ตอนที่ 5

เมื่อมื้อค่ำอันเรียบง่ายสิ้นสุดลง หญิงชราก็เก็บจานออกไป ทิ้งให้เขาจมอยู่กับความคิดของตัวเองอีกครั้ง มีเรื่องยากลำบากหลายอย่างรอเขาอยู่ในอนาคต ซึ่งเขายังไม่แน่ใจว่าจะจัดการอย่างไรดี แต่แล้วเขาก็สลัดเรื่องเหล่านั้นทิ้งไป ทำไมต้องปล่อยให้ความจริงอันหนักอึ้งคอยกดทับใจอยู่ตลอดเวลาด้วยล่ะ? แล้วคืนนี้ล่ะเป็นอย่างไร? เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง เลื่อนผ้าม่านออกแล้วมองออกไปข้างนอก ถนนเงียบสงัด แต่ในระยะไกลเขาคล้ายจะได้ยินเสียงฝีเท้าของหน่วยลาดตระเวน บ้านเรือนทุกหลังมืดมิดและดูหม่นหมอง มีเพียงดวงดาวบนท้องฟ้าที่ทอแสงระยิบระยับ เป็นคืนที่เหมาะแก่การดูดาวอย่างที่สุด

เขาปิดหน้าต่าง ถือเทียนเดินไปยังประตูที่มีม่านปิดกั้นอยู่ด้านหนึ่งของห้อง ซึ่งเปิดออกสู่บันไดวนแคบๆ ที่นำขึ้นไปยังดาดฟ้า บ้านส่วนใหญ่ในลอราเนียเป็นบ้านชั้นเดียว เมื่อซาวโรลาขึ้นไปถึงด้านบน เขาจึงมองเห็นเมืองทั้งเมืองที่กำลังหลับใหล แสงจากตะเกียงแก๊สทอดยาวตามแนวถนนและจัตุรัส ส่วนจุดแสงที่สว่างกว่านั้นคือตำแหน่งของเรือที่จอดอยู่ในท่าเรือ แต่เขาไม่ได้มองสิ่งเหล่านั้นนานนัก เพราะในขณะนี้เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับผู้คนและสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น ที่มุมหนึ่งของดาดฟ้ามีหอดูดาวกระจกขนาดเล็กตั้งอยู่ โดยมีปลายกล้องโทรทรรศน์โผล่พ้นช่องเปิดออกมา เขาปลดล็อกประตูแล้วก้าวเข้าไป นี่คือด้านหนึ่งของชีวิตที่โลกไม่เคยเห็น เขาไม่ใช่นักคณิตศาสตร์ที่กระหายการค้นพบหรือชื่อเสียง แต่เขาเพียงรักที่จะเฝ้ามองดวงดาวเพื่อสัมผัสถึงความลึกลับของมัน หลังจากปรับกล้องเพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็ส่องไปยังดาวพฤหัสบดีที่งดงาม ซึ่งกำลังลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าทางทิศเหนือ เลนส์ที่มีกำลังขยายสูงทำให้เห็นดาวเคราะห์ดวงยักษ์รายล้อมด้วยดวงจันทร์บริวารทอแสงเจิดจรัส ระบบเฟืองนาฬิกาช่วยให้เขาสามารถเฝ้าสังเกตดาวดวงนี้ได้อย่างต่อเนื่องในขณะที่โลกหมุนผ่านไปตามชั่วโมง เขาเฝ้ามองมันอยู่นาน และยิ่งเวลาผ่านไป เขาก็ยิ่งตกอยู่ในมนต์สะกดของการดูดาวที่มักจะดึงดูดมนุษย์ผู้มีความอยากรู้อยากเห็นเสมอ

ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้น โดยที่ใจยังคงล่องลอยอยู่ไกลจากโลก ทั้งเรื่องของโมลารา โมเรต พรรคการเมือง หรือเหตุการณ์ตื่นเต้นที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทุกอย่างดูเลือนลางและไม่จริง จินตนาการของเขาถูกสะกดด้วยโลกอีกใบที่งดงามกว่าและเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ที่ไร้ขีดจำกัด เขาคิดถึงอนาคตของดาวพฤหัสบดี ถึงช่วงเวลาอันยาวนานจนไม่อาจจินตนาการได้ก่อนที่กระบวนการเย็นตัวจะทำให้พื้นผิวของมันเอื้อต่อการมีชีวิต คิดถึงการวิวัฒนาการที่ดำเนินไปอย่างช้าๆ แต่มั่นคง ไร้ความปรานี และไม่อาจหยุดยั้งได้ สิ่งนี้จะนำพาเหล่าผู้อยู่อาศัยที่ยังไม่เกิดในโลกที่เพิ่งก่อตัวนี้ไปได้ไกลแค่ไหน? อาจจะเป็นเพียงการบิดเบี้ยวของแก่นแท้แห่งชีวิต หรืออาจจะไปได้ไกลเกินกว่าที่เขาจะฝันถึง ปัญหาทุกอย่างจะถูกแก้ไข อุปสรรคทุกประการจะถูกก้าวข้าม และชีวิตจะพัฒนาไปจนถึงจุดที่สมบูรณ์แบบ จากนั้นจินตนาการก็พาเขาข้ามผ่านกาลเวลาและอวกาศไปยังยุคสมัยที่ห่างไกลยิ่งกว่า กระบวนการเย็นตัวจะดำเนินต่อไป การพัฒนาที่สมบูรณ์ของชีวิตจะจบลงด้วยความตาย และวันหนึ่ง ระบบสุริยะทั้งหมดรวมถึงจักรวาลทั้งมวลจะเย็นชืดและไร้ซึ่งชีวิต เหมือนกับพลุที่เผาไหม้จนหมดแสง

มันเป็นบทสรุปที่น่าเศร้า เขาล็อกหอดูดาวแล้วเดินลงบันไดมา โดยหวังว่าความฝันของเขาจะช่วยโต้แย้งความคิดที่หดหู่นี้ได้