ตอนที่ 2: CHAPTER I–IN WHICH A YOUNG MAN TRESPASSES (part 2)
by“หลังจากนั้นเขาก็ไม่รอช้าครับท่าน รีบพายเรือเข้าฝั่งแล้วก้าวขึ้นมาบนที่ดินของเราทันที แล้วก็โวยวายใส่ว่า ‘หมายความว่ายังไง’ ทอมกินส์เลยบอกว่า ‘ผมได้รับคำสั่งให้ไล่คุณออกไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นก็ต้องจับโยนลงแม่น้ำ’ คุณชอว์ถามกลับว่า ‘ใครเป็นคนสั่ง’ ทอมกินส์เลยตอบว่า ‘ลอร์ดบาเซลเฮิร์สต์ไงล่ะ ไอ้…’ ขอประทานโทษครับท่าน ผมเผลอหลุดปากไป แล้วคุณชอว์ก็ถามว่า ‘ลอร์ดบาเซลเฮิร์สต์นี่มันตัวอะไรกัน’ ทอมกินส์เลยบอกว่า ‘เฮิร์สต์ไงล่ะครับ เขาเป็นเจ้าของที่นี่ คุณไม่เห็นป้ายห้ามบุกรุกที่ติดไว้ตามต้นไม้หรือไง’ แต่คุณชอว์กลับตอบว่า ‘งั้นก็ลองโยนผมลงแม่น้ำดูสิ’ พูดไปยิ้มไปแบบนั้นแหละครับ ทอมกินส์เลยพุ่งเข้าใส่ทันที ผมจำไม่ได้ว่าทำไมตอนนั้นถึงรีบเข้าไปช่วยทอมกินส์ แต่ผมก็ช่วย แล้วหลังจากนั้นคุณชอว์ก็…”
“อย่าเรียกเขาว่า คุณ ชอว์ เรียกแค่ชอว์พอ เพราะเขาไม่ใช่สุภาพบุรุษ” ลอร์ดบาเซลเฮิร์สต์ระเบิดอารมณ์ขัดขึ้น
“แต่เขาบอกให้พวกเราเรียกเขาว่า ‘คุณ’ ไปตลอดชีวิตเลยครับท่าน ผมก็เลยติดปากเรียกแบบนั้นตอนอยู่ที่นั่น คือเขาบอกแบบนั้นหลังจากที่จัดการพวกเราเสร็จน่ะครับ สรุปคือเขาไวกว่าพวกเรามาก ดูตาของทอมกินส์สิครับ แล้วดูหูผมด้วย จากนั้นเขาก็เหวี่ยงพวกเราทั้งคู่ลงแม่น้ำเลย”
“พระเจ้าช่วย!” ดยุกอุทาน
“ให้ตายเถอะ!” เคานต์สบถ
“วิเศษไปเลย!” เพเนโลปีร้องด้วยดวงตาเป็นประกาย
“โธ่ เพน อย่าขัดจังหวะท่านเคานต์สิ” บาเซลเฮิร์สต์พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด เพราะนึกคำพูดที่ดีกว่านี้ไม่ออก และลึกๆ อาจหวังให้เดอโวซ์สบถเป็นภาษาฝรั่งเศสในสิ่งที่ภาษาอังกฤษพูดไม่ได้
“ไม่ต้องพูดภาษาฝรั่งเศสหรอกค่ะท่านเคานต์” มิสฟอลซอมตัวน้อยกล่าว “เรื่องนี้ควรใช้ภาษาอังกฤษจัดการ”
“เล่าต่อสิ เจมส์” เลดี้บาเซลเฮิร์สต์สั่งเสียงเข้ม
“คือพวกเราว่ายน้ำไม่เป็นทั้งคู่เลยครับท่าน พวกเราคงจมน้ำตายไปแล้วถ้าคุณ… ถ้าชอว์ไม่กระโดดลงมาช่วยลากพวกเราขึ้นมา ตอนนั้นทอมกินส์หมดสติไปเลยครับ เราต้องช่วยกันกลิ้งเขาขึ้นบนท่อนไม้ แล้วก็น้ำพุ่งออกจากตัวเขาอย่างกับถังหนึ่งใบเลย จากนั้นคุณ… เอ้อ ชอว์ ก็บอกให้พวกเรากลับบ้านไปนอนพักครับ”
“เขามีข้อความฝากถึงท่านด้วยครับ” ทอมกินส์เสริมพลางตัวสั่นงันงก
“ได้ เดี๋ยวฉันจะส่งข้อความกลับไปหาเขาเอง ไม่ต้องห่วง” ท่านลอร์ดกล่าวพลางกวาดสายตามองรอบๆ อย่างกล้าหาญ “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหรือทารุณคนรับใช้ของฉันเด็ดขาด ไม่มีทาง! เขาจะต้องได้รับคำตอบจากฉัน… หรือไม่ก็จากทนายของฉัน”
“เขาฝากบอกว่า ถ้าเขาจับได้ว่ามีใครจากที่นี่บุกรุกเข้าไปในที่ดินของเขาอีก เขาจะจัดการให้หนักกว่าที่ทำกับพวกเราครับ” ทอมกินส์บอก
“เขาบอกว่า ‘ไม่ต้องการเห็นพวกบาเซลเฮิร์สต์ในที่ดินของเขา’ ครับ” เจมส์สรุปปิดท้าย
“ไปนอนให้หมดทั้งคู่เลย!” ท่านลอร์ดคำราม
“ครับท่าน!” ทั้งสองตอบพร้อมกัน
“ฉันว่าพวกเขาเดินไปนอนเองได้โดยไม่ต้องให้เธอช่วยหรอก เพน” ท่านลอร์ดพูดจิกกัดเมื่อเห็นเพเนโลปีทำท่าจะเดินตามคนทั้งคู่ไป เพเนโลปีหน้าแดงระเรื่อ และแล้ว… ฝ่ายหนึ่งก็ไปทานมื้อเที่ยง ส่วนอีกฝ่ายก็ไปนอน
“ฉันอยากเห็นหน้าคุณชอว์ที่น่ากลัวคนนี้จังเลยค่ะ” เพเนโลปีเปรยขึ้นที่โต๊ะอาหาร “ฉันจินตนาการว่าเขาคงเหมือนพวก แจ็คผู้ฆ่ายักษ์ (Jack-the-Giant-Killer) เลย”
“นั่นแหละคือคนประเภทที่ ต้อง เจอในอเมริกา” เลดี้บาเซลเฮิร์สต์คร่ำครวญ
“โธ่ คุณครับ” ชายหนุ่มชาวนิวยอร์กท้วงด้วยรอยยิ้มแหยๆ
“ฉันไม่ได้หมายถึงในสังคมชั้นสูงน่ะ” เธอรีบแก้คำพูดด้วยความประชดประชันโดยไม่รู้ตัว
“อ๋อ” เขาตอบด้วยท่าทางโล่งอก
“เขาเป็นพวกไร้สกุลรุนชาติสิ้นดี” ท่านลอร์ดสรุปจบ
“เพียงเพราะเขาโยนคนของคุณลงแม่น้ำเหรอคะ?” เพเนโลปีถามด้วยน้ำเสียงหวานหยด
“แม่หนูนี่สวยชะมัดเลยว่าไหม” ดยุกกระซิบกับมิสซิสเดอเพย์ตัน โดยที่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าของหญิงสาวร่วมชาติ
“ใครคะ?” มิสซิสเดอเพย์ตันถาม จากนั้นเขาก็ละสายตาแล้วหันแว่นตาข้างเดียวมองชายชาวอเมริกันที่นั่งข้างๆ ด้วยความว่างเปล่า
“ฉันจะส่งคำเตือนไปให้เขา ให้เขารู้ซึ้งถึงความเกรงใจ ไม่ว่าเขาจะเป็นพวกไร้สกุลหรือไม่ก็ตาม” บาเซลเฮิร์สต์กล่าวพลางทาเนยลงบนนิ้วตัวเองแทนที่จะทาบนขนมปังอย่างเหม่อลอย
“ส่ง คำเตือนเหรอคะ?” ภรรยาผู้สง่างามถาม “คุณจะไม่ไปพบเขาด้วยตัวเองเหรอ ดูเหมือนว่าคุณจะไว้ใจคนรับใช้ไม่ได้เลยนะ”
“ที่รัก ฉันไม่อยากเสียสติไปทะเลาะกับคนชั้นต่ำแบบนั้น มันจะกลายเป็นเรื่องวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น…”
“ถ้าคุณไม่ไป ฉันจะไปพบเขาเองค่ะ” เลดี้บาเซลเฮิร์สต์ประกาศกร้าว บรรยากาศที่โต๊ะอาหารเงียบกริบจนน่าขนลุกอยู่เกือบนาที จนกระทั่งแว่นตาข้างเดียวของท่านลอร์ดหล่นตุ๊บลงในแก้วน้ำขณะที่เขากำลังจะยกขึ้นดื่ม เขาคิดว่าควรเปลี่ยนเรื่องให้ดูเบาลง จึงหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้
“คุณควรพกเสื้อกันฝนไปด้วยนะที่รัก” เขาบอก “จำที่เขาบอกทอมกินส์กับเจมส์ได้ไหม”
“เขาไม่กล้าโยน ฉัน ลงแม่น้ำหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นคุณก็อาจจะอีกเรื่องหนึ่ง เพราะฉะนั้นฉันคิดว่า…”
“โยนฉันลงแม่น้ำงั้นเหรอ!” บาเซลเฮิร์สต์หัวเราะลั่น “ฉันไม่ใช่คนดูแลม้าที่ไหนนะที่รัก คุณลืมไปแล้วหรือว่าคุณชอว์นั่นแหละที่อาจจะถูกทำให้เปียกปอนแทน”
“เขาก็ใจดีพอที่จะทำให้ตัวเองเปียกเมื่อเช้านี้นะคะ” เพเนโลปีแทรกขึ้น “ฉันเริ่มจะชอบเขาแล้วสิ”
“พับผ่าสิ เซซิล นายไม่ได้กลัวที่จะเจอเขาใช่ไหม” ดยุกถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่จงใจยั่วโมโห “ถ้านายกลัว บอกนะ เดี๋ยวฉันจะอาสาไปคุยกับหมอนั่นให้เอง”
“กลัวงั้นเหรอ! ให้ตายเถอะ บาร์มินสเตอร์ พูดแบบนี้มันดูถูกกันเกินไป นายลืมเรื่องที่อินเดียไปแล้วหรือไง”
“ฉันกำลังพยายามลืมอยู่เนี่ย ช่วงเวลาที่นั่นมันห่วยแตกสิ้นดี แต่หมอนี่สู้เป็น ซึ่งมันดีกว่าพวกคนป่าที่นั่นเยอะ การเดินสวนสนามมันไม่ใช่การต่อสู้ นายก็รู้”
“บ้าจริง นายลืมตอนที่…”
“พระเจ้าช่วย นี่เราต้องเอาเรื่องฮาเร็มฮินดูมาเปรียบเทียบกับนักเลงอเมริกันงั้นเหรอ” ท่านเคานต์อุทานพร้อมทำหน้าเหยเก
“ว่าไงนะ!” ขุนนางทั้งสองถามขึ้นพร้อมกัน ท่านเคานต์จึงรีบขอโทษที่ใช้ภาษาอังกฤษไม่คล่อง
“ไม่มีใครนอกจากคนขี้ขลาดหรอกค่ะ ที่จะยอมให้คนน่ารังเกียจอย่างชอว์ทำตัวโอหังแบบนี้” เลดี้บาเซลเฮิร์สต์กล่าว
“แน่นอนว่าเซซิลไม่ใช่คนขี้ขลาด”
“ขอบคุณครับที่รัก ไม่ต้องห่วงครับทุกท่าน ผมจะจัดการกับคนคนนี้เอง เขาจะไม่มีวันลืมสิ่งที่ผมจะพูดกับเขาแน่นอน” ลอร์ดบาเซลเฮิร์สต์รับปาก ในใจเริ่มคำนวณว่าต้องดื่มบรั่นดีผสมโซดาสักกี่แก้วถึงจะเตรียมใจพร้อม
“บ่ายนี้เลยไหมคะ?” ภรรยาถามย้ำอย่างกดดัน
“ใช่ เอเวลิน… ถ้าผมหาเขาเจอนะ”
และแล้วหลังสี่โมงเย็น ลอร์ดบาเซลเฮิร์สต์ก็ควบม้าออกไปเพียงลำพังตามความต้องการของตน ท่าทางราวกับอัศวินผู้กล้าหาญ มุ่งหน้าไปยังอาณาจักรของชอว์ โดยหันหลังให้บ้านของตนด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยวแบบทหาร ซึ่งเรียกเสียงปรบมือจากแขกเหรื่อที่มารวมตัวกันได้เป็นอย่างดี
“ฉันจะเผชิญหน้ากับเขาเพียงลำพัง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่ดูอ้อแอ้แปลกๆ เมื่อตอนที่ดยุกเสนอจะร่วมทางไปด้วย และหากสังเกตให้ดีตอนที่เขาควบม้าลงไปตามทางเดิน จะเห็นว่าขาของเขาไม่ได้เหยียดตรงเป๊ะ หรือตัวไม่ได้เด้งตามจังหวะม้าอย่างเคร่งครัดเหมือนเวลาออกเดินทางไปพักผ่อนหย่อนใจครั้งก่อนๆ
อันที่จริง เขาดูท่าทางอ่อนระทวยอยู่ไม่น้อย แต่ใบหน้าของเขายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว มุ่งตรงไปยังเส้นแบ่งเขตที่ดินและตัวของชอว์
0 Comments