ตอนที่ 1: FRONT MATTER (part 1)

อาชญากรรมของลอร์ดอาเธอร์ เซวิล (Lord Arthur Savile's Crime), ภาพเหมือนของนายดับเบิลยู. เอช. (The Portrait of Mr. W. H.) และเรื่องสั้นอื่นๆ
โดย ออสการ์ ไวลด์

สารบัญ
อาชญากรรมของลอร์ดอาเธอร์ เซวิล
ผีแห่งแคนเทอร์วิลล์ (The Canterville Ghost)
สฟิงซ์ผู้ไร้ความลับ (The Sphinx without a Secret)
เศรษฐีจำลอง (The Model Millionaire)
ภาพเหมือนของนายดับเบิลยู. เอช. (The Portrait of Mr. W. H.)

อาชญากรรมของลอร์ดอาเธอร์ เซวิล
บทเรียนว่าด้วยหน้าที่

บทที่ 1

งานเลี้ยงรับรองครั้งสุดท้ายก่อนเทศกาลอีสเตอร์ของเลดี้วินเดอร์เมียร์ที่บ้านเบนทินก์คึกคักยิ่งกว่าครั้งไหนๆ รัฐมนตรีหกท่านในชุดเต็มยศพร้อมสายสะพายเพิ่งเดินทางมาจากงานเลี้ยงของประธานสภา เหล่าหญิงสาวผู้งดงามต่างสวมชุดที่หรูหราที่สุด และที่ปลายโถงแสดงภาพวาด เจ้าหญิงโซเฟียแห่งคาร์ลสรูเอ สตรีร่างท้วมหน้าตาเหมือนชาวทาร์ทาร์ ผู้มีดวงตาสีดำกลมเล็กและสวมมรกตเม็ดงาม กำลังพูดภาษาฝรั่งเศสสำเนียงแปร่งๆ ด้วยเสียงอันดัง พร้อมกับหัวเราะร่าให้กับทุกเรื่องที่ใครก็ตามพูดกับเธอ

แขกในงานช่างเป็นส่วนผสมที่น่าอัศจรรย์ บรรดาสตรีสูงศักดิ์ผู้เลอโฉมพูดคุยอย่างเป็นกันเองกับเหล่านักการเมืองหัวรุนแรง นักเทศน์ชื่อดังเดินเบียดเสียดกับเหล่านักคิดผู้สงสัยในพระเจ้า กลุ่มบิชอปเดินตามพริมาดอนน่าร่างท้วมจากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง บนบันไดมีศิลปินจากราชบัณฑิตยสถานหลายท่านที่พยายามปลอมตัวเป็นศิลปินไส้แห้ง และว่ากันว่าในห้องอาหารนั้นเต็มไปด้วยเหล่าอัจฉริยะจนแทบไม่มีที่ว่าง นับเป็นหนึ่งในคืนที่ประสบความสำเร็จที่สุดของเลดี้วินเดอร์เมียร์ โดยเจ้าหญิงทรงอยู่ร่วมงานจนเกือบห้าทุ่มครึ่ง

ทันทีที่เจ้าหญิงกลับไป เลดี้วินเดอร์เมียร์ก็เดินกลับมาที่โถงภาพวาด ซึ่งมีนักเศรษฐศาสตร์การเมืองชื่อดังกำลังอธิบายทฤษฎีดนตรีเชิงวิทยาศาสตร์อย่างเคร่งขรึมให้ศิลปินผู้เชี่ยวชาญจากฮังการีที่กำลังทำหน้าไม่พอใจฟัง เธอเริ่มชวนดัชเชสแห่งเพสลีย์คุย เลดี้วินเดอร์เมียร์ดูสวยสง่าอย่างน่าทึ่งด้วยลำคอขาวผ่องดุจงาช้าง ดวงตาสีฟ้าสดใสเหมือนดอกฟอร์เก็ตมีน็อต และผมสีทองที่ม้วนเป็นลอนหนา ผมของเธอเป็นสี Or pur หรือทองบริสุทธิ์ ไม่ใช่สีเหลืองซีดเหมือนฟางที่ผู้คนสมัยนี้ชอบเรียกว่าสีทอง แต่เป็นทองประกายเดียวกับแสงอาทิตย์หรืออำพันล้ำค่า ซึ่งขับให้ใบหน้าของเธอดูราวกับนักบุญ แต่ในขณะเดียวกันก็มีเสน่ห์เย้ายวนแบบคนบาป

เธอเป็นกรณีศึกษาทางจิตวิทยาที่น่าสนใจ ตั้งแต่สาวๆ เธอค้นพบความจริงที่สำคัญว่า ไม่มีอะไรจะดูไร้เดียงสาได้เท่ากับคนที่เคยทำเรื่องผิดพลาด และด้วยการผจญภัยที่บ้าระห่ำหลายครั้ง ซึ่งบางเรื่องก็ไม่ได้เสียหายอะไร ทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่มีบุคลิกโดดเด่นและมีเอกสิทธิ์เหนือใคร เธอเปลี่ยนสามีมาแล้วหลายคน ตามบันทึกของเด็บเร็ตต์ระบุว่าเธอแต่งงานมาถึงสามครั้ง แต่เนื่องจากเธอไม่เคยเปลี่ยนคนรัก โลกจึงเลิกซุบซิบนินทาเรื่องชู้สาวของเธอไปนานแล้ว ปัจจุบันเธออายุสี่สิบปี ไม่มีบุตร และมีความหลงใหลในความรื่นรมย์อย่างยิ่งยวด ซึ่งนั่นคือเคล็ดลับที่ทำให้เธอยังดูสาวอยู่เสมอ

ทันใดนั้น เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงคอนทราลโตที่กังวานว่า “นักดูลายมือของฉันอยู่ไหนนะ?”

“อะไรนะ แกลดดิส?” ดัชเชสอุทานด้วยความตกใจ

“นักดูลายมือไงคะดัชเชส ช่วงนี้ฉันขาดเขาไม่ได้จริงๆ”

“โถ แกลดดิส! เธอเนี่ยมีความคิดแปลกใหม่เสมอเลยนะ” ดัชเชสพึมพำ พยายามนึกว่านักดูลายมือคืออะไร และหวังว่ามันจะไม่ใช่ช่างตัดเล็บหรือผู้เชี่ยวชาญด้านเท้า

“เขามาดูลายมือให้ฉันสัปดาห์ละสองครั้งเป็นประจำค่ะ และเขาก็วิเคราะห์ได้น่าสนใจมากด้วย” เลดี้วินเดอร์เมียร์เล่าต่อ

“ตายจริง!” ดัชเชสคิดในใจ “สรุปว่าเป็นพวกดูแลเท้าสินะ น่ากลัวชะมัด หวังว่าจะเป็นคนต่างชาติเถอะ จะได้ดูไม่แย่นัก”

“ฉันต้องแนะนำให้ท่านรู้จักเขาให้ได้เลยค่ะ”

“แนะนำเนี่ยนะ!” ดัชเชสร้อง “อย่าบอกนะว่าเขาอยู่ที่นี่ด้วย?” เธอเริ่มมองหาพัดด้ามกระดองเต่าและผ้าคลุมไหล่ลูกไม้ขาดๆ เพื่อเตรียมตัวชิ่งหนีได้ทันที

“แน่นอนค่ะ อยู่ที่นี่สิ ฉันไม่เคยจัดงานเลี้ยงโดยไม่มีเขาหรอก เขาบอกว่าฉันมีลายมือที่สื่อถึงพลังจิตที่บริสุทธิ์ และถ้าหัวแม่มือของฉันสั้นกว่านี้อีกนิดเดียว ฉันคงกลายเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายและหนีไปบวชในคอนแวนต์แล้ว”

“อ๋อ เข้าใจแล้ว!” ดัชเชสรู้สึกโล่งอก “เขาเป็นหมอดูสินะ?”

“ดูเรื่องร้ายๆ ด้วยค่ะ” เลดี้วินเดอร์เมียร์ตอบ “ดูได้สารพัดเลย อย่างปีหน้าเนี่ย ฉันตกอยู่ในอันตรายอย่างมากทั้งทางบกและทางน้ำ ฉันก็เลยกะว่าจะย้ายไปอยู่ในบอลลูน แล้วใช้ตะกร้าดึงมื้อค่ำขึ้นมาทุกเย็น เรื่องทั้งหมดนี้เขียนไว้ที่นิ้วก้อย หรือไม่ก็ฝ่ามือของฉันนี่แหละ ฉันจำไม่ได้ว่าที่ไหน”

“แต่แกลดดิส ทำแบบนั้นมันเหมือนเป็นการท้าทายโชคชะตานะ”

“ดัชเชสคะ โชคชะตาน่าจะชินกับการถูกท้าทายได้แล้วล่ะค่ะ ฉันว่าทุกคนควรดูลายมือเดือนละครั้ง จะได้รู้ว่าอะไรที่ไม่ควรทำ ซึ่งแน่นอนว่าสุดท้ายเราก็ทำอยู่ดี แต่มันรู้สึกดีนะที่มีคนเตือนก่อน ถ้าไม่มีใครไปตามคุณพอดเจอร์มาตอนนี้ ฉันคงต้องไปตามเองแล้วล่ะค่ะ”

“ให้ผมไปตามให้ครับ เลดี้วินเดอร์เมียร์” ชายหนุ่มรูปงามร่างสูงที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่ใกล้ๆ ด้วยรอยยิ้มขบขันเอ่ยขึ้น

“ขอบใจมากค่ะลอร์ดอาเธอร์ แต่ฉันเกรงว่าคุณจะจำเขาไม่ได้”

“ถ้าเขาสุดยอดอย่างที่คุณว่า ผมไม่พลาดแน่นอนครับ บอกลักษณะเขามาเถอะ ผมจะไปพาตัวมาให้เดี๋ยวนี้”

“คือเขาดูไม่เหมือนนักดูลายมือเลยค่ะ ไม่มีความลึกลับ ไม่ดูเป็นพวกไสยศาสตร์ หรือดูโรแมนติกเลย เขาเป็นชายร่างท้วมตัวเล็ก หัวล้านแปลกๆ สวมแว่นกรอบทองหนาเตอะ ดูเหมือนลูกผสมระหว่างหมอประจำบ้านกับทนายความบ้านนอก ฉันเสียใจจริงๆ แต่มันไม่ใช่ความผิดของฉันหรอก คนเราเนี่ยน่ารำคาญจะตาย นักเปียโนของฉันทุกคนหน้าตาเหมือนกวี และกวีนิยายทุกคนก็หน้าตาเหมือนนักเปียโน ฉันจำได้ว่าฤดูกาลที่แล้วเคยเชิญผู้สมคบคิดที่น่ากลัวมากมาทานมื้อค่ำ ชายคนที่ระเบิดบ้านคนอื่นมานับไม่ถ้วน สวมเสื้อเกราะเหล็กและซ่อนมีดสั้นไว้ในแขนเสื้อ แต่เชื่อไหมคะ พอเขามาถึง กลับดูเหมือนบาทหลวงแก่ๆ ใจดี แถมยังปล่อยมุกตลกตลอดทั้งคืน แน่นอนว่าเขาน่ารักมาก แต่ฉันผิดหวังสุดๆ พอถามเรื่องเสื้อเกราะ เขาก็แค่หัวเราะแล้วบอกว่าอังกฤษหนาวเกินกว่าจะใส่เสื้อแบบนั้น อ๊ะ คุณพอดเจอร์มาพอดี! เอาล่ะคุณพอดเจอร์ ฉันอยากให้คุณดูลายมือให้ดัชเชสแห่งเพสลีย์หน่อยค่ะ ดัชเชสคะ ถอดถุงมือออกเถอะค่ะ ไม่ใช่ข้างซ้ายค่ะ อีกข้างหนึ่ง”

“แกลดดิส ฉันว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่นะ” ดัชเชสพูดพลางค่อยๆ ปลดกระดุมถุงมือหนังลูกวัวที่เริ่มเปื้อนออกอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“เรื่องที่น่าสนใจมักไม่เหมาะสมเสมอแหละค่ะ on a fait le monde ainsi (โลกมันก็เป็นแบบนี้แหละ) แต่ฉันต้องแนะนำให้รู้จักกันก่อน ดัชเชสคะ นี่คือคุณพอดเจอร์ นักดูลายมือคนโปรดของฉัน ส่วนคุณพอดเจอร์ครับ นี่คือดัชเชสแห่งเพสลีย์ และถ้าคุณบอกว่าท่านมี ‘ภูเขาแห่งดวงจันทร์’ ใหญ่กว่าฉัน ฉันจะไม่เชื่อถือคุณอีกต่อไปเลย”

“ฉันมั่นใจว่าในมือฉันไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกแกลดดิส” ดัชเชสตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ท่านพูดถูกแล้วครับ” คุณพอดเจอร์กล่าวพลางชำเลืองมองมืออวบเล็กที่มีนิ้วสั้นเป็นทรงเหลี่ยม “ภูเขาแห่งดวงจันทร์ไม่เด่นชัด แต่เส้นชีวิตยอดเยี่ยมมากครับ รบกวนหักข้อมือเล็กน้อยครับ ขอบคุณครับ มีเส้นชัดเจนสามเส้นบน rascette! ท่านจะมีอายุยืนยาวและมีความสุขมากครับ ความทะเยอทะยานอยู่ในระดับปานกลาง เส้นสติปัญญาไม่โดดเด่นเกินไป ส่วนเส้นหัวใจ…”

“เอาเลยค่ะคุณพอดเจอร์ พูดเรื่องไม่เหมาะสมออกมาเลย!” เลดี้วินเดอร์เมียร์ร้องเร้า

“ผมยินดีอย่างยิ่งครับ” คุณพอดเจอร์โค้งคำนับ “ถ้าดัชเชสเคยเป็นเช่นนั้น แต่ผมเสียใจที่ต้องบอกว่า ผมเห็นเพียงความรักที่มั่นคงถาวร ควบคู่ไปกับความรู้สึกรับผิดชอบต่อหน้าที่อย่างแรงกล้าครับ”

“เชิญต่อเลยค่ะคุณพอดเจอร์” ดัชเชสพูดด้วยท่าทางพึงพอใจ

“ความประหยัดก็เป็นหนึ่งในคุณธรรมที่โดดเด่นของท่านครับ” คุณพอดเจอร์กล่าวต่อ ทำให้เลดี้วินเดอร์เมียร์ระเบิดหัวเราะออกมา

“ความประหยัดเป็นเรื่องดีนะ” ดัชเชสตอบอย่างภูมิใจ “ตอนฉันแต่งงานกับเพสลีย์ เขามีปราสาทตั้งสิบเอ็ดหลัง แต่ไม่มีบ้านหลังเดียวที่พอจะอยู่ได้จริง”

“และตอนนี้เขามีบ้านสิบสองหลัง แต่ไม่มีปราสาทเหลือเลยสักหลังเดียว!” เลดี้วินเดอร์เมียร์ร้องลั่น

“โถ ที่รัก ฉันชอบ…” ดัชเชสพยายามจะพูด

“ชอบความสะดวกสบายครับ” คุณพอดเจอร์พูดแทรก “ชอบสิ่งอำนวยความสะดวกสมัยใหม่ และมีน้ำอุ่นส่งตรงถึงทุกห้องนอน ท่านพูดถูกแล้วครับ ความสะดวกสบายคือสิ่งเดียวที่อารยธรรมมอบให้เราได้”

“คุณวิเคราะห์นิสัยดัชเชสได้ยอดเยี่ยมมากค่ะคุณพอดเจอร์ ทีนี้ช่วยดูลายมือให้เลดี้ฟลอร่าหน่อยค่ะ” เมื่อเจ้าภาพยิ้มและพยักหน้า หญิงสาวร่างสูง ผมสีทรายแบบชาวสกอตแลนด์ และมีกระดูกสะบักหลังสูง ก็ก้าวออกมาจากหลังโซฟาอย่างเก้ๆ กังๆ พร้อมยื่นมือยาวเรียวที่มีนิ้วแบนกว้างออกมา

“อา นักเปียโน! ผมเข้าใจแล้ว” คุณพอดเจอร์กล่าว “เป็นนักเปียโนที่เก่งมาก แต่อาจจะไม่ใช่นักดนตรีเต็มตัว เป็นคนเก็บตัว ซื่อสัตย์ และรักสัตว์มากครับ”

“จริงที่สุด!” ดัชเชสหันไปบอกเลดี้วินเดอร์เมียร์ “จริงแท้แน่นอน! ฟลอร่าเลี้ยงสุนัขคอลลี่ไว้ถึงสองโหลที่แมคโลสกี และคงจะเปลี่ยนบ้านในเมืองให้เป็นสวนสัตว์ไปแล้วถ้าพ่อของเธออนุญาต”

“นั่นก็คือสิ่งที่ฉันทำกับบ้านตัวเองทุกคืนวันพฤหัสบดีเลยค่ะ” เลดี้วินเดอร์เมียร์หัวเราะ “เพียงแต่ฉันชอบสิงโตมากกว่าสุนัขคอลลี่”

“นั่นคือข้อผิดพลาดเพียงอย่างเดียวของคุณครับ เลดี้วินเดอร์เมียร์” คุณพอดเจอร์โค้งคำนับอย่างโอ่อ่า

“ถ้าผู้หญิงไม่สามารถทำให้ความผิดพลาดของตัวเองดูมีเสน่ห์ได้ เธอก็เป็นแค่เพศหญิงเท่านั้นแหละค่ะ” เธอตอบ “แต่คุณต้องดูลายมือให้คนอื่นอีกนะ มาค่ะเซอร์โธมัส ยื่นมือให้คุณพอดเจอร์ดูหน่อย” ชายชราท่าทางใจดีในเสื้อกั๊กสีขาวก้าวออกมา ยื่นมือหนาหยาบที่มีนิ้วนางยาวเป็นพิเศษให้

“เป็นคนรักการผจญภัยครับ เคยเดินทางไกลมาแล้วสี่ครั้ง และกำลังจะมีอีกครั้ง เคยเรืออัปปางสามครั้ง… ไม่สิ สองครั้ง แต่การเดินทางครั้งหน้ามีความเสี่ยงที่จะเรือล่ม เป็นคนอนุรักษนิยมตัวยง ตรงต่อเวลา และหลงใหลในการสะสมของแปลก เคยป่วยหนักช่วงอายุสิบหกถึงสิบแปด ได้รับมรดกจำนวนมากตอนอายุประมาณสามสิบ และเกลียดแมวกับพวกหัวรุนแรงเข้าไส้ครับ”

“เหลือเชื่อ!” เซอร์โธมัสอุทาน “คุณต้องดูลายมือให้ภรรยาผมด้วย”

“ภรรยาคนที่สองนะครับ” คุณพอดเจอร์พูดเรียบๆ ขณะที่ยังกุมมือเซอร์โธมัสไว้ “ภรรยาคนที่สอง ผมยินดีอย่างยิ่งครับ” แต่เลดี้มาร์เวล หญิงสาวท่าทางเศร้าสร้อย ผมสีน้ำตาลและขนตายาวระย้า ปฏิเสธที่จะให้ใครมาเปิดเผยอดีตหรืออนาคต และไม่ว่าเลดี้วินเดอร์เมียร์จะพยายามแค่ไหน มงซิเออร์ เดอ โคโลฟฟ์ เอกอัครราชทูตรัสเซีย ก็ไม่ยอมแม้แต่จะถอดถุงมือออก

อันที่จริง หลายคนดูจะหวาดกลัวชายร่างเล็กท่าทางประหลาดผู้มีรอยยิ้มพิมพ์ใจ สวมแว่นทอง และมีดวงตาเป็นประกายเหมือนลูกปัด และเมื่อเขาบอกเลดี้เฟอร์มอร์ต่อหน้าทุกคนว่า เธอไม่ได้สนใจดนตรีเลยสักนิด แต่สนใจ ‘นักดนตรี’ อย่างยิ่งยวด ทุกคนจึงรู้สึกว่าการดูลายมือเป็นศาสตร์ที่อันตรายเกินไป และไม่ควรสนับสนุน ยกเว้นแต่จะทำกันแบบ tête-à-tête หรือคุยกันสองต่อสองเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ลอร์ดอาเธอร์ เซวิล ผู้ซึ่งไม่รู้เรื่องราวอันน่าอับอายของเลดี้เฟอร์มอร์ และเฝ้ามองคุณพอดเจอร์ด้วยความสนใจอย่างมาก เริ่มรู้สึกอยากรู้ว่าลายมือของตัวเองจะบอกอะไรบ้าง แต่ด้วยความขัดเขินที่จะเสนอตัว เขาจึงเดินข้ามห้องไปหาเลดี้วินเดอร์เมียร์ แล้วถามเธอด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อว่า คุณพอดเจอร์จะรังเกียจไหมถ้าจะดูลายมือให้เขาด้วย

“ไม่รังเกียจแน่นอนค่ะลอร์ดอาเธอร์ เขาถูกจ้างมาเพื่อการนี้เลย สิงโตของฉันทุกตัวเป็นสิงโตฝึกหัดค่ะลอร์ดอาเธอร์ พร้อมจะกระโดดลอดห่วงเสมอเมื่อฉันสั่ง แต่ฉันต้องเตือนคุณก่อนนะว่าฉันจะบอกเรื่องนี้กับซีบิลทุกอย่าง พรุ่งนี้เธอจะมาทานมื้อเที่ยงกับฉันเพื่อคุยเรื่องหมวก และถ้าคุณพอดเจอร์พบว่าคุณเป็นคนอารมณ์ร้าย มีแนวโน้มจะเป็นโรคเกาต์ หรือมีเมียซ่อนอยู่ที่เบย์สวอเตอร์ ฉันจะรีบรายงานเธอทันทีเลยค่ะ”

ลอร์ดอาเธอร์ยิ้มและส่ายหน้า “ผมไม่กลัวครับ ซีบิลรู้จักผมดีพอๆ กับที่ผมรู้จักเธอ”

“อา! ฉันเสียใจที่ได้ยินแบบนั้นนะคะ พื้นฐานที่ถูกต้องของการแต่งงานคือการ ‘เข้าใจผิด’ ต่อกันและกัน ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายหรอกค่ะ ฉันแค่มีประสบการณ์ ซึ่งจริงๆ มันก็แทบจะเป็นเรื่องเดียวกันนั่นแหละ คุณพอดเจอร์คะ ลอร์ดอาเธอร์ เซวิล อยากให้คุณดูลายมือใจจะขาดแล้วค่ะ แต่อย่าบอกเขานะว่าเขาหมั้นกับผู้หญิงที่สวยที่สุดคนหนึ่งในลอนดอน เพราะเรื่องนั้นลงหนังสือพิมพ์ Morning Post ไปเมื่อเดือนก่อนแล้ว”

“เลดี้วินเดอร์เมียร์คะ” มาร์ควิสแห่งเจดเบิร์กแทรกขึ้น “ให้คุณพอดเจอร์อยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อยเถอะค่ะ เขาเพิ่งบอกว่าฉันควรจะไปเป็นนักแสดง ฉันสนใจมากเลยค่ะ”

“ถ้าเขาบอกท่านแบบนั้น เลดี้เจดเบิร์ก ฉันจะรีบพาเขาออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ มานี่เลยค่ะคุณพอดเจอร์ มาดูลายมือให้ลอร์ดอาเธอร์ได้แล้ว”

“เอาเถอะค่ะ” เลดี้เจดเบิร์กทำปากยื่นเล็กน้อยขณะลุกจากโซฟา “ถ้าฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นนักแสดง อย่างน้อยก็ขอให้ฉันได้เป็นผู้ชมแล้วกันนะคะ”