ตอนที่ 2

ส่วนผม นีไฟ จะขอเล่าถึงสิ่งที่ผมได้พบเจอในช่วงชีวิตของผม โดยผมได้สรุปบันทึกของคุณพ่อลงบนแผ่นจารึกที่ผมทำขึ้นด้วยมือตัวเอง และหลังจากสรุปบันทึกของคุณพ่อเสร็จแล้ว ผมจึงจะเริ่มเขียนเล่าเรื่องราวชีวิตของผมต่อไป

ผมอยากให้พวกคุณได้รู้ว่า หลังจากที่พระผู้เป็นเจ้าทรงสำแดงสิ่งมหัศจรรย์มากมายแก่ เลฮี ผู้เป็นพ่อของผม โดยเฉพาะเรื่องการล่มสลายของกรุงเยรูซาเล็ม ท่านก็ได้ออกไปประกาศและพยากรณ์ให้ผู้คนได้รับรู้ถึงสิ่งที่ท่านได้เห็นและได้ยินมา

แต่ชาวเยิวกลับเยาะเย้ยท่าน เพราะท่านพูดความจริงเกี่ยวกับความชั่วร้ายและความน่ารังเกียจของพวกเขา อีกทั้งท่านยังยืนยันว่าสิ่งที่ท่านเห็น ได้ยิน และได้อ่านจากในหนังสือ ล้วนบ่งบอกอย่างชัดเจนถึงการเสด็จมาของพระเมสสิยาห์และการไถ่บาปของโลก

เมื่อชาวเยิวได้ยินเช่นนั้นก็โกรธแค้นท่านมาก เหมือนที่พวกเขาเคยขับไล่ ปาหิน และสังหารบรรดาผู้เผยพระวจนะในสมัยก่อน พวกเขาพยายามจะฆ่าท่านให้ได้ แต่ผม นีไฟ จะแสดงให้พวกคุณเห็นว่า ความเมตตาอันอ่อนโยนของพระผู้เป็นเจ้ามีให้แก่ทุกคนที่พระองค์ทรงเลือกสรร ผู้ซึ่งมีความเชื่อ และพระองค์จะทรงทำให้พวกเขาเข้มแข็งจนได้รับความรอดพ้น

1 นีไฟ บทที่ 2

วันหนึ่ง พระผู้เป็นเจ้าทรงตรัสกับพ่อของผมในความฝันว่า "เลฮีเอ๋ย เจ้าได้รับพระพรเพราะสิ่งที่เจ้าได้ทำ และเพราะเจ้ามีความสัตย์ซื่อในการประกาศสิ่งที่ข้าสั่งให้เจ้าบอกแก่ผู้คน บัดนี้ พวกเขาจึงพยายามจะเอาชีวิตเจ้า"

พระองค์ทรงบัญชาให้พ่อของผมพาครอบครัวเดินทางออกไปยังถิ่นทุรกันดาร ซึ่งท่านก็เชื่อฟังและทำตามคำสั่งของพระองค์ทุกประการ

ท่านละทิ้งบ้านเรือน ที่ดินมรดก ทองคำ เงิน และของมีค่าทุกอย่าง โดยนำไปเพียงครอบครัว เสบียง และเต็นท์เท่านั้น แล้วจึงมุ่งหน้าสู่ถิ่นทุรกันดาร

ท่านเดินทางมาจนถึงบริเวณชายฝั่งทะเลแดง และใช้ชีวิตอยู่ในถิ่นทุรกันดารแถบนั้นพร้อมกับครอบครัว ซึ่งประกอบด้วย ซาริอาห์ ผู้เป็นแม่ และพี่ชายของผมอีกสามคน คือ ลามาน เลมูเอล และแซม

หลังจากเดินทางในถิ่นทุรกันดารได้สามวัน ท่านก็กางเต็นท์พักในหุบเขาแห่งหนึ่งริมแม่น้ำ ท่านได้สร้างแท่นบูชาด้วยก้อนหินเพื่อถวายเครื่องบูชาและขอบพระคุณพระผู้เป็นเจ้า

ท่านตั้งชื่อแม่น้ำสายนั้นว่า ลามาน ซึ่งไหลลงสู่ทะเลแดง และหุบเขาแห่งนี้ก็ตั้งอยู่ใกล้กับปากแม่น้ำพอดี เมื่อพ่อเห็นสายน้ำไหลลงสู่ทะเลแดง ท่านจึงพูดกับลามานว่า "พ่ออยากให้ลูกเป็นเหมือนแม่น้ำสายนี้ ที่ไหลรินเข้าสู่บ่อเกิดแห่งความชอบธรรมอยู่เสมอ"

และท่านยังพูดกับเลมูเอลว่า "พ่ออยากให้ลูกเป็นเหมือนหุบเขาแห่งนี้ ที่มั่นคง หนักแน่น และไม่หวั่นไหวในการรักษาบัญญัติของพระผู้เป็นเจ้า"

ที่ท่านพูดเช่นนี้เพราะลามานและเลมูเอลเป็นคนดื้อรั้น พวกเขามักจะบ่นพึมพำต่อต้านพ่อ โดยหาว่าท่านเป็นคนเพ้อฝันที่พาพวกเขาออกจากเยรูซาเล็ม ทิ้งมรดกและทรัพย์สินเงินทองมาตกระกำลำบากในถิ่นทุรกันดารเพียงเพราะจินตนาการที่เลื่อนลอยของท่านเอง

ลามานและเลมูเอลซึ่งเป็นพี่คนโตบ่นต่อต้านพ่อเพราะพวกเขาไม่เข้าใจการทำงานของพระเจ้าผู้สร้างพวกเขา และไม่เชื่อว่าเมืองใหญ่อย่างเยรูซาเล็มจะถูกทำลายตามคำพยากรณ์ พวกเขาเป็นเหมือนชาวเยิวในเยรูซาเล็มที่จ้องจะเอาชีวิตพ่อของผม

ในหุบเขาเลมูเอล พ่อของผมได้พูดกับพวกเขาด้วยอำนาจที่เต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณ จนร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้าน ท่านทำให้พวกเขาจนแต้มจนไม่กล้าโต้เถียง และยอมทำตามคำสั่งของท่านในที่สุด

พ่อของผมอาศัยอยู่ในเต็นท์ ส่วนผม นีไฟ แม้จะยังเด็กมากแต่ก็มีร่างกายกำยำ และมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเข้าใจความลึกลับของพระเจ้า ผมจึงทูลขอต่อพระผู้เป็นเจ้า และพระองค์ทรงตอบรับ ทรงทำให้ใจของผมอ่อนโยนจนเชื่อในทุกคำพูดของพ่อ ผมจึงไม่ได้ขัดขืนท่านเหมือนที่พี่ๆ ทำ

ผมได้เล่าสิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าทรงสำแดงผ่านพระวิญญาณบริสุทธิ์ให้แซมฟัง และเขาก็เชื่อในคำพูดของผม แต่ลามานและเลมูเอลกลับไม่ยอมฟัง ผมรู้สึกเสียใจที่ใจของพวกเขาแข็งกระด้าง จึงได้ทูลขอต่อพระผู้เป็นเจ้าเพื่อพวกเขา

พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับผมว่า "นีไฟเอ๋ย เจ้าได้รับพระพรเพราะความเชื่อของเจ้า เพราะเจ้าแสวงหาข้าอย่างขยันขันแข็งและมีใจถ่อม"

"หากเจ้าปฏิบัติตามบัญญัติของข้า เจ้าจะประสบความสำเร็จ และจะถูกนำทางไปยังดินแดนแห่งคำสัญญา ซึ่งเป็นดินแดนที่ข้าเตรียมไว้ให้ และเป็นดินแดนที่ประเสริฐกว่าดินแดนใดๆ"

"แต่หากพี่ชายของเจ้าขัดขืนเจ้า พวกเขาจะถูกตัดขาดจากพระพักตร์ของข้า และถ้าเจ้าเชื่อฟังบัญญัติของข้า เจ้าจะได้เป็นผู้นำและเป็นครูสอนพี่ๆ ของเจ้า"

"ในวันที่พวกเขาขัดขืนข้า ข้าจะสาปแช่งพวกเขาอย่างรุนแรง และพวกเขาจะไม่มีอำนาจเหนือลูกหลานของเจ้า เว้นแต่ลูกหลานของเจ้าจะขัดขืนข้าด้วยเช่นกัน ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น พวกเขาจะเป็นบทเรียนที่คอยกระตุ้นให้ลูกหลานของเจ้าระลึกถึงข้า"

1 นีไฟ บทที่ 3

หลังจากพูดคุยกับพระผู้เป็นเจ้าเสร็จ ผมก็กลับไปที่เต็นท์ของพ่อ ท่านบอกผมว่า "พ่อฝันว่าพระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาให้ลูกและพี่ๆ กลับไปที่เยรูซาเล็ม"

"เพราะลาบันมีบันทึกของชาวเยิวและลำดับพงศาวดารของบรรพบุรุษเรา ซึ่งจารึกไว้บนแผ่นทองเหลือง พระผู้เป็นเจ้าจึงสั่งให้ลูกและพี่ๆ ไปที่บ้านของลาบันเพื่อนำบันทึกเหล่านั้นกลับมาที่ถิ่นทุรกันดารนี้"

"ตอนนี้พี่ๆ ของลูกกำลังบ่นว่าสิ่งที่พ่อขอให้ทำนั้นยากเกินไป แต่จริงๆ แล้วพ่อไม่ได้เป็นคนขอ แต่เป็นคำสั่งของพระผู้เป็นเจ้า ดังนั้นลูกจงไปเถิด แล้วลูกจะได้รับความโปรดปรานจากพระองค์ เพราะลูกไม่เคยบ่นเลย"

ผมจึงตอบพ่อว่า "ผมจะไปทำตามที่พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาครับ เพราะผมรู้ว่าเมื่อพระองค์ทรงสั่งให้มนุษย์ทำสิ่งใด พระองค์จะทรงเตรียมทางให้พวกเขาทำสิ่งนั้นจนสำเร็จเสมอ"

เมื่อพ่อได้ยินเช่นนั้นท่านก็ดีใจมาก เพราะรู้ว่าผมได้รับพระพรจากพระผู้เป็นเจ้า

ผมและพี่ๆ จึงออกเดินทางผ่านถิ่นทุรกันดารพร้อมเต็นท์เพื่อมุ่งหน้าสู่เยรูซาเล็ม เมื่อไปถึง เราได้ปรึกษากันและใช้วิธีจับสลากว่าใครจะเป็นคนเข้าไปในบ้านของลาบัน ผลปรากฏว่าลามานเป็นผู้ถูกเลือก เขาจึงเข้าไปคุยกับลาบันในบ้าน

ลามานขอแผ่นทองเหลืองที่จารึกบันทึกและลำดับพงศาวดารของพ่อเรา แต่ลาบันกลับโกรธจัดและไล่เขาออกไป พร้อมกับด่าว่าเขาเป็นโจรและขู่จะฆ่าทิ้ง

ลามานหนีกลับมาเล่าเรื่องทั้งหมดให้เราฟัง พวกเราเสียใจมาก และพี่ๆ ของผมเกือบจะตัดสินใจเดินทางกลับไปหาพ่อในถิ่นทุรกันดาร

แต่ผมบอกพวกเขาว่า "ขอสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้าและต่อชีวิตของพวกเรา เราจะไม่กลับไปหาพ่อจนกว่าจะทำภารกิจที่พระองค์ทรงบัญชาให้สำเร็จ"

"ดังนั้น ให้เราสัตย์ซื่อในการรักษาบัญญัติของพระผู้เป็นเจ้า และกลับไปยังดินแดนมรดกของพ่อ เพราะท่านได้ทิ้งทอง เงิน และทรัพย์สมบัติไว้มากมาย ซึ่งทั้งหมดนี้ท่านทำตามคำสั่งของพระผู้เป็นเจ้า"