จดหมายฉบับที่หนึ่ง

คุณผู้หญิง

ดิฉันขอนั่งลงเพื่อมอบหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ดิฉันถือว่าความปรารถนาของคุณคือคำสั่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แม้ว่าภารกิจนี้อาจไม่น่ารื่นรมย์นัก แต่ดิฉันจะขอหวนระลึกถึงช่วงเวลาอันอื้อฉาวในชีวิต ซึ่งในท้ายที่สุดดิฉันได้ก้าวพ้นมาสู่การเสวยสุขจากทุกพรอันประเสริฐที่ความรัก สุขภาพ และโชคลาภจะมอบให้ได้ ในขณะที่ยังอยู่ในวัยสาวสะพรั่ง และไม่สายเกินไปที่จะใช้เวลาว่างอันเกิดจากความสะดวกสบายและความมั่งคั่ง เพื่อบ่มเพาะสติปัญญาซึ่งโดยธรรมชาติแล้วมิได้ด้อยค่า และแม้จะอยู่ท่ามกลางวังวนแห่งความสำราญอันเสเพลที่ดิฉันถูกซัดพาไป สติปัญญานี้กลับทำให้ดิฉันได้สังเกตลักษณะและจริยวัตรของผู้คนในโลกนี้มากกว่าที่พบเห็นได้ทั่วไปในหมู่ผู้ประกอบอาชีพอันน่าเวทนาเช่นดิฉัน ผู้ซึ่งมองว่าการคิดหรือการไตร่ตรองเป็นศัตรูตัวฉกาจ จึงพยายามผลักไสสิ่งเหล่านั้นให้ห่างไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ หรือไม่ก็ทำลายมันทิ้งอย่างไม่ปรานี

ด้วยความที่ดิฉันเกลียดชังคำนำที่ยาวเหยียดและไม่จำเป็นอย่างยิ่ง ดิฉันจะขอละเว้นในส่วนนี้ และจะไม่ขออภัยใดๆ เพิ่มเติม นอกจากขอให้คุณเตรียมใจที่จะได้เห็นช่วงชีวิตอันเสเพลของดิฉัน ซึ่งจะถูกเขียนขึ้นด้วยอิสระเช่นเดียวกับที่ดิฉันได้ใช้ชีวิตในตอนนั้น

ความจริง! ความจริงที่เปลือยเปล่าและเด่นชัด คือคำจำกัดความ และดิฉันจะไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่จะนำผ้าโปร่งบางๆ มาห่อหุ้มมันไว้ แต่จะวาดภาพเหตุการณ์ต่างๆ ตามที่มันเกิดขึ้นจริงในธรรมชาติ โดยไม่นำพาต่อการละเมิดกฎเกณฑ์แห่งความเหมาะสม ซึ่งมิได้ถูกสร้างมาเพื่อความใกล้ชิดที่เปิดเผยเช่นเรา และคุณเองก็มีวิจารณญาณเพียงพอ มีความรู้ในเรื่องต้นฉบับมากเกินกว่าจะมาทำท่าทางขยะแขยงอย่างผู้เคร่งครัดในศีลธรรมและผิดวิสัยต่อภาพลักษณ์เหล่านั้น บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ผู้มีรสนิยมชั้นเลิศและนำสมัยที่สุด ย่อมไม่ลังเลที่จะประดับห้องส่วนตัวด้วยภาพนู้ด แม้ว่าเพื่อให้สอดคล้องกับอคติของคนทั่วไป พวกเขาอาจไม่คิดว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเครื่องประดับที่เหมาะสมสำหรับบันไดหรือห้องโถงรับแขกก็ตาม

เมื่อเกริ่นนำเพียงเท่านี้ซึ่งก็นับว่าเพียงพอแล้ว ดิฉันจะขอเข้าสู่ประวัติส่วนตัวของดิฉันทันที นามเดิมของดิฉันคือ ฟรานเซส ฮิลล์ ดิฉันเกิดในหมู่บ้านเล็กๆ ใกล้ลิเวอร์พูล ในแคว้นแลนคาเชียร์ จากบิดามารดาที่ยากจนข้นแค้น และดิฉันเชื่อด้วยใจจริงว่าท่านทั้งสองเป็นคนซื่อสัตย์ยิ่งนัก

บิดาของดิฉันซึ่งได้รับบาดเจ็บที่รยางค์จนทำให้ไม่สามารถทำงานหนักในไร่นาได้ ท่านจึงเลี้ยงชีพด้วยการถักตาข่ายซึ่งได้รายได้เพียงน้อยนิด และไม่ได้เพิ่มพูนขึ้นมากนักจากการที่มารดาของดิฉันเปิดโรงเรียนเล็กๆ สอนหนังสือเด็กหญิงในละแวกบ้าน ท่านทั้งสองมีบุตรหลายคน แต่ไม่มีใครมีชีวิตอยู่จนเติบโตนอกจากดิฉัน ผู้ซึ่งได้รับร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงจากธรรมชาติ

การศึกษาของดิฉันจนกระทั่งอายุเกินสิบสี่ปีนั้นไม่มีอะไรดีไปกว่าระดับชาวบ้านทั่วไป การอ่าน หรือจะพูดให้ถูกคือการสะกดคำจากลายมือที่อ่านแทบไม่ออก และงานฝีมือพื้นฐานเล็กน้อย คือระบบการศึกษาทั้งหมดที่ดิฉันได้รับ และในตอนนั้น รากฐานแห่งคุณธรรมของดิฉันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าความไม่รู้ในเรื่องกามกิเลส และความขี้อายตามธรรมชาติของเพศเราในวัยเยาว์ เมื่อสิ่งต่างๆ รอบตัวสร้างความตระหนกหรือหวาดกลัวด้วยความแปลกใหม่มากกว่าสิ่งอื่นใด แต่กระนั้น ความกลัวนี้มักถูกรักษาให้หายไปโดยต้องแลกด้วยความบริสุทธิ์ เมื่อเด็กสาวเริ่มมองว่าบุรุษไม่ใช่สัตว์ร้ายที่จะจับเธอกินทีละน้อย

มารดาผู้น่าสงสารของดิฉันแบ่งเวลาทั้งหมดให้กับการสอนลูกศิษย์และงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ จนแทบไม่เหลือเวลาสำหรับการอบรมสั่งสอนดิฉัน และด้วยความที่ท่านเองเป็นผู้บริสุทธิ์จากสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง ท่านจึงไม่มีคำแนะนำหรือความคิดที่จะระแวดระวังดิฉันจากสิ่งเหล่านั้นเลย

บันทึกของฟานนี่ ฮิลล์

ฉบับพิมพ์ใหม่และแท้จริงจากต้นฉบับ (ลอนดอน, 1749)

ผู้เขียน: จอห์น เคลแลนด์, 1709-1789