ภาคที่ 2

ป้ารูธเปรียบพวกเรา เหมือนเหล่านกตัวน้อยที่ไม่เคยเหนื่อยหน่ายในการส่งเสียงจิ๊บจับ

รอบสวนในยามฤดูร้อน หลังจากที่เฮเลนมาถึง

ยามที่เราสองคนพากันเดินทอดน่อง หรือนั่งสนทนากัน

เราห่างหายกันไปถึงสิบสองเดือน จึงมีเรื่องราวมากมายให้เอ่ยถึง

ทั้งวันวานในโรงเรียนที่ผ่านพ้น—และกาลเวลาที่ล่วงเลยไป

ถึงเพื่อนเก่าคนนั้นและคนนี้ ถึงสิ่งที่พวกเราได้ทำ

ถึงเส้นทางชีวิตที่แยกย้ายกันไปเติบโต

ถึงสิ่งที่จะทำในปีกาลข้างหน้า

ถึงแผนการและวิมานในอากาศ ความหวัง ความฝัน และความกลัว

เรื่องราวเหล่านี้และอีกมากมาย ทันทีที่เราเริ่มเปิดปากพูด

เราต่างแตะต้องและพูดถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้สลับกันไป

ทว่าในคราแรก เราต่างเพียงจ้องมองกันและกัน

และนิ่งงันด้วยความปรีดา ซึ่งไม่จำเป็นต้องใช้สุ้มเสียง

ดั่งเช่นความสุขที่ด้อยกว่า ซึ่งต้องเอ่ยว่า “ดูเถิด! ฉันช่างยินดียิ่ง”

เรานั่งอยู่ตรงนั้นด้วยดวงตาที่ยิ้มละไมและมือที่กุมกันไว้

ห่อหุ้มด้วยความสงบซึ่งสัมผัสได้เพียงกับผู้เป็นที่รัก

พึงพอใจเพียงแค่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ใกล้ชิด

แต่เมื่อความเงียบอันทรงพลังนี้ถูกแทนที่

ด้วยถ้อยคำ มันก็ราวกับกระแสน้ำที่หลากทะลัก

เหนือเขื่อนกั้น เรานั่งเผชิญหน้ากัน

และปล่อยให้บทสนทนาลื่นไหลไปตามแต่ใจปรารถนา

คำพูดไม่เคยหยุดชะงักในความเร็วหรือความกระตือรือร้น

เว้นแต่ยามที่เสียงหัวเราะอันสดใสทำให้มันหยุดพัก

ดั่งเช่นลำธารที่บางคราจะหยุดนิ่งและหยอกล้อ

รอบตาน้ำที่ผุดพราย แล้วจึงไหลเชี่ยวจากไป

จึงไม่น่าแปลกใจที่ดวงตะวันของวันที่สามเกือบจะ

ขึ้นสู่จุดสูงสุดของท้องฟ้า ยามที่เพื่อนรักและฉัน

ลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานและลึกล้ำ

ธรรมชาติทวงคืนค่าตอบแทนสำหรับชั่วโมง

ที่ใช้ไปในระเบียงท่ามกลางมวลบุปผา

ซึ่งเป็นเวลาครึ่งหนึ่งของสองคืนที่เราควรจะใช้ในการนอนหลับ

ดังนั้นในวันที่สามนี้ เราจึงรับประทานอาหารเช้าตอนบ่ายโมง

จากนั้นก็เดินเล่นรอบสวนท่ามกลางแสงแดด

ฟังเสียงนกทรัชและนกโรบินขับขาน

และคอยดูว่ามีดอกไม้ดอกใดกำลังผลิบาน

นาฬิกาตีบอกเวลาบ่ายสาม แต่เรายังคงเดินเตร่ตามใจชอบ

รอบลานบ้านในชุดลำลองยามเช้า