ตอนที่ 5: CHAPTER IV

บทที่ 4

การเดินทางอันยาวนาน

รถไฟวิ่งฉิวด้วยจังหวะสม่ำเสมอจนชวนให้ผู้โดยสารหลายคนเคลิ้มหลับ รวมถึงเฟรดดี้ที่ขดตัวหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟา

"โถ เจ้าตัวเล็ก" คุณบ็อบซีย์เปรย "คงเหนื่อยมากเลย แถมยังกังวลเรื่องสนูปอีก"

"โชคดีที่เราจองโซฟานี้ได้นะคะ เพราะใครๆ ก็อยากพักผ่อน แต่ละตู้มีโซฟาแค่สี่ตัวเอง" คุณนายบ็อบซีย์อธิบายกับไดนา ซึ่งกำลังห่มผ้าให้เฟรดดี้อย่างเบามือราวกับเขาหลับอยู่ในเตียงนุ่มๆ ที่บ้าน โดยมีหมอนลมรองใต้ศีรษะสีทองและมีผ้าคลุมไหล่คลุมตัวไว้อย่างเรียบร้อย

ฟลอสซี่แนบใบหน้าจิ้มลิ้มกับกระจกหน้าต่าง มองดูโลกกว้างที่ดูเหมือนกำลังวิ่งหนีรถไฟไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเบิร์ตก็กำลังเพลิดเพลินกับการชมวิวที่ท้ายขบวน

"ว้าว ป่าต้นเบิร์ชสีขาวสวยจังเลยค่ะ!" แนนอุทานตอนที่รถไฟวิ่งเข้าสู่หุบเขา "ดูเฟิร์นที่เกาะอยู่รอบๆ สิคะแม่ เฟิร์นพวกนี้ทำให้หนูนึกถึงผ้าลูกไม้สวยๆ ที่คอของแม่เลย"

"ลูกแม่ช่างจินตนาการจังเลยนะ" คุณแม่ยิ้ม เพราะแนนเป็นเด็กที่มีความคิดสร้างสรรค์และมีไหวพริบดีมาก

"เราจะถึงกี่โมงครับพ่อ" เบิร์ตถามขณะเดินกลับมาจากโถงทางเชื่อม

"น่าจะทันมื้อเที่ยงพอดีตามที่คุณป้าซาร่าบอกนะ ถ้าพวกเขายังเก็บมื้อเที่ยงไว้รอเราจนถึงบ่ายโมงน่ะนะ" คุณพ่อตอบพลางเช็กนาฬิกาข้อมือ

"รู้สึกเหมือนเราอยู่บนรถไฟมาทั้งคืนเลยค่ะ" ฟลอสซี่บ่น

"เราออกเดินทางกันแต่เช้าน่ะลูก" คุณแม่ปลอบเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังอ่อนล้า "อยากลองทานแซนด์วิชอร่อยๆ ของไดนาตอนนี้เลยไหมจ๊ะ"

ทุกคนตกลงกันว่าจะทานมื้อเที่ยงแบบเบาๆ ไดนาจึงพาฟลอสซี่และแนนไปยังห้องส่วนตัวเล็กๆ ที่ท้ายขบวน ส่วนเบิร์ตไปกับคุณพ่อที่ห้องสูบบุหรี่อีกด้านหนึ่ง โดยมีคุณแม่คอยเฝ้าเฟรดดี้ไว้ มื้อเที่ยงถูกจัดเตรียมมาอย่างดี แซนด์วิชชิ้นเล็กๆ แต่ละชิ้นห่อด้วยกระดาษไขแยกกัน ทำให้ทานได้สะดวกโดยไม่มีเศษขนมปังหกเลอะเทอะ

ในห้องสำหรับสุภาพสตรีมีตะเกียงแอลกอฮอล์รูปร่างแปลกตาและอุปกรณ์อำนวยความสะดวกอื่นๆ สำหรับนักเดินทาง ซึ่งสร้างความตื่นตาตื่นใจให้ฟลอสซี่และแนนเป็นอย่างมาก

"อันนั้นเอาไว้ใช้ต้มน้ำนมให้เด็กทารกจ้ะ" ไดนาบอกเด็กๆ พลางวางผ้าเช็ดปากบนตักของทั้งคู่ และรินน้ำเย็นเจี๊ยบจากถังแช่ให้ดื่มกันคนละแก้ว

ขณะเดียวกัน เบิร์ตก็กำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อเที่ยงที่อีกฟากของตู้รถไฟ เพราะเด็กๆ มักจะหิวเสมอเวลาเดินทาง และอาหารบนรถไฟจะมีบริการตามเวลาที่กำหนดเท่านั้น ระหว่างที่ฟลอสซี่และแนนกำลังทานมื้อเที่ยง มีเด็กหญิงแปลกหน้าสองคนเดินเข้ามาในห้อง ทั้งคู่สวมผ้ากันเปื้อนผ้ากิงแฮมทับชุดสีขาวสะอาดตาเพื่อกันฝุ่นในรถไฟ และสวมหมวกกระดาษเหมือนหมวกในงานปาร์ตี้เด็กๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีที่นั่งว่าง ทั้งคู่ก็รีบเดินออกไปในท่าทางที่แนนรู้สึกว่าค่อนข้างเสียมารยาท

"ค่อยๆ ทานนะจ๊ะเด็กๆ" ไดนาบอก "ถ้าเด็กพวกนั้นหิวมาก เดี๋ยวเขาคงไปหาไอศกรีมทานข้างนอกเอา"

"แต่คุณแม่ไม่เคยให้หนูทานไอศกรีมของคนแปลกหน้าเลยค่ะ" ฟลอสซี่เตือนไดนา "และเด็กพวกนั้นก็อาจจะทานไม่ได้เหมือนกัน"

ไม่นานมื้อเที่ยงก็สิ้นสุดลง ครอบครัวบ็อบซีย์รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เฟรดดี้ยังคงหลับปุ๋ยโดยมีกล่องของสนูปวางอยู่ข้างกาย ส่วนคุณนายบ็อบซีย์ก็นั่งอ่านนิตยสารอย่างเพลิดเพลิน

"อีกชั่วโมงเดียวจะถึงแล้วครับ!" เบิร์ตประกาศ พร้อมกับเริ่มเก็บของตั้งแต่เนิ่นๆ

"งั้นเรามาหลับตาพักผ่อนกันอีกสักนิดเถอะ จะได้รู้สึกสดชื่นตอนถึงเมโดว์บรูค" คุณนายบ็อบซีย์แนะนำ ซึ่งทุกคนก็ยินดีทำตามอย่างง่ายดาย และรู้ตัวอีกที คุณพ่อ คุณแม่ และไดนาก็มาปลุกให้พวกเขาเตรียมตัวลงจากรถไฟ

"อย่าลืมของอะไรนะ" คุณพ่อเตือนทุกคน ขณะที่แต่ละคนสวมหมวก หยิบเสื้อคลุม และรวบรวมพัสดุสิ่งของ

เฟรดดี้ยังคงงัวเงียจนคุณพ่อต้องอุ้มเขาลงไป โดยมีคนอื่นๆ รีบเดินตามไปด้วยความตื่นเต้น

"โอ๊ะ สนูป! สนูป!" เฟรดดี้ร้องลั่นเมื่อถึงชานชาลาและเห็นรถไฟเริ่มเคลื่อนตัวออกไป "ผมลืมสนูป! รีบไปเอาเขากลับมาเร็ว!"

"เจ้าลูกแมวนี่อีกแล้ว!" ไดนาอุทานอย่างระอา "ตัวเดียวสร้างเรื่องวุ่นวายยิ่งกว่าคนทั้งบ้านเสียอีก!"

รถไฟเร่งความเร็วขึ้นในชั่วพริบตา ดูเหมือนว่าครั้งนี้สนูปคงจะจากไปจริงๆ เสียแล้ว

"สนูป!" เฟรดดี้ร้องด้วยความตกใจ

ทันใดนั้น พนักงานรถไฟใจดีคนที่เคยเอ็นดูเจ้าแมวก็ปรากฏตัวขึ้นบนชานชาลา ในมือถือกล่องที่มีรูระบายอากาศใบนั้นอยู่

"ผมกะว่าจะเก็บเขาไว้เองน่ะครับ" พนักงานตะกุกตะกักบอก "แต่ผมรู้ว่าถ้าเด็กน้อยคนนี้เสียใจคงจะแย่" แล้วเขาก็โยนกล่องส่งให้คุณบ็อบซีย์

ไม่มีเวลาสำหรับคำพูดพร่ำเพรื่อ คุณบ็อบซีย์ยัดเงินรางวัลใส่มือพนักงาน และทุกคนในครอบครัวบ็อบซีย์ต่างกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง

"ตายจริง! มองไม่เห็นใครเลย" สุภาพสตรีใจดีคนหนึ่งร้องทัก พยายามจะโอบกอดทุกคนพร้อมกัน

"คุณป้าซาร่า!" ครอบครัวบ็อบซีย์อุทาน

"คุณลุงแดนด้วย!"

"แล้วก็แฮร์รี่!"

"สวัสดี! เป็นยังไงบ้าง? สบายดีไหม?" เสียงทักทายพร้อมการกอดและจับมือกันอย่างชุลมุนวุ่นวายจนพนักงานสถานีเมโดว์บรูคผู้เฒ่าไม่ได้เห็นภาพแบบนี้มานานแล้ว

"มาถึงเสียที!" ลุงแดนประกาศ พร้อมกับคว้าตัวเฟรดดี้มากอดแน่น ซึ่งเป็นกอดแบบเดียวกับที่เฟรดดี้ตั้งใจจะมอบให้คุณป้าซาร่านั่นเอง

รถม้าคันใหญ่จากฟาร์มบ็อบซีย์ที่มีที่นั่งขนาบสองข้างจอดรออยู่ที่อีกฝั่งของชานชาลา ครอบครัวบ็อบซีย์ขนสัมภาระทั้งหมดขึ้นรถ รวมถึงเจ้าแมวดำตัวน้อยด้วย

"มุ่งหน้าสู่ฟาร์มเมโดว์บรูคได้!" เบิร์ตตะโกนบอก ขณะที่รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวไปตามถนนในชนบทที่ร่มรื่น