ตอนที่ 2

พวกมนุษย์พืชที่มีมือดูดเลือด และเหล่าลิงยักษ์สีขาวที่ทำให้หุบเขาดอร์ดูน่าสยดสยองในยามกลางวัน ต่างพากันหลบซ่อนตัวอยู่ในรังเมื่อราตรีมาเยือน

ไม่มีพวกโฮลีเธิร์นคอยยืนอยู่บนระเบียงของหน้าผาสีทองเหนือแม่น้ำอิส เพื่อส่งเสียงร้องประหลาดเรียกเหยื่อที่ลอยคอมาตามกระแสน้ำเย็นเยียบของแม่น้ำสายโบราณให้เข้าไปในปากอันหิวโหยของพวกมันอีกต่อไป

กองทัพจากฮีเลียมและพวกเฟิสต์บอร์นได้กวาดล้างป้อมปราการและวิหารของพวกเธิร์นจนหมดสิ้น หลังจากที่พวกนั้นปฏิเสธจะยอมจำนนและไม่ยอมรับระเบียบโลกใหม่ที่กวาดล้างศาสนาจอมปลอมออกไปจากดาวอังคารที่ต้องทนทุกข์มาแสนนาน

แม้ในบางประเทศที่ห่างไกล พวกเธิร์นจะยังคงมีอำนาจเก่าหลงเหลืออยู่บ้าง แต่มาไต ชาง ผู้เป็นเฮกคาดอร์หรือบิดาแห่งเธิร์น ถูกขับไล่ออกจากวิหารของตน เราพยายามอย่างยิ่งที่จะจับตัวเขา แต่เขากลับหลบหนีไปได้พร้อมกับผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์เพียงไม่กี่คน และกบดานอยู่ที่ไหนสักแห่งซึ่งเราไม่รู้

ขณะที่ผมค่อยๆ ย่องไปจนถึงริมหน้าผาเตี้ยๆ ที่มองเห็นทะเลสาบโครุสที่สาบสูญ ผมเห็นทูริดกำลังพายเรือเล็กออกสู่ผืนน้ำที่ส่องประกาย เรือลำนั้นเป็นเรือรูปทรงประหลาดที่สร้างขึ้นตั้งแต่ยุคโบราณกาล ซึ่งพวกโฮลีเธิร์นและเหล่านักบวชชั้นผู้น้อยมักจะนำมาวางไว้ตามริมฝั่งแม่น้ำอิส เพื่ออำนวยความสะดวกในการเดินทางอันยาวนานของเหล่าเหยื่อ

บนชายหาดด้านล่างมีเรือลักษณะเดียวกันจอดอยู่ราวยี่สิบลำ แต่ละลำมีไม้พายยาวที่ปลายด้านหนึ่งเป็นหอกและอีกด้านเป็นใบพาย ทูริดพายเรือเลียบชายฝั่งไป และเมื่อเขาลับตาไปหลังแหลมที่อยู่ใกล้ๆ ผมจึงรีบผลักเรือลำหนึ่งลงน้ำแล้วเรียกวูล่าให้ขึ้นมา ก่อนจะพายตามออกไป

การไล่ตามทูริดนำผมเลียบชายทะเลมุ่งหน้าไปยังปากแม่น้ำอิส ดวงจันทร์ดวงไกลอยู่ใกล้ขอบฟ้า ทอดเงาเข้มลงบนหน้าผาที่ขนาบข้างผืนน้ำ ส่วนทูเรียดวงจันทร์ดวงใกล้ได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว และจะไม่ขึ้นมาอีกเกือบสี่ชั่วโมง นั่นทำให้ผมมั่นใจว่าจะมีความมืดช่วยพรางตัวไปได้อีกพักใหญ่

นักรบผิวสีดำยังคงมุ่งหน้าต่อไปจนกระทั่งมาถึงจุดตรงข้ามกับปากแม่น้ำอิส เขาเลี้ยวเข้าสู่แม่น้ำที่ดูน่าหดหู่โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว พายเรืออย่างสุดกำลังเพื่อต้านกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก

วูล่ากับผมพายตามไปติดๆ เพราะทูริดมุ่งมั่นกับการพายเรือทวนน้ำจนไม่ได้หันมามองว่ามีใครตามหลังมาบ้าง เขาพายเลียบชายฝั่งซึ่งกระแสน้ำไม่แรงนัก

ในที่สุดเขาก็มาถึงปากถ้ำมืดมิดที่หน้าผาสีทองซึ่งเป็นจุดที่แม่น้ำไหลผ่าน เขาพายเรือมุ่งหน้าเข้าสู่ความมืดมิดราวกับนรกใต้ดิน

มันดูสิ้นหวังเกินกว่าจะตามเขาเข้าไปในที่ที่มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง ผมเกือบจะถอดใจและปล่อยให้เรือลอยกลับไปยังปากแม่น้ำเพื่อรอเขากลับออกมา แต่แล้วเมื่อถึงทางโค้งหนึ่ง ผมก็เห็นแสงสว่างรำไรอยู่เบื้องหน้า

เป้าหมายของผมปรากฏให้เห็นอีกครั้ง แสงจากหินเรืองแสงที่ฝังตัวเป็นหย่อมๆ บนเพดานถ้ำที่โค้งมนช่วยให้ผมติดตามเขาไปได้อย่างไม่ยากเย็น

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ล่องแม่น้ำอิส และสิ่งที่เห็นที่นั่นจะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป

แม้สิ่งที่เห็นจะน่าสยดสยอง แต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับสภาพอันเลวร้ายในอดีต ก่อนที่ทาร์ส ทาร์คัส นักรบสีเขียวผู้ยิ่งใหญ่, โซดาร์ ดาตอร์ผิวสีดำ และผม จะนำแสงสว่างแห่งความจริงมาสู่โลกภายนอก และหยุดยั้งการหลั่งไหลของคนนับล้านที่ยอมเดินทางแสวงบุญด้วยความหลงผิด โดยเชื่อว่าปลายทางคือหุบเขาอันสวยงามที่เต็มไปด้วยสันติสุข ความสุข และความรัก

แม้ในตอนนี้ ตามเกาะเล็กเกาะน้อยที่กระจัดกระจายอยู่ในสายน้ำกว้าง ก็ยังเต็มไปด้วยโครงกระดูกและซากศพที่ถูกกัดกินเพียงครึ่งเดียว ของผู้ที่หยุดการเดินทางในตอนท้ายเพราะความกลัวหรือเพิ่งตาสว่าง

ท่ามกลางกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงของเกาะสุสานเหล่านี้ มีคนเสียสติที่ซูบผอมส่งเสียงกรีดร้องและพูดจาไม่รู้เรื่อง พวกเขาต่อสู้กันท่ามกลางเศษซากอาหารอันน่าสยดสยอง ส่วนบนเกาะที่มีเพียงกระดูกที่ถูกแทะจนสะอาด พวกเขาก็หันมาฆ่าฟันกันเอง โดยคนอ่อนแอกลายเป็นอาหารของคนแข็งแรง หรือใช้มือที่เหมือนกรงเล็บตะครุบศพที่บวมอืดซึ่งลอยมาตามน้ำ

ทูริดไม่ได้สนใจสิ่งมีชีวิตที่กรีดร้องซึ่งทั้งข่มขู่และอ้อนวอนเขาตามแต่อารมณ์ เห็นได้ชัดว่าเขาคุ้นเคยกับภาพสยองขวัญรอบตัวเป็นอย่างดี เขาพายเรือทวนน้ำต่อไปอีกประมาณหนึ่งไมล์ จากนั้นจึงพายข้ามไปยังฝั่งซ้ายและนำเรือขึ้นจอดบนชะง่อนผาเตี้ยๆ ที่เกือบจะอยู่ในระดับเดียวกับผิวน้ำ

ผมไม่กล้าพายข้ามฝั่งตามไป เพราะเขาต้องเห็นผมแน่ ผมจึงหยุดเรือไว้ใกล้กับผนังฝั่งตรงข้าม ภายใต้ชะง่อนหินขนาดใหญ่ที่ทอดเงาเข้มลงมา ซึ่งทำให้ผมสามารถเฝ้าดูทูริดได้โดยไม่ถูกจับได้

ชายผิวสีดำยืนอยู่บนชะง่อนผาข้างเรือของเขา มองย้อนขึ้นไปตามแม่น้ำ ราวกับว่ากำลังรอใครบางคนที่คาดว่าจะมาทางนั้น

ขณะที่ผมซ่อนตัวอยู่ใต้โขดหินมืด ผมสังเกตเห็นว่ามีกระแสน้ำแรงไหลตรงไปยังใจกลางแม่น้ำ ทำให้ผมประคองเรือให้อยู่กับที่ได้ยาก ผมพยายามขยับเข้าไปในเงามืดเพื่อหาที่ยึดเกาะริมฝั่ง แต่พายไปหลายหลาก็ไม่เจออะไรเลย และเมื่อพบว่าหากขยับไปมากกว่านี้จะมองไม่เห็นชายผิวสีดำ ผมจึงต้องฝืนพายต้านกระแสน้ำที่ไหลมาจากใต้โขดหินด้านหลังเพื่อรักษาตำแหน่งเดิมไว้

ผมคิดไม่ออกเลยว่าอะไรทำให้เกิดกระแสน้ำไหลขวางแบบนี้ เพราะจากจุดที่ผมนั่ง ผมเห็นร่องน้ำหลักของแม่น้ำได้อย่างชัดเจน และเห็นจุดที่กระแสน้ำลึกลับนี้ไหลมาบรรจบกับแม่น้ำหลักจนเกิดเป็นระลอกคลื่น

ขณะที่กำลังสงสัยกับปรากฏการณ์นี้ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นทูริดที่ยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ ซึ่งเป็นการทำความเคารพแบบสากลของชาวดาวอังคาร และครู่ต่อมาเขาก็เอ่ยคำว่า “คาออร์!” ซึ่งเป็นคำทักทายของชาวบาร์ซูมด้วยน้ำเสียงต่ำแต่ชัดเจน

ผมมองตามสายตาของเขาไปทางต้นน้ำ และในไม่ช้าก็มีเรือยาวลำหนึ่งปรากฏขึ้นในระยะสายตา มีคนอยู่บนเรือหกคน ห้าคนกำลังพาย ส่วนคนที่หกนั่งอยู่ในตำแหน่งเกียรติยศ

ผิวสีขาว วิกผมสีเหลืองที่ปกปิดศีรษะล้าน และรัดเกล้าทองคำอันหรูหรา บ่งบอกว่าพวกเขาคือพวกโฮลีเธิร์น

เมื่อเรือมาจอดข้างชะง่อนผาที่ทูริดรออยู่ ชายที่นั่งอยู่หัวเรือก็ลุกขึ้นก้าวขึ้นฝั่ง และนั่นทำให้ผมเห็นว่าเขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือมาไต ชาง บิดาแห่งเธิร์น

ความสนิทสนมที่ทั้งสองทักทายกันทำให้ผมประหลาดใจมาก เพราะชาวบาร์ซูมผิวสีดำและผิวสีขาวเป็นศัตรูกันมาโดยสายเลือด ผมไม่เคยเห็นทั้งสองเผ่าพันธุ์มาพบกันในสถานการณ์อื่นนอกจากการรบเลย

เห็นได้ชัดว่าความพ่ายแพ้ที่ทั้งสองกลุ่มเพิ่งประสบมา นำไปสู่การเป็นพันธมิตรระหว่างสองคนนี้ อย่างน้อยก็เพื่อต่อต้านศัตรูร่วมกัน และตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมทูริดถึงแอบเข้ามาในหุบเขาดอร์ยามค่ำคืนบ่อยครั้ง และแผนสมคบคิดของเขาอาจจะส่งผลกระทบต่อผมหรือเพื่อนๆ ของผมอย่างรุนแรง

ผมอยากจะขยับเข้าไปใกล้กว่านี้เพื่อแอบฟังการสนทนา แต่การพายเรือข้ามแม่น้ำในตอนนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ผมจึงได้แต่นอนนิ่งๆ เฝ้าดูพวกเขา ซึ่งถ้าพวกเขารู้ว่าผมอยู่ใกล้แค่ไหน และสามารถจัดการฆ่าผมได้ง่ายเพียงใดด้วยกำลังที่เหนือกว่า พวกเขาคงจะดีใจมาก

หลายครั้งที่ทูริดชี้มือมาทางฝั่งที่ผมอยู่ แต่ผมไม่เชื่อว่าเขาหมายถึงผม จากนั้นเขากับมาไต ชาง ก็ขึ้นเรือของฝ่ายหลัง เรือลำนั้นหันหัวออกสู่แม่น้ำและพายตรงดิ่งมาทางผม

เมื่อเรือรุกคืบเข้ามา ผมก็พายเรือถอยร่นเข้าไปใต้ชะง่อนผาให้ลึกที่สุด แต่ในที่สุดก็เห็นชัดว่าเรือของพวกเขามุ่งหน้ามาทางนี้จริงๆ ฝีพายทั้งห้าคนเร่งความเร็วเรือจนผมต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อพายหนีให้ทัน

ทุกวินาทีผมระแวงว่าหัวเรือจะชนเข้ากับผนังหิน แสงจากแม่น้ำหายไปแล้ว แต่เบื้องหน้าผมเห็นแสงรำไรจากระยะไกล และผืนน้ำข้างหน้ายังคงเปิดกว้าง

ในที่สุดผมก็เข้าใจ ความจริงก็คือผมกำลังล่องไปตามแม่น้ำใต้ดินที่ไหลมาบรรจบกับแม่น้ำอิส ตรงจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่นั่นเอง

ตอนนี้พวกฝีพายเข้ามาใกล้มาก เสียงพายของพวกเขาดังกลบเสียงพายของผม และในอีกไม่กี่อึดใจ แสงที่สว่างขึ้นเบื้องหน้าจะเปิดเผยตัวตนของผมให้พวกเขาเห็น

ไม่มีเวลาให้รีรอแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรต้องทำทันที ผมหักหัวเรือไปทางขวา มุ่งหน้าสู่ริมฝั่งหิน และซ่อนตัวอยู่ที่นั่นขณะที่มาไต ชางและทูริดพายเรือผ่านใจกลางลำน้ำ ซึ่งแคบกว่าแม่น้ำอิสมาก

เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ ผมก็ได้ยินเสียงของทูริดและบิดาแห่งเธิร์นกำลังโต้เถียงกันอย่างรุนแรง