วันเกิดปีนี้ฝนยังไม่ตกเลย พ่อบอกว่าฉันเกิดมาภายใต้ดาวนำโชค ซึ่งฉันก็เห็นด้วยที่สุด ยอดเยี่ยมไปเลย

31 กรกฎาคม เมื่อวานนี้เหมือนอยู่ในสวรรค์เลย พวกเราหัวเราะจนท้องแข็งกับเกม "ผลลัพธ์ (Consequences)" ฉันมักจะถูกจับคู่กับโรเบิร์ต และโอ้โห สิ่งที่เราทำด้วยกันในนั้น (แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องจริง แต่เป็นสิ่งที่เขียนลงไป) ทั้งจูบ กอด หลงป่า อาบน้ำด้วยกัน แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่มีทางทำ แบบนั้น! จริงๆ หรอก แล้วก็มีทะเลาะกันด้วย ซึ่งมันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน เป็นไปไม่ได้เลย! จากนั้นพวกเราก็ดื่มอวยพรให้ฉันพร้อมชนแก้วกันห้าครั้ง โรเบิร์ตอยากใช้ไวน์ดื่มอวยพร แต่โดร่าบอกว่าทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด! ปัญหาก็คือตรงนี้แหละ โดร่าจะโกรธจัดเสมอถ้าต้องเป็นรองฉัน และเมื่อวานนี้ฉันเป็นจุดเด่นที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ทีนี้มาเขียนเรื่องวันนี้บ้าง วันนี้พวกเรามีความสุขมาก เราไปที่ทีเฟนกราเบนกับครอบครัววาร์ท ที่นั่นมีสตรอว์เบอร์รี่ป่าเยอะมาก โรเบิร์ตเลือกลูกที่สวยที่สุดให้ฉันทั้งหมด ทำเอาโดร่าหงุดหงิดมากเพราะต้องเก็บเอง จริงๆ ฉันก็อยากเก็บเองนะ แต่พอมีคนเก็บให้ด้วย ความรัก (โรเบิร์ตพูดแบบนั้น) มันก็ทำให้รู้สึกดีที่ได้รับ การได้มีคนเก็บให้มันวิเศษจริงๆ อีกอย่าง ฉันก็เก็บเองบ้างและเอาไปให้พ่อกับแม่ด้วย ตอนจิบช่ายามบ่ายที่ฟลิชเบิร์ก ฉันต้องนั่งข้างเออร์นาแทนที่จะเป็นโรเบิร์ต เออร์นาเป็นคนค่อนข้างน่าเบื่อ แม่บอกว่าเธอเป็น โรคโลหิตจาง ฟังดูน่าสนใจชะมัด แต่ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไง โดร่าชอบพูดว่าตัวเองเป็นโรคโลหิตจาง แต่แน่นอนว่าไม่จริงหรอก พ่อมักจะบอกว่า "อย่าพูดเหลวไหล เธอแข็งแรงจะตาย" คำพูดนี้ทำให้โดร่าโมโหมาก ปีที่แล้วลิซซี่เป็นโรคโลหิตจางจริงๆ ตามที่หมอบอก เธอมีอาการใจสั่นตลอดเวลา ต้องกินธาตุเหล็กและดื่มไวน์เบอร์กันดี ฉันคิดว่าโดร่าน่าจะได้ไอเดียมาจากเรื่องนี้แหละ

1 สิงหาคม เฮลล่าดูจะงอนฉันนิดหน่อย เพราะฉันเขียนไปบอกว่าใช้เวลาทั้งวันกับครอบครัววาร์ท แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่เขียนเล่าให้ฟังหรอก ทุกปีเวลาอยู่ต่างจังหวัดเธอมักจะมีเพื่อนคนอื่นด้วย แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจหรอก ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ชอบโรเบิร์ต ทั้งที่เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยนอกจากสิ่งที่ฉันเขียนเล่า ซึ่งฉันก็เขียนแต่เรื่องดีๆ ทั้งนั้น แน่นอนว่าเธอรู้จักเขาเพราะเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับครอบครัวเซอร์นิกและเคยเจอกันครั้งหนึ่ง แต่การเจอแค่ครั้งเดียวจะไปรู้จักตัวตนจริงๆ ของคนคนหนึ่งได้ยังไง อีกอย่าง เธอไม่ได้รู้จักเขาในแบบที่ฉันรู้จัก เมื่อวานฉันอยู่กับครอบครัววาร์ททั้งวัน เราเล่นเกม "ที่นั่งของราชา" แล้วโรเบิร์ตจับฉันได้ ฉันเลยต้องจูบเขา เออร์นาบอกว่าแบบนี้ไม่นับ เพราะฉันยอมให้เขาจับได้เอง แต่โรเบิร์ตเริ่มโมโหแล้วบอกว่า "เออร์นานี่ตัวขัดความสุขจริงๆ ชอบทำให้ทุกคนหมดสนุก" เขาพูดถูกเป๊ะ แต่ก็ยังมีอีกคนที่แย่พอๆ กัน อย่างไรก็ตาม ฉันหวังว่าเออร์นาจะไม่เอาเรื่องจูบไปบอกโดร่านะ ถ้าบอกล่ะก็ทุกคนต้องรู้กันหมดแน่ ซึ่งฉันไม่ชอบแบบนั้นเลย ฉันแอบดักรอเออร์นาพร้อมกับขนมที่ป้าโดร่าส่งมาให้ ส่วนที่เหลือฉันกับโรเบิร์ตและลีเซลช่วยกันกิน ขนมอร่อยมากและเกือบทั้งหมดเป็นชิ้นใหญ่ ตอนแรกโรเบิร์ตจะหยิบชิ้นเล็ก แต่ฉันบอกว่าเขาต้องหยิบชิ้นใหญ่เท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็เลือกแต่ชิ้นใหญ่ตลอด พอฉันกลับบ้านตอนเย็นพร้อมกล่องเปล่า พ่อหัวเราะแล้วบอกว่า "เกรเทลของพวกเรานี่ใจกว้างจริงๆ" อีกอย่าง แม่ยังมีขนมอีกกล่องใหญ่เต็มๆ ส่วนโดร่ายังมีเหลือเยอะไหมฉันไม่รู้ แต่คิดว่าน่าจะมีนะ