ตอนที่ 5: Chapter Three

บทที่ 3

เหล่านางฟ้าแห่งหมอก

เมื่อขึ้นมาถึงยอดเขา ออซมาและโดโรธีมองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่างแล้วก็ต้องประหลาดใจที่เห็นหมอกหนาทึบราวกับกลุ่มควันลอยปกคลุมไปทั่วจนมองไม่เห็นสิ่งใดเลย นอกจากเกลียวหมอกที่ม้วนตัวไปมา แต่ไกลออกไปที่อีกฟากหนึ่งของหุบเขา มีเนินเขาเขียวขจีที่ดูสวยงามตั้งตระหง่านอยู่

"เอาไงดีคะออซมา" โดโรธีถาม "เราจะเดินลงไปในหมอกหนานั่นแล้วเสี่ยงหลงทาง หรือจะรอจนกว่ามันจะจางหายไปดี?"

"ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะจางหายไปไหม ต่อให้เรารอนานแค่ไหนก็ตาม" ออซมาตอบด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ "ถ้าเราอยากจะเดินทางต่อ ฉันว่าเราคงต้องลองเสี่ยงเข้าไปในหมอกนั่นดู"

"แต่เรามองไม่เห็นทางเลยนะคะว่ากำลังเดินไปไหน หรือเหยียบลงบนอะไร" โดโรธีท้วง "ในหมอกนั่นอาจจะมีอะไรน่ากลัวซ่อนอยู่ก็ได้ แค่คิดว่าต้องลุยเข้าไปฉันก็กลัวแล้วค่ะ"

แม้แต่ออซมาเองก็ดูลังเล เธอเงียบไปครู่หนึ่งพลางครุ่นคิดขณะจ้องมองกลุ่มหมอกสีเทาที่ดูหม่นหมองและน่าเกรงขาม ในที่สุดเธอก็พูดขึ้นว่า

"ฉันเชื่อว่าที่นี่คือหุบเขาแห่งหมอก ซึ่งจะมีเมฆชื้นๆ ปกคลุมอยู่ตลอดเวลา แม้แต่แสงแดดด้านบนก็ไล่มันไปไม่ได้ ดังนั้นเหล่านางฟ้าแห่งหมอกต้องอาศัยอยู่ที่นี่แน่ๆ และในฐานะที่พวกเธอเป็นนางฟ้า พวกเธอควรจะตอบรับคำเรียกของฉัน"

ออซมาป้องมือทั้งสองข้างไว้ที่ปากแล้วเปล่งเสียงเรียกที่กังวานใสราวกับเสียงนก เสียงนั้นลอยละล่องไปไกลเหนือระลอกหมอก และไม่นานนักก็มีเสียงคล้ายกันตอบกลับมาเหมือนเสียงสะท้อนจากที่ไกลๆ

โดโรธีรู้สึกทึ่งมาก แม้เธอจะเจอเรื่องแปลกประหลาดมามากมายตั้งแต่มาถึงดินแดนแห่งเวทมนตร์นี้ แต่ครั้งนี้เป็นประสบการณ์ใหม่สำหรับเธอ ปกติแล้วออซมาก็เหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไปที่ใครๆ ก็พบเจอได้ คือเรียบง่าย ร่าเริง และน่ารักที่สุด แต่ในขณะเดียวกันเธอก็มีความสำรวมที่ทำให้ดูสง่างามแม้ในยามที่มีความสุขที่สุด ทว่าในบางเวลา โดยเฉพาะตอนที่ประทับบนบัลลังก์เพื่อสั่งการราษฎร หรือตอนที่ต้องใช้พลังเวทมนตร์ โดโรธีและคนรอบข้างต่างรู้สึกยำเกรงในตัวผู้ปกครองตัวน้อยที่แสนงดงามคนนี้ และตระหนักได้ถึงความสูงส่งของเธอ

ออซมารออยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้น ร่างอันงดงามก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากกลุ่มหมอก พวกเธอสวมชุดสีเทาพลิ้วไหวที่ดูละมุนราวกับปุยเมฆจนแทบจะแยกไม่ออกว่าไหนคือชุดไหนคือหมอก แม้แต่เส้นผมก็เป็นสีเดียวกับหมอก มีเพียงลำแขนที่เปล่งประกายและใบหน้าซีดขาวที่ดูอ่อนหวานเท่านั้นที่ยืนยันว่าพวกเธอคือสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาซึ่งกำลังตอบรับคำเรียกของนางฟ้าด้วยกัน

เหล่านางฟ้าแห่งหมอกลอยตัวอยู่บนปุยเมฆราวกับพรายน้ำในทะเล พวกเธอจ้องมองเด็กหญิงสองคนที่ยืนอยู่บนฝั่งด้วยสายตาสงสัย นางฟ้าตนหนึ่งลอยเข้ามาใกล้ ออซมาจึงเอ่ยขอร้องว่า

"ช่วยพาพวกเราไปยังเนินเขาฝั่งตรงข้ามได้ไหมคะ? พวกเราไม่กล้าเดินลุยเข้าไปในหมอก ฉันคือเจ้าหญิงออซมาแห่งออซ และนี่คือโดโรธี เพื่อนของฉัน ซึ่งเป็นเจ้าหญิงแห่งออซเช่นกัน"

เหล่านางฟ้าแห่งหมอกลอยเข้ามาใกล้พร้อมยื่นแขนออกมา ออซมาก้าวออกไปให้พวกเธอโอบกอดโดยไม่ลังเล ส่วนโดโรธีรวบรวมความกล้าแล้วตามไป นางฟ้าแห่งหมอกประคองพวกเธอไว้อย่างอ่อนโยน โดโรธีรู้สึกว่าอ้อมแขนนั้นเย็นเยียบและเบาหวิวราวกับหมอกจนดูไม่เหมือนของจริงเลย แต่ถึงอย่างนั้น พวกเธอก็พยุงเด็กหญิงทั้งสองให้ลอยเหนือระลอกหมอกและพาเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมาถึงเนินเขาเขียวขจีฝั่งตรงข้าม โดโรธีและออซมาตกใจมากที่พบว่าตัวเองลงมายืนบนผืนหญ้าแล้ว ทั้งที่ยังไม่ทันรู้สึกตัวเลยว่าเริ่มออกเดินทางตอนไหน

"ขอบคุณมากนะ!" ออซมากล่าวด้วยความซาบซึ้ง และโดโรธีก็กล่าวขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือเช่นกัน

เหล่านางฟ้าแห่งหมอกไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่พวกเธอยิ้มและโบกมือลา ก่อนจะลอยกลับเข้าสู่ม่านหมอกและหายลับไปจากสายตา