ตอนที่ 8

“ตอนนี้พวกเขาแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง แต่ก็ไม่มีใครที่ประสบความสำเร็จจนเกินเอื้อมหรอก คนรวยบางคนก็กลายเป็นคนจน และคนจนบางคนก็กลายเป็นคนรวย คนที่ฉลาดที่สุดบางคนก็จบลงด้วยความบ้าคลั่ง ในขณะที่คนที่ดูหัวช้าที่สุดกลับก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงๆ ส่วนคนที่นิสัยแย่ที่สุดบางคนก็หายสาบสูญไป และฉันก็ยังได้ข่าวคราวจากคนอื่นๆ อยู่บ้าง ตอนนี้ฉันมาอยู่ตรงนี้ สามารถจดจำเรื่องราวเหล่านั้นได้ และเปลี่ยนหยาดน้ำตาในวันวานให้กลายเป็นเสียงหัวเราะ เพราะทุกวันนี้ฉันได้ทำงานที่รัก และแทบทุกวันพระเจ้าจะส่งคนอย่างเธอมาช่วยฉันเสมอ ว่าแต่เธอชื่ออะไรจ๊ะ สาวน้อย?”

“เอลโนรา คอมสต็อก ค่ะ” เอลโนราตอบ “เมื่อวานบนกระดานชื่อฉันถูกเขียนผิดเป็น คอร์นสต็อก ฉันนึกว่าตัวเองจะขาดใจตายเสียตรงนั้น แต่ตอนนี้ฉันหัวเราะกับมันได้แล้วค่ะ”

หญิงผู้รักนกลุกขึ้นจูบเธอ “ทานมื้อเที่ยงให้เสร็จนะจ๊ะ แล้วฉันจะเอาใบราคามาให้ พร้อมกับจดรายการของที่เธอคิดว่ามีอยู่ ฉันจะได้เตรียมกล่องไว้ให้ถูก และจำไว้นะ สิ่งที่เธอจะเป็นขึ้นอยู่กับตัวเธอเอง ถ้าเธอขี้เกียจและยอมจำนนต่อโชคชะตา เธอก็ต้องจมปลักอยู่กับมัน แต่ถ้าเธอขยันและมุ่งมั่น เธอจะเขียนชื่อตัวเองไว้ที่ไหนก็ได้ที่ต้องการ เหมือนกับกลุ่มคนที่ยังมีชีวิตอยู่แม้จะจากโลกนี้ไปแล้ว นั่นคือคนที่เขียนหนังสือที่สร้างประโยชน์ สร้างสรรค์ดนตรีที่ไพเราะ แกะสลักรูปปั้น วาดภาพ และทำงานเพื่อผู้อื่น อย่าไปใส่ใจเรื่องชุดผ้าฝ้ายราคาถูกหรือรองเท้าหยาบๆ พวกนี้เลย ตั้งใจเรียนเข้าไว้ แล้วอีกไม่นานเธอจะได้ยินพวกคนที่เคยกลั่นแกล้งเธอเมื่อวานนี้ มาโอ้อวดว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเธอ ‘ฉันมีเรื่องราวจะเล่าขาน’—!”

เธอหัวเราะร่าขณะเดินออกจากห้อง ทิ้งให้เอลโนรานั่งจมอยู่ในความคิด จนกระทั่งเริ่มรู้สึกหิว เธอจึงทานอาหาร ดื่มช็อกโกแลตร้อน และเริ่มรู้สึกดีขึ้น

ต่อมา หญิงผู้รักนกกลับเข้ามาพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นยาวที่พิมพ์รายการราคาตามระดับของผีเสื้อกลางคืน ผีเสื้อ และแมลงปอให้เอลโนราดู

“โอ้ คุณรับซื้อพวกนี้ด้วยเหรอคะ!” เอลโนราอุทานด้วยความดีใจ “ฉันมีอยู่บ้าง และสามารถหามาให้ได้เป็นพันๆ ตัวเลยค่ะ มีทุกสีสันในโลกอยู่บนปีกของพวกมันเลย”

“ใช่จ้ะ” หญิงผู้รักนกตอบ “ฉันจะรับซื้อทั้งหมด รวมถึงตัวหนอนผีเสื้อที่กำลังชุกชุมในตอนนี้ และรังไหมที่พวกมันกำลังจะปั่นในช่วงนี้ด้วย ฉันมีความรู้สึกลึกๆ ว่าความลึกลับ ความมหัศจรรย์ และความงามอันบริสุทธิ์ของพวกมัน จะผลักดันให้ฉันวาดภาพผีเสื้อกลางคืนเหล่านี้และรวบรวมเป็นหนังสือให้คนทั้งโลกได้เห็นและรู้จัก พวกเราชาวลิมเบอร์ลอสต์ต้องไม่เห็นแก่ตัวกับสิ่งมหัศจรรย์ที่พระเจ้ามอบให้ เราต้องแบ่งปันสิ่งที่ดีที่สุดให้กับพวกคนเมืองที่ถูกกักขังอยู่ในตึกเหล่านั้น การส่งหนังสือสวยๆ ไปให้พวกเขาคือวิธีที่ดีที่สุด จริงไหมจ๊ะ เพื่อนตัวน้อยของฉัน?”

“จริงค่ะ จริงที่สุด!” เอลโนราร้อง “และขอให้พระเจ้าช่วยให้พวกเขามีเงินซื้อหนังสือเหล่านั้น เหมือนที่ฉันต้องการเงินซื้อหนังสือที่จำเป็นมากๆ ในตอนนี้ด้วยนะคะ”

“ฉันจะให้ราคาดีสำหรับผีเสื้อกลางคืนทุกตัวที่เธอหาได้” หญิงผู้รักนกกล่าว “เพราะฉันจะนำไปแลกเปลี่ยนกับนักสะสมในต่างประเทศ ฉันต้องการชุดผีเสื้อกลางคืนของอเมริกาที่สมบูรณ์เพื่อไปแลกกับนักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน อีกชุดสำหรับคนในอินเดีย และอีกชุดในบราซิล ส่วนตัวอื่นๆ ฉันสามารถแลกกับนักสะสมในประเทศเพื่อเอาผีเสื้อจากแคลิฟอร์เนียและแคนาดามาแทน ดังนั้นเธอหามาได้เท่าไหร่ฉันรับหมด ส่วนพวกขวานหิน หัวลูกศร และกล้องยาสูบโบราณ นายธนาคารจะรับซื้อ วันนี้มีครูจากโรงเรียนประถมในเมืองมาขอตัวอย่างสัตว์ด้วยนะ มีกองทุนสำหรับจัดหาของให้ตึกส่วนกลาง ฉันจะช่วยให้เธอติดต่อกับทางนั้นเอง พวกเขาต้องการใบไม้จากต้นไม้ชนิดต่างๆ ดอกไม้ หญ้า ผีเสื้อ แมลง รังนก และอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับนก”

ดวงตาของเอลโนราเป็นประกาย “นี่ฉันควรกลับไปเรียนหนังสือ หรือควรเปิดบัญชีธนาคารแล้วเริ่มเป็นเศรษฐีดีคะ? ฉันกับลุงเวสลีย์เก็บหัวลูกศรไว้เป็นตะกร้าเลยค่ะ มีทั้งกองขวาน กล้องยาสูบ เครื่องมือฟอกหนัง หลอดและโกร่งบด ฉันไม่รู้จะทนรอให้ครบสามชั่วโมงได้ยังไงเลยค่ะ”

“เธอต้องไปแล้ว ไม่อย่างนั้นจะสายนะ” หญิงผู้รักนกบอก “ฉันจะเตรียมตัวให้พร้อมตอนสี่โมงเย็น”

หลังเลิกเรียน เอลโนรานั่งรถไปกับหญิงผู้รักนกมุ่งหน้าไปยังห้องของเฟร็กเกิลส์ในลิมเบอร์ลอสต์ ผีเสื้อกลางคืนตัวใหญ่แสนสวยถูกหยิบออกมาจากกล่องสีดำใบเก่าทีละตัว คืนนั้นพวกเขาย้ายของออกไปได้ไม่ถึงหนึ่งในสี่ และเมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด กล่องใบสุดท้ายก็ถูกปิดลง รายการถูกคำนวณ และเงินจำนวนห้าสิบเก้าดอลลาร์สิบหกเซนต์ก็ถูกส่งถึงมือที่สั่นเทาของเอลโนรา เธอกำเงินนั้นไว้แน่น

“โอ้ สิ่งสวยงามทั้งหลาย!” เธอร้อง “พวกเธอจะช่วยฉันซื้อหนังสือ จ่ายค่าเล่าเรียน และพาฉันเข้าโรงเรียนมัธยมได้แล้ว!”

จากนั้น ด้วยสัญชาตญาณของผู้หญิง เธอทรุดตัวลงนั่งบนขอนไม้และก้มมองรองเท้าของตัวเอง แม้หญิงผู้รักนกจะขับรถจากไปนานแล้ว แต่เอลโนรายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น เธอมีปัญหาใหญ่ที่ต้องคิด ถ้าเธอบอกแม่ แม่จะเอาเงินนี้ไปจ่ายภาษีหรือไม่? แต่ถ้าไม่บอก เธอจะอธิบายเรื่องหนังสือและสิ่งของต่างๆ ที่เธอจะซื้อได้อย่างไร ในที่สุดเธอก็นับเงินที่จำเป็นต้องใช้สำหรับวันพรุ่งนี้ แล้วนำเงินที่เหลือไปซ่อนไว้ในมุมลึกที่สุดของกล่องก่อนจะล็อกประตู จากนั้นเธอตักหัวลูกศรจากกองใต้กล่องมาใส่ไว้ในชายกระโปรงจนเต็ม แล้วจึงเริ่มออกเดินทางกลับบ้าน