ตอนที่ 5: CHAPTER II (part 2)

“ใช่ ฉันก็เห็นว่ามันเปลี่ยนไป” ลินด้าตอบ “แมเรียนยอมขายบ้านที่เธอรัก ยอมทิ้งเพื่อนพ้องที่เธอไว้ใจและผูกพันกันด้วยความสูญเสีย โดยที่เธออาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นได้อย่างไร เธอต้องรู้แน่ว่าเธอถูกเธอแย่งคนรักไป และฉันมั่นใจเลยว่านั่นคือเหตุผลที่ทำให้จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าทำงานที่บ้านไม่ได้อีกต่อไป จนต้องขายทรัพย์สินแล้วเอาเงินไปขังตัวเองอยู่ในเมืองเพื่อเรียนต่อ”

“ลินด้า” ไอรีนเรียกด้วยใบหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธ “เธอนี่มันน่ารำคาญที่สุด ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ แล้วอย่าลืมปิดประตูด้วย”

“อ้อ เคทีเพิ่งบอกฉันว่า งานเลี้ยงมื้อค่ำนี้จะราบรื่นไม่ได้เลยถ้าไม่มีความช่วยเหลือจากฉัน” ลินด้ากล่าว “และก่อนที่ฉันจะตกลงช่วย ฉันขอรู้ เรื่องหนึ่ง เธอคิดจะรับแขกผู้ชายสามคนนั้นด้วยตัวคนเดียว หรือว่าชวนแมเรียนด้วย?”

ไอรีนชี้ไปที่จดหมายที่เปิดค้างไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง

“ฉันเพิ่งรู้ว่าพวกเขาจะมาเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เอง” เธอตอบ “ฉัน แทบไม่มีเวลาจัดดอกไม้หรือปัดกวาดอะไรเลย ต้องรีบขึ้นมาแต่งตัวเพื่อให้มีใครสักคนที่ดูดีพอจะต้อนรับพวกเขาได้ตอนมาถึง”

“เอาเถอะ จะถือว่าเป็นปาร์ตี้เซอร์ไพรส์ก็ได้ แต่ถ้าจอห์น กิลแมน เล่าเรื่องพวกเขาให้เธอฟังมากขนาดนั้น เธอก็ต้องเตรียมใจไว้บ้างแล้วล่ะว่าพวกเขาจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วนี่ไม่ได้ปรึกษาแมเรียนเลยเหรอ ว่าอยากให้เธอมาด้วยในวันที่แขกมาถึง?”

ไอรีนกำลังวุ่นอยู่กับการจัดลอนผม เธอหันหลังให้และตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “ตั้งแต่แมเรียนมีความคิดจะเข้าเมืองไปเรียนต่อ ฉันแทบไม่ได้เจอเธอเลย เธอต้องเหนื่อยกับการขนของออกจากบ้านและแพ็กสิ่งที่อยากเก็บไว้ แถมยังโหมทำงานออกแบบชิ้นพิเศษเพื่อจะส่งเข้าประกวดกับบริษัทสถาปนิกยักษ์ใหญ่ในซานฟรานซิสโก เพราะฉะนั้นหกสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันแทบไม่ได้เจอเธอเลย”

“แล้วเธอไม่คิดจะไปช่วยงาน ให้กำลังใจ หรือปลอบโยนเธอเลยสักครั้งเหรอ? เธอคิดว่าแมเรียนจะจากหุบเขาแห่งนี้ไปได้โดยไม่ใจสลายได้ยังไง” ลินด้ากล่าว “ฉันล่ะไม่อยากจะเชื่อเลย ลองนึกถึงความสัมพันธ์ของพ่อแม่แมเรียนกับพ่อแม่เราสิ เราเติบโตมาด้วยกัน มีช่วงเวลาดีๆ ร่วมกันในบ้านสองหลังนี้ และวันที่เลวร้ายที่สุดตอนที่รถตกหน้าผา แมเรียนเป็นคนที่กอดเราไว้และพยายามปลอบโยนเราทั้งที่หัวใจของเธอเองก็แตกสลาย แมเรียนยังคงเป็นคนเดิมเสมอ และยิ่งวันเวลาผ่านไปเธอก็ยิ่งน่ารักขึ้นด้วยซ้ำ ฉันแปลกใจจริงๆ ที่เธอกล้าพูดว่าแทบไม่ได้เจอเธอเลยในช่วงหกสัปดาห์ที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเธอ เอาเป็นว่าฉันบอกเคทีว่าจะช่วย แต่ฉันจะไม่ทำเด็ดขาดถ้าเธอไม่ไปตามแมเรียนให้มาคืนนี้”

ไอรีนหันมามองพี่สาวด้วยสายตาคมกริบ ส่วนลินด้าขมวดคิ้วมุ่ยและเม้มปากแน่น

“ถ้าเธอไม่ยอมตกลงว่าจะไปชวนเธอให้ได้ ฉันจะกลับไปนอนบนเตียงนุ่มๆ ของฉันเดี๋ยวนี้แหละ” ลินด้าขู่

ไอรีนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมพูดว่า “ก็ได้ ในเมื่อเธอรบเร้าขนาดนี้ ฉันจะไปชวนเธอ”

“ดีมาก” ลินด้าตอบ “ถ้าอย่างนั้นฉันจะช่วยเคทีอย่างเต็มที่เลย”