ตอนที่ 7: CHAPTER VI.
byบทที่ 6
อุบัติเหตุกลางทะเลสาบ
โจดูดีขึ้นมากเมื่อเขาพายเรือไปยังท่าเรือของโรงแรม ก่อนจะมาที่นี่เขาแวะซื้อปกเสื้ออันใหม่กับเนกไทสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งเมื่อใส่คู่กับชุดสูทและหมวกใบใหม่แล้ว ยิ่งทำให้เขาดูเนี้ยบและภูมิฐานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เรือถูกทำความสะอาดจนเอี่ยมตั้งแต่เช้า เมื่อกลุ่มสุภาพสตรีมาถึงและเห็นสภาพเรือ พวกเธอก็ดูพึงพอใจมาก
“เรือสะอาดจังเลยนะคะ” เมเบิล มัลลิสัน หลานสาวของเจ้าของโรงแรมเอ่ยชม
“คนพายก็ดูสะอาดสะอ้านเหมือนกัน” เพื่อนคนหนึ่งของเธอกระซิบ “ฉันล่ะทนคนพายเรือเมื่อวานซืนไม่ได้จริงๆ มือก็สกปรก แถมมีคราบน้ำหมากยาเส้นเลอะรอบปากอีก”
กลุ่มสุภาพสตรีมีทั้งหมดสี่คน แบ่งกันนั่งหัวเรือสองคนและท้ายเรือสองคน แม้จะเป็นน้ำหนักที่ค่อนข้างมาก แต่โจไม่ได้กังวลอะไรเพราะพวกเธอไม่ได้รีบร้อนเรื่องความเร็ว
“เราอยากไปที่เฟิร์นร็อกค่ะ” เมเบิลบอก “เห็นว่าที่นั่นมีเฟิร์นสวยๆ ให้เก็บเยอะเลย”
“มีจริงๆ ครับ” โจตอบ “ผมเพิ่งไปเห็นมาเมื่ออาทิตย์ก่อนเอง”
“ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากได้เปลือกไม้เบิร์ชสวยๆ ด้วยค่ะ” สุภาพสตรีอีกคนเสริม
“ผมหาให้ได้เยอะเลยครับ”
โจพายเรือด้วยท่วงท่าที่ชำนาญที่สุด ระหว่างทางกลุ่มสาวๆ ต่างพากันซักถามเขาเรื่องราวเกี่ยวกับทะเลสาบและพื้นที่โดยรอบ เมื่อถึงเฟิร์นร็อก ทุกคนก็ขึ้นฝั่ง โจช่วยชี้จุดที่มีเฟิร์นและช่วยขุดต้นที่พวกเธอต้องการนำกลับไปด้วย หลังจากใช้เวลาเก็บเฟิร์นและเปลือกไม้เบิร์ชอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง พวกเขาก็เริ่มพายเรือกลับโรงแรม
“ฉันอยากลองพายบ้างจัง” สุภาพสตรีคนหนึ่งที่มีรูปร่างค่อนข้างเจ้าเนื้อร้องบอก
“โธ่ เจนนี่ ฉันว่าเธอทำไม่ได้หรอก!” เพื่อนอีกคนทัก
“ทำได้สิ!” เจนนี่ตอบอย่างมั่นใจ พร้อมกับลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งเพื่อจะคว้าไม้พาย
“ระวังครับ!” โจรีบเตือนเมื่อเห็นเรือเริ่มโคลงเคลง
“โอ๊ย ฉันไม่กลัวหรอก!” หญิงสาวร่างท้วมตอบ พร้อมกับโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อจับไม้พาย แต่ทันใดนั้นเท้าของเธอกลับลื่น ทำให้เธอเสียหลักล้มลงกระแทกขอบเรือ ส่งผลให้เรือเอียงวูบยิ่งกว่าเดิม ในจังหวะนั้นเอง เมเบิล มัลลิสัน ที่กำลังโน้มตัวมองลงไปในน้ำใสของทะเลสาบก็กรีดร้องออกมา
“ช่วยด้วย!” เสียงร้องดังขึ้นเพียงครู่เดียว ก่อนที่เธอจะตกลงไปในน้ำเสียงดังตู้ม
โจตกใจมาก ส่วนสุภาพสตรีที่ยังอยู่ในเรือต่างพากันกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก
“เธอต้องจมน้ำแน่ๆ!”
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยเธอที!”
“เป็นเพราะฉันเอง!” หญิงสาวร่างท้วมร้องไห้โฮ “ฉันทำเรือพลิก!”
โจไม่ได้พูดอะไร แต่รีบมองลงไปข้างเรือ เขาเห็นร่างของเมเบิลอยู่ไม่ไกลนัก แต่เธอกลับจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลสาบและไม่มีทีท่าว่าจะลอยขึ้นมา
‘แปลกจัง ทำไมเธอไม่ลอยขึ้นมา’ เขาคิดในใจ
เมื่อเพ่งมองอีกครั้ง โจก็เห็นว่าชุดกระโปรงของหญิงสาวเคราะห์ร้ายไปเกี่ยวเข้ากับโขดหินแหลมคม เขาไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว รีบกระโดดลงน้ำดิ่งตรงไปยังก้นทะเลสาบทันที
การแกะชุดที่ติดอยู่ในซอกหินก้อนใหญ่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่หลังจากออกแรงดึงเป็นครั้งที่สอง ชุดก็หลุดออก และในชั่วพริบตาต่อมา ทั้งโจและเมเบิลก็โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
“ว้าย!” สุภาพสตรีสองคนที่อยู่ในเรือร้องลั่น “เธอจมน้ำหรือเปล่า!”
“หวังว่าคงไม่นะครับ” โจตอบ “รบกวนนั่งนิ่งๆ ครับ ไม่งั้นเรือพลิกแน่”
โจพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อพยุงเมเบิลขึ้นเรือ ก่อนจะปีนตามขึ้นมา เมื่อขึ้นมาได้ หญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายก็หอบหายใจเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“โอ้…” เธอกระซิบเบาๆ
“ปลอดภัยแล้วนะเมเบิล!” เพื่อนคนหนึ่งปลอบ
“คิดแล้วยังไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นเพราะฉัน!” หญิงสาวร่างท้วมพึมพำ “ฉันคงให้อภัยตัวเองไม่ได้ไปตลอดชีวิตแน่ๆ”
เมเบิลสำลักน้ำไปบ้างแต่ไม่มีอาการบาดเจ็บอื่น ทว่าชุดสีน้ำเงินสวยของเธอพังยับเยิน และชุดสูทตัวใหม่ของโจก็ดูไม่ได้เลยเมื่อเทียบกับตอนที่เขาเพิ่งสวมมันครั้งแรก
“พายกลับโรงแรมกันเถอะค่ะ” สุภาพสตรีคนหนึ่งบอก “คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?” เธอถามโจ
“ไม่เป็นไรครับ นอกจากจะเปียกโชกไปทั้งตัว”
“คุณกล้าหาญมากที่ดำลงไปช่วยเมเบิล”
“กล้ามากจริงๆ!” หญิงสาวอีกคนเสริม “ถ้าไม่ได้คุณ ฉันอาจจะต้องจมน้ำไปแล้ว” เธอพูดพร้อมกับตัวสั่นด้วยความหวาดเสียว
“ผมเห็นว่าเธอติดโขดหินก็เลยรีบลงไปช่วยครับ” โจตอบอย่างถ่อมตัว “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”
แม้จะเปียกปอนไปทั้งตัว แต่โจก็คว้าไม้พายและนำเรือมุ่งหน้ากลับโรงแรมด้วยความเร็ว เพื่อไม่ให้เมเบิลเป็นหวัด พวกเธอจึงนำผ้าคลุมไหล่มาห่มให้เธอ
การกลับมาถึงโรงแรมของกลุ่มสุภาพสตรีสร้างความตื่นตระหนกเล็กน้อย เมเบิลรีบวิ่งกลับห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนโจถูกบอกให้ไปที่ห้องครัว แต่เมื่อเจ้าของโรงแรมทราบเรื่องที่โจช่วยหลานสาวไว้ เขาจึงให้คนพาโจไปยังห้องส่วนตัวและจัดหาเสื้อผ้าแห้งของแขกคนอื่นที่มีขนาดตัวพอๆ กับโจมาให้เปลี่ยน
“ทำได้ดีมากไอ้หนู” เจ้าของโรงแรมเอ่ยชม เมื่อโจปรากฏตัวในชุดแห้งสนิท ส่วนชุดเดิมของเขาถูกส่งไปซักรีดให้เรียบร้อย
“ผมดีใจที่ได้ช่วยครับ คุณมัลลิสัน”
“ไหนดูซิ… เธอคือเด็กของไฮแรม บอดลีย์ ใช่ไหม?”
“ผมเคยอยู่กับคุณบอดลีย์ครับ ใช่ครับ”
“นั่นแหละที่ฉันหมายถึง อุบัติเหตุครั้งนั้นมันร้ายแรงมากที่พรากชีวิตเขาไป ตอนนี้เธอยังอยู่ที่กระท่อมหลังเก่าที่ทรุดโทรมหลังนั้นหรือเปล่า?”
“เปล่าครับ ผมขายข้าวของทุกอย่างไปแล้ว และกำลังจะย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองครับ”
“ที่ไหนล่ะ?”
“ผมยังไม่ได้ตัดสินใจเลยครับ กำลังจะหาที่อยู่พอดีตอนที่คุณไอค์ แฟร์ฟิลด์ ให้งานพายเรือส่งสุภาพสตรีกลุ่มนี้”
“เข้าใจแล้ว เธอเป็นเจ้าของเรือเองสินะ?”
“ครับ”
“ถ้าเธอรับจ้างพานักท่องเที่ยวช่วงหน้าร้อนเที่ยวแบบนี้ ก็น่าจะพอเลี้ยงชีพได้สบายๆ เลยนะ”
“ผมก็คิดแบบนั้นครับ แต่หน้าหนาวผมคงไม่มีอะไรทำ”
“เอาเถอะ ถึงตอนนั้นอาจจะมีงานอื่นเข้ามาก็ได้” แอนดรูว์ มัลลิสัน หยิบกระเป๋าสตางค์ใบหนาออกมา “ฉันอยากให้รางวัลเธอที่ช่วยเมเบิลไว้”
เขาหยิบธนบัตรใบละสิบดอลลาร์สองใบยื่นให้โจ แต่โจส่ายหน้าและถอยหลังเล็กร้อย
“ขอบคุณมากครับคุณมัลลิสัน แต่ผมไม่ขอรับรางวัลครับ”
“แต่เธอสมควรได้รับมันนะเจ้าหนู”
“ผมไม่รับจริงๆ ครับ ถ้าคุณอยากช่วยผม รบกวนช่วยส่งงานพายเรือจิปาถะจากโรงแรมมาให้ผมบ้างก็พอ”
“สรุปคือเธอจะไม่เอาเงินจริงๆ ใช่ไหม?”
“ครับ”
“งั้นเธอสนใจมาทำงานประจำที่โรงแรมไหมล่ะ?”
“ถ้าค่าตอบแทนดี ผมสนใจมากครับ”
“ฉันรับประกันว่าจะมีงานให้ทำตลอดตราบเท่าที่ฤดูกาลท่องเที่ยวนี้ยังไม่หมดลง”
“แล้วจะได้ค่าจ้างเท่าไหร่ครับ?”
“อย่างน้อยวันละหนึ่งดอลลาร์ พร้อมที่พักและอาหาร”
“ตกลงครับ ขอบคุณในความเมตตาของคุณมากครับ”
“เริ่มงานได้เมื่อไหร่?”
“ผมอยู่นี่แล้วครับ”
“หมายความว่าเริ่มงานได้ตั้งแต่นี้เลยใช่ไหม?”
“ครับผม”
“ฉันหวังว่าเธอคงไม่อยากได้งานที่ต้องคอยลากคนขึ้นจากทะเลสาบทุกวันหรอกนะ” แอนดรูว์ มัลลิสัน พูดพร้อมรอยยิ้ม
“ถ้าไม่ได้แต่งตัวเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนั้น ผมก็ไม่อยากทำหรอกครับคุณมัลลิสัน แต่ก็นะ เรื่องนี้ทำให้ผมได้งานดีๆ ทำ”
“ฉันคงสบายใจขึ้นเยอะที่ส่งแขกไปกับเธอ เพราะรู้ว่าเธอจะทำเต็มที่เพื่อไม่ให้ใครได้รับอันตราย”
“ผมสัญญาว่าจะทำอย่างนั้นแน่นอนครับ”
“พรุ่งนี้เธอต้องพาสุภาพสตรีสูงอายุสองท่านเที่ยวรอบทะเลสาบ และแนะนำจุดที่น่าสนใจทุกจุด แน่นอนว่าเธอรู้จักจุดเหล่านั้นทั้งหมดใช่ไหม”
“ครับ ผมรู้จักทุกตารางนิ้วรอบทะเลสาบ รวมถึงบนภูเขาด้วยครับ”
“งั้นก็ไม่มีปัญหาเรื่องงานล้นมือแล้วล่ะ ฉันดีใจที่ได้เธอมาทำงานด้วย พอดีฉันขาดคนอยู่คนหนึ่ง—หรือจะบอกว่ากำลังจะขาดคืนนี้ก็ได้ เพราะฉันจะให้แซม คัลลัม ออก เนื่องจากเขาดื่มหนักเกินไป”
“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับผมเลยครับ”
“เธอไม่ดื่มเหล้าเหรอ?”
“ไม่แตะเลยสักหยดครับ”
“ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น และนั่นเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมมาก” เจ้าของโรงแรมกล่าวสรุปด้วยความพอใจ
0 Comments