ตอนที่ 1: CHAPTER I

บทที่ 1

แผนการ

"ใครจะไปเชื่อว่าจะมีแผนแบบนี้—ให้ไปเที่ยวที่แลนด์สเอนด์! แค่ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่ามันต้องเป็นจุดที่ไกลที่สุดในโลกแน่ๆ บ้านหลังเก่าหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมป่า แล้วคุณพ่อก็ดันต้องไปทำงานที่ไหนสักแห่งแบบไม่มีกำหนดกลับ แต่ดูเหมือนท่านจะพอใจมากที่ส่งพวกเราไปผจญภัยในที่ที่ไม่มีใครรู้จักแบบนี้ ท่านแทบไม่เคยเล่าเรื่องที่นั่น หรือเรื่องของคุณย่าทวดเจนิซ เมเรดิท ให้เราฟังเลยสักคำ!"

โนร่าระบายความอัดอั้นด้วยน้ำเสียงหดหู่ขณะรีบวิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่นเพื่อร่วมวงสนทนากับพี่น้องคนอื่นๆ เรื่องการเดินทางครั้งนี้

เธอก็พบว่าทุกคนในกลุ่มไม่ได้ร่าเริงไปกว่าเธอเลย เมื่อต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงแผนกะทันหันจากการตอบรับคำเชิญให้ไปเยือนแลนด์สเอนด์ "พ่อเคยมีความสุขมากที่นั่นกับคุณป้าเจนิซและคนอื่นๆ" คุณเมเรดิทบอกกับลูกๆ ก่อนจะเดินทางจากไป "แต่ตั้งแต่คุณลุงแฮร์รี่เสียชีวิต พ่อก็แทบไม่ได้กลับไปที่นั่นเลย… สักวันหนึ่ง…" ท่านหยุดพูดพร้อมกับถอนหายใจ แล้วเปลี่ยนเรื่องที่กำลังจะพูดว่า "จงเป็นเด็กดีและมอบความรักให้คุณป้าเจนิซให้มากๆ นะ ตอนนี้พ่อต้องขอลาแล้ว"

นั่นคือข้อมูลทั้งหมดที่พวกเธอรู้ ซึ่งมันน้อยเกินกว่าจะทำให้ครอบครัวเมเรดิทรุ่นเยาว์พอใจได้

"ไปเที่ยวแลนด์สเอนด์เหรอ ช่างเป็นจุดหมายที่น่าตื่นเต้นจริงๆ" เจนี่พูดเสริมด้วยความเห็นอกเห็นใจโนร่า ทั้งสองคนอายุไล่เลี่ยกัน ส่วนเบธและอลิซนั้นเด็กกว่า พวกเธอนั่งฟังพี่สาวบ่นโดยที่ยังไม่มีโอกาสได้แสดงความคิดเห็นของตัวเอง

"คุณย่าทวดเจนิซอาจจะเป็นคุณยายที่น่ารักก็ได้นะ" เบธฉวยโอกาสพูดขึ้นเพื่อปลอบใจ เธอวางหนังสือเรื่องสั้นในมือลงเพื่อเข้าร่วมการสนทนาและการวางแผนที่เลี่ยงไม่ได้นี้

ดอนและแฮร์รี่ พี่ชายทั้งสองคนไปส่งคุณพ่อที่สถานีรถไฟ ดังนั้นพวกสาวๆ จึงไม่รู้เลยว่าพี่ชายคิดอย่างไรกับเรื่องนี้

"เราจะรู้ได้ยังไงว่าแลนด์สเอนด์เป็นยังไง บางทีมันอาจจะเป็น… ปราสาทก็ได้นะ!"

"อย่าเพ้อเจ้อน่าเบธ—เธออ่านนิทานมากไปแล้ว!" โนร่าตอบด้วยน้ำเสียงดูแคลน แต่เพียงครู่เดียวเธอก็รู้สึกผิด

อย่างไรก็ตาม อลิซ น้องเล็กที่สุดของบ้านเมเรดิท กลับตบมืออย่างดีใจกับข้อเสนอของเบธ

"มัน อาจจะ เป็นพระราชวังจริงๆ ก็ได้นะเบธ—ถ้าเป็นแบบนั้นคงจะวิเศษมากเลยใช่ไหม?"

"เอาเถอะ จะเรียกว่าปราสาทแห่งความฝันก็ได้ถ้าเธอต้องการ" โนร่าเริ่มยิ้ม "ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะมันเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ในเมื่อเรา ต้อง ไป เรื่องนี้ก็ถือว่าจบแล้ว พ่อตกลงรับคำเชิญและจัดการทุกอย่างให้เราแล้ว สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือทำให้มันเป็นทริปที่ดีที่สุดก็แล้วกัน!"

เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของโนร่า ใบหน้าของเจนี่ เบธ และอลิซก็เริ่มสดใสขึ้น

"แลนด์สเอนด์อาจจะเป็นที่ที่น่าเที่ยวและมีความสุขกว่าที่เราฝันไว้ก็ได้" เจนี่พูดเสริมเบาๆ "ตอนนี้เราควรรีบเก็บของกันได้แล้ว จะได้ไม่เสียเวลา"

"ขอไปช้อปปิ้งนิดหน่อยได้ไหมคะ?" เบธถาม "แถวนั้นอาจจะไม่มีร้านค้าเลยก็ได้"

"แต่อย่าขนไปเยอะเกินไปนะ" โนร่าเตือน "และที่สำคัญ เราต้องไม่ลืมซื้อของฝากไปให้คุณป้าเจนิซด้วย ท่านใจดีมากที่ยอมให้พวกเราไปพักด้วยแบบไม่มีกำหนด"

"สมาชิกครอบครัวเมเรดิทเพิ่มขึ้นมาตั้งหกคนเชียวนะ" พอพูดถึงตรงนี้ ทุกคนก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง บรรยากาศตึงเครียดหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"จะเชื่อไหม ฉันเพิ่งเริ่มคิดถึงมุมของคุณป้าเจนิซ ท่านไม่รู้จักพวกเราเลยแต่กลับชวนให้ไปพักด้วยตั้งนาน ฉันเชื่อว่าท่านต้องเป็นคุณยายที่อ่อนโยนและเข้มแข็งมากแน่ๆ!"

เจนี่เงยหน้าขึ้นจากการเตรียมของ "ฉันมั่นใจว่าคุณป้าเจนิซต้องเป็นคนน่ารักแน่ๆ" เธอพูดอย่างร่าเริง "และฉันตั้งใจจะไปเที่ยวให้สนุก แล้วก็พยายามทำให้ท่านสดใสขึ้นด้วย พ่อบอกว่าเราต้องเป็นเด็กดีและมอบความรักให้ท่าน"

" เป็นเด็กดี คืออะไรเหรอคะ?" อลิซถาม

โนร่าหัวเราะ "เอาละเจนี่—ช่วยอธิบายให้น้องฟังหน่อย"

"คืออย่างนี้จ้ะอลิซ พี่คิดว่ามันหมายถึงการเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ให้เกียรติ และพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คุณป้าเจนิซมีความสุข พี่เดาว่าคุณพ่อน่าจะหมายถึงแบบนั้นแหละ"

เบธและอลิซดูมีความสุขขึ้นมาก การไปเยือนแลนด์สเอนด์เริ่มกลายเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่โนร่าและเจนี่เริ่มรู้สึกละอายใจกับท่าทีในตอนแรกและพยายามแก้ไขมัน

"มีเพลงหนึ่งร้องแบบนี้จ้ะ" เจนี่เริ่มร้อง

"'ฉันจะซื่อตรง เพราะมีผู้ที่เชื่อมั่นในตัวฉัน
ฉันจะบริสุทธิ์ เพราะมีผู้ที่ห่วงใย
ฉันจะเข้มแข็ง เพราะมีสิ่งที่ต้องอดทน
ฉันจะกล้าหาญ เพราะมีสิ่งที่ต้องเผชิญ'…"

"ฉันชอบเนื้อเพลงนี้จัง โนร่าชอบไหม? มันเหมือนมีสิ่งที่ ควรทำ และมีคุณค่าอยู่ในนั้นเยอะเลย"

"มีสิ่งที่น่าทำตามในเพลงนี้เยอะจริงๆ ด้วย" โนร่าตอบ "พวกเรามาร้องเพลงนี้ด้วยกันก่อนจะเริ่มเตรียมตัวเดินทางดีไหม?"

ทุกคนรีบเดินไปที่เปียโนซึ่งตั้งอยู่มุมห้อง โนร่าเป็นคนเดียวในบ้านที่เรียนดนตรีจึงรับหน้าที่เป็นนักเปียโน เธอเริ่มบรรเลงคอร์ดเปิด แล้วทุกคนก็ร่วมกันร้องเพลงจนจบ

"'ฉันจะเงยหน้าขึ้น—หัวเราะ—รัก—และส่งต่อความสุข—'" เสียงดนตรีค่อยๆ เงียบลง ทิ้งให้เด็กสาวทั้งสี่จมอยู่ในห้วงความคิดครู่หนึ่ง โนร่าเป็นคนทำลายความเงียบนั้น เธอมองไปยังพี่น้องที่มักจะยึดเธอเป็นแบบอย่างเสมอ

"ฉันว่าเนื้อเพลงนี้สวยงามมากเลย" เธอพูดเบาๆ "ฉันรู้สึกกล้าขึ้นอย่างบอกไม่ถูกเวลาที่ร้องเพลงนี้อย่างตั้งใจ—'ฉันจะเงยหน้าขึ้น—หัวเราะ—รัก—และ—ส่งต่อความสุข!'"

"ฉันจะยึดประโยคนี้เป็นคติประจำใจที่จะทำตามให้ได้เลย"

"ฉันด้วย" เจนี่เองก็คิดอย่างมุ่งมั่น

หลังจากนั้นพวกเธอก็แยกย้ายกันไปด้วยความรู้สึกที่มีความสุขขึ้น เพราะคำท้าทายในบทเพลงที่กระตุ้นให้ลงมือทำในสิ่งที่มีคุณค่า และตอนนี้ทุกคนก็พร้อมแล้วที่จะเริ่มเตรียมตัวสำหรับการเดินทางสู่แลนด์สเอนด์ที่กำลังจะมาถึง!