ตอนที่ 5: CHAPTER 4

บทที่ 4

มุมมองของพี่เลี้ยง

"โถ เจ้าหญิงไปอยู่ที่ไหนมาคะ" พี่เลี้ยงถามพลางดึงตัวเด็กน้อยเข้ามากอด "แกล้งซ่อนตัวนานแบบนี้ใจร้ายจังเลย รู้ไหมว่าพี่เริ่มจะกลัว…" แล้วเธอก็ชะงักคำพูดไว้เพียงเท่านั้น

"พี่เลี้ยงกลัวอะไรเหรอคะ" เจ้าหญิงน้อยถามด้วยความสงสัย

"ช่างมันเถอะค่ะ" เธอตอบ "ไว้วันหลังพี่จะเล่าให้ฟัง ตอนนี้บอกพี่มาก่อนว่าหนูไปไหนมา"

"หนูขึ้นไปข้างบนมาค่ะ ไปหาคุณย่าทวดที่ตัวโตและแก่มากๆ" เจ้าหญิงตอบ

"หมายความว่ายังไงคะ" พี่เลี้ยงถาม เพราะคิดว่าเด็กน้อยกำลังพูดเล่น

"ก็หมายความว่าหนูเดินขึ้นไปสูงมากๆ เพื่อไปหาคุณย่าทวดไงคะ พี่เลี้ยงไม่รู้หรอกว่าคุณย่าทวดของหนูสวยแค่ไหน ท่านเป็นคุณย่าทวดที่ใจดีและสวยมาก ผมของท่านสีขาวสะอาดเหมือนถ้วยเงินของหนูเลย หรือจริงๆ แล้วผมของท่านอาจจะเป็นสีเงินก็ได้นะคะ"

"พูดจาเลอะเทอะใหญ่แล้วค่ะเจ้าหญิง" พี่เลี้ยงว่า

"หนูไม่ได้พูดเลอะเทอะนะ" ไอรีนตอบด้วยท่าทางขุ่นเคืองเล็กน้อย "หนูจะเล่าให้ฟังให้หมดเลย ท่านตัวสูงกว่าพี่เลี้ยงตั้งเยอะ แถมยังสวยกว่าด้วย"

"จ้า เชื่อแล้วจ้า" พี่เลี้ยงตอบแบบส่งๆ

"แล้วท่านก็กินไข่นกพิราบเป็นอาหารด้วยนะคะ"

"คงงั้นมั้งคะ"

"ท่านนั่งอยู่ในห้องว่างๆ ปั่นด้ายทั้งวันเลยค่ะ"

"ไม่สงสัยเลยสักนิด" พี่เลี้ยงยังคงตอบปัด

"แล้วท่านก็เก็บมงกุฎไว้ในห้องนอนด้วย"

"แน่นอนสิคะ ที่นั่นแหละเหมาะจะเก็บมงกุฎที่สุด พี่พนันได้เลยว่าท่านคงใส่มงกุฎนอนด้วยแน่ๆ"

"ท่านไม่ได้บอกแบบนั้น และหนูว่าท่านคงไม่ทำหรอกค่ะ มันไม่น่าจะสบายเลย จริงไหมคะ พี่เลี้ยงว่าคุณพ่อใส่มงกุฎนอนแทนหมวกคลุมผมหรือเปล่า"

"พี่ไม่เคยถามท่านหรอกค่ะ แต่ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ"

"แล้วท่านก็อยู่ที่นั่นมาตั้งแต่หนูย้ายมาที่นี่เลย นานหลายปีมากๆ"

"เรื่องนั้นใครๆ ก็บอกหนูได้ค่ะ" พี่เลี้ยงตอบ เพราะเธอไม่เชื่อคำพูดของไอรีนเลยแม้แต่นิดเดียว

"ถ้าอย่างนั้นทำไมพี่เลี้ยงไม่บอกหนูล่ะคะ"

"ไม่จำเป็นต้องบอกหรอกค่ะ เพราะหนูจินตนาการเรื่องพวกนี้ขึ้นมาเองได้อยู่แล้ว"

"พี่เลี้ยงไม่เชื่อหนูเหรอคะ" เจ้าหญิงอุทานด้วยความตกใจและโกรธ ซึ่งก็ไม่แปลกที่เธอจะรู้สึกแบบนั้น

"แล้วเจ้าหญิงคาดหวังให้พี่เชื่อเหรอคะ" พี่เลี้ยงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พี่รู้ว่าพวกเจ้าหญิงชอบเล่าเรื่องสมมติ แต่หนูเป็นคนแรกเลยที่พี่เคยเจอที่เล่าเรื่องสมมติแล้วอยากให้คนอื่นเชื่อจริงๆ" เธอเสริมเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยดูจริงจังอย่างประหลาด

เจ้าหญิงน้อยปล่อยโฮออกมาทันที

"เอาละ พี่ต้องขอบอกเลยนะ" พี่เลี้ยงเริ่มหงุดหงิดที่เด็กน้อยร้องไห้ "การที่เจ้าหญิงแต่งเรื่องขึ้นมาแล้วคาดหวังให้คนอื่นเชื่อเพียงเพราะตัวเองเป็นเจ้าหญิงเนี่ย มันดูไม่เหมาะสมเอาเสียเลย"

"แต่มันเป็นเรื่องจริงนะคะ หนูบอกแล้วไง"

"หนูฝันไปเองน่ะสิลูก"

"เปล่าค่ะ หนูไม่ได้ฝัน หนูเดินขึ้นบันไดไปจนหลงทาง และถ้าหนูไม่เจอคุณผู้หญิงที่แสนสวยคนนั้น หนูคงหาทางกลับมาไม่ได้แน่ๆ"

"จ้า เชื่อแล้วจ้า"

"ถ้าอย่างนั้นพี่เลี้ยงขึ้นไปกับหนูตอนนี้เลยสิคะ จะได้รู้ว่าหนูไม่ได้โกหก"

"พี่มีงานอื่นต้องทำค่ะ ได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว และพี่จะไม่ทนฟังเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก"

เจ้าหญิงเช็ดน้ำตา ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนน้ำตาแห้งไปในที่สุด เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหารแต่แทบจะไม่แตะต้องอะไรเลย สำหรับเจ้าหญิงแล้ว การถูกหาว่าไม่น่าเชื่อถือเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ เพราะเจ้าหญิงที่แท้จริงจะไม่มีวันพูดโกหก ดังนั้นตลอดทั้งบ่ายเธอจึงไม่ยอมพูดอะไรเลยสักคำ จะยอมตอบก็ต่อเมื่อพี่เลี้ยงเป็นฝ่ายชวนคุยเท่านั้น เพราะเจ้าหญิงที่แท้จริงจะต้องไม่หยาบคาย แม้ในเวลาที่เธอมีสิทธิ์จะโกรธก็ตาม

แน่นอนว่าพี่เลี้ยงเองก็รู้สึกไม่สบายใจ ไม่ใช่ว่าเธอเริ่มเชื่อเรื่องของไอรีนหรอกนะ แต่เป็นเพราะเธอรักเด็กน้อยคนนี้มาก และรู้สึกผิดที่เผลอดุเธอ พี่เลี้ยงคิดว่าความดุของเธอคือสาเหตุที่ทำให้เจ้าหญิงไม่มีความสุข โดยหารู้ไม่ว่าจริงๆ แล้วเด็กน้อยเสียใจอย่างลึกซึ้งที่ไม่มีใครเชื่อเธอ แต่เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น ท่าทางและแววตาของไอรีนก็ยิ่งชัดเจนว่า แม้เธอจะพยายามเล่นของเล่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ในใจกลับว้าวุ่นและเศร้าหมองจนไม่มีความสุข พี่เลี้ยงจึงยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเวลานอน เมื่อพี่เลี้ยงช่วยถอดชุดและพานอน แทนที่เด็กน้อยจะยื่นปากเล็กๆ ให้จูบเหมือนทุกครั้ง เธอกลับเบือนหน้าหนีและนอนนิ่งๆ เมื่อเห็นดังนั้น พี่เลี้ยงก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวและเริ่มร้องไห้ออกมา ทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้น เจ้าหญิงก็หันกลับมาและยื่นหน้าให้จูบตามปกติ แต่พี่เลี้ยงกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับตาจึงไม่ทันเห็น

"พี่เลี้ยงคะ" เจ้าหญิงถาม "ทำไมพี่ถึงไม่เชื่อหนู"

"ก็เพราะพี่เชื่อไม่ได้ยังไงล่ะคะ" พี่เลี้ยงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง

"อ๋อ ถ้าอย่างนั้นพี่ช่วยไม่ได้" ไอรีนตอบ "หนูจะไม่โกรธพี่แล้วค่ะ หนูจะจูบพี่ทีหนึ่งแล้วเข้านอนนะ"

"โถ พ่อเทวดาน้อยของพี่" พี่เลี้ยงอุทานพลางอุ้มเด็กน้อยขึ้นจากเตียง เดินวนไปรอบห้องพร้อมกับหอมและกอดเธอด้วยความรัก

"พี่เลี้ยงจะยอมให้หนูพาไปหาคุณย่าทวดที่แสนดีของหนูใช่ไหมคะ" เจ้าหญิงถามขณะที่ถูกวางลงบนเตียงอีกครั้ง

"แล้วหนูจะไม่บอกว่าพี่ขี้เหร่แล้วใช่ไหมคะ เจ้าหญิง"

"พี่เลี้ยงคะ หนูไม่เคยบอกว่าพี่ขี้เหร่เลย พี่พูดเรื่องอะไรคะ"

"ถึงจะไม่พูด แต่หนูก็คิดแบบนั้น"

"จริงๆ นะคะ หนูไม่ได้คิดเลย"

"ก็หนูบอกว่าพี่ไม่สวยเท่าท่าน…"

"เท่าคุณย่าทวดที่แสนสวยของหนู ใช่ค่ะ หนูพูดแบบนั้น และหนูก็ขอยืนยันคำเดิม เพราะมันเป็นเรื่องจริง"

"หนูนี่ใจร้ายจริงๆ เลย" พี่เลี้ยงว่าพลางเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับตาอีกครั้ง

"พี่เลี้ยงขา ทุกคนจะสวยเท่ากันหมดไม่ได้หรอกค่ะ พี่เลี้ยงก็ดูดีมากแล้ว แต่ถ้าพี่เลี้ยงสวยเท่าคุณย่าทวดของหนู…"

"ช่างคุณย่าทวดของหนูเถอะค่ะ" พี่เลี้ยงขัดขึ้น

"พี่เลี้ยงคะ พูดแบบนี้หยาบคายมากค่ะ หนูจะไม่คุยด้วยจนกว่าพี่เลี้ยงจะทำตัวให้ดีกว่านี้"

เจ้าหญิงเบือนหน้าหนีอีกครั้ง และครั้งนี้พี่เลี้ยงรู้สึกละอายใจในสิ่งที่ทำลงไป

"พี่ขอโทษค่ะเจ้าหญิง" เธอพูด แม้น้ำเสียงจะยังดูแง่งอนอยู่บ้าง แต่เจ้าหญิงเลือกที่จะมองข้ามน้ำเสียงนั้นและสนใจเพียงคำพูด

"พี่เลี้ยงจะไม่พูดแบบนั้นอีกใช่ไหมคะ" เจ้าหญิงหันกลับมาหา "หนูแค่จะบอกว่า ถ้าพี่เลี้ยงดูดีกว่านี้สักสองเท่า คงมีพระราชาที่ไหนสักองค์มาขอพี่แต่งงานไปแล้ว แล้วหนูจะทำยังไงล่ะคะ"

"หนูเป็นเทวดาน้อยจริงๆ" พี่เลี้ยงพูดซ้ำพลางกอดเธออีกครั้ง

"ทีนี้" ไอรีนรบเร้า "พี่เลี้ยงจะไปหาคุณย่าทวดกับหนูใช่ไหมคะ"

"พี่จะไปกับหนูทุกที่ที่หนูอยากไปเลยค่ะ ยอดรักของพี่" พี่เลี้ยงตอบ และเพียงสองนาทีหลังจากนั้น เจ้าหญิงน้อยผู้เหนื่อยล้าก็หลับสนิทไป