ตอนที่ 2: I

I

ช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 1850 พ่อพาครอบครัวย้ายจากเมือง D— ที่เราอาศัยอยู่ ไปยังที่ดินริมแม่น้ำลิตเติลไมอามี เพื่อเข้าไปดูแลโรงเลื่อยและโรงโม่แป้ง โดยมีเป้าหมายจะเปลี่ยนให้เป็นโรงงานผลิตกระดาษ ซึ่งสุดท้ายก็ไม่เคยทำสำเร็จ ที่ดินผืนนี้เป็นของบรรดาพี่น้องของพ่อซึ่งเป็นหมอและเภสัชกร โดยพวกเขาจะย้ายตามมาทีหลังหลังจากจัดการธุรกิจในเมืองเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะมาที่นี่ พ่อเพิ่งล้มเหลวจากธุรกิจหนังสือพิมพ์อย่างหนัก จึงตัดสินใจนำความถนัดด้านช่างและความรู้เรื่องการเกษตรมาใช้ดูแลที่ดินแห่งนี้ พ่อถูกพ่อแม่พาจากเวลส์มายังโอไฮโอตั้งแต่ต้นศตวรรษ และใช้ชีวิตวัยเด็กในดินแดนบุกเบิกที่ซึ่งขนบธรรมเนียมแบบชาวพยศยังคงเข้มข้น สำหรับพ่อแล้ว การกลับมาใช้ชีวิตในบ้านซุงอีกครั้งจึงเหมือนได้รื้อฟื้นความโรแมนติกอันดิบเถื่อนในวันวาน หลังจากที่ต้องทนอยู่ในบ้านโครงไม้และอิฐที่แสนจืดชืดมานานถึงสี่สิบปี

พ่อมีความหลงใหลในธรรมชาติอย่างลึกซึ้งและบริสุทธิ์ เช่นเดียวกับเหล่านักกวีชาวอังกฤษที่หล่อหลอมความคิดของพ่อ พ่อถ่ายทอดความรู้สึกที่มีต่อผืนป่า ทุ่งหญ้า และท้องฟ้ากว้างให้พวกเราลูกๆ ได้รับรู้ ทุกครั้งที่ออกเดินเล่น เราจึงมักจะมุ่งหน้าเข้าสู่ธรรมชาติเสมอ สำหรับพวกเราที่เป็นลูกชาย การได้เผชิญกับความยากลำบากและการขาดแคลนที่พ่อเคยเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงชวนฝันกลายเป็นความปรารถนาอันแรงกล้า แม้ว่าในที่ดินผืนนั้นจะมีบ้านไม้ฝาเดียวที่ว่างอยู่ แต่เราก็ไม่ชายตาแล และเลือกที่จะอาศัยในบ้านซุงหลังเก่าจนกว่าจะได้สร้างบ้านหลังใหม่

บ้านซุงของเราตั้งอยู่ติดถนน แต่ด้านหลังเป็นทุ่งข้าวโพดกว้างขวางถึงแปดสิบเอเคอร์ ในแถบนั้นเมื่อสี่สิบปีก่อนยังมีการสร้างบ้านซุงกันอยู่ แต่หลังที่เราเข้าไปอยู่คงมีอายุเกือบครึ่งศตวรรษแล้ว เดิมทีมีคู่สามีภรรยาชาวเวอร์จิเนียอาศัยอยู่มานานก่อนจะย้ายออกไป เราพบว่าบ้านต้องได้รับการซ่อมแซมพอสมควรเพื่อให้พอจะอาศัยอยู่ได้ แม้ว่าครอบครัวเราจะเป็นพวกที่ชื่นชอบความลำบากผ่านจินตนาการอันกล้าหาญ และคุ้นเคยกับความไม่สะดวกสบายในแบบย้อนยุคเพียงใดก็ตาม

ก่อนที่ทุกคนจะย้ายเข้ามา กลุ่มผู้กล้าได้ช่วยกันปรับปรุงบ้านเท่าที่ทำได้ พวกเขาติดกระจกที่หน้าต่างบานแคบ ปูพื้นส่วนที่ผุพังใหม่ ซ่อมหลังคาที่ชำรุด (ซึ่งต่อมาพบว่าทำแบบลวกๆ) และติดวอลเปเปอร์ที่ผนังห้องชั้นล่าง บางทีความรักในวรรณกรรมของพ่ออาจเป็นแรงบันดาลใจให้พ่อเลือกใช้ "หนังสือพิมพ์" มาติดผนังแทนวอลเปเปอร์ และผลที่ได้ในความทรงจำของผมคือมันดูมีความสวยงามในแบบของมันเอง

พ่อใช้หนังสือพิมพ์เป็นถังๆ ที่ซื้อมาจากที่ทำการไปรษณีย์ที่ใกล้ที่สุด ซึ่งเป็นฉบับที่ผู้รับปฏิเสธไม่ยอมรับหนังสือพิมพ์ที่สำนักพิมพ์ส่งมาให้ทดลองอ่าน หน้าแรกของหนังสือพิมพ์มีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งซึ่งถูกตัดจบกลางคันตรงท้ายคอลัมน์สุดท้าย ทิ้งให้เราต้องคาดเดาชะตากรรมของพระเอกและนางเอกอย่างสิ้นหวังตลอดกาล ผมคิดว่าจริงๆ แล้วเงินจำนวนนั้นน่าจะซื้อวอลเปเปอร์ราคาถูกได้ แต่อาจจะดูไม่ประหยัดเท่าวิธีของพ่อ

ผมไม่แน่ใจว่าการใช้หนังสือพิมพ์ติดผนังเป็นเพราะพ่ออยากระลึกถึงชีวิตสมัยบุกเบิกหรือไม่ และจำไม่ได้ว่าเพื่อนบ้านพูดถึงเรื่องนี้อย่างไร เพราะปกติพวกเขาจะวิจารณ์ทุกอย่างที่เราทำอย่างตรงไปตรงมา แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญนัก เพราะหนังสือพิมพ์เหล่านี้ช่วยปกปิดรอยคราบที่เจ้าของเดิมชาวเวอร์จิเนีย ซึ่งชอบเคี้ยวหมากยาเส้นบนเตียง ทิ้งรอยเปื้อนไว้บนผนังปูนใกล้หัวเตียงอย่างลบไม่ออก

แม้จะเป็นบ้านซุงที่ดูเรียบง่าย แต่ก็มีความทันสมัยและหรูหราแฝงอยู่บ้าง ไม้ซุงที่ใช้สร้างไม่ได้ปล่อยให้กลมตามธรรมชาติ แต่ถูกไสให้เป็นเหลี่ยมจากโรงเลื่อย ร่องระหว่างไม้ไม่ได้อุดด้วยมอสหรือดินเหนียวตามแบบฉบับชาวบุกเบิกแท้ๆ แต่ฉาบด้วยปูนอย่างเรียบร้อย ส่วนปล่องไฟก็ไม่ได้ทำจากกิ่งไม้พอกดิน แต่ก่อขึ้นจากหินอย่างแข็งแรง

อย่างไรก็ตาม ภายในบ้านคือทุกอย่างที่ครอบครัวช่างฝันในยุคบุกเบิกต้องการ เตาผิงกว้างหกฟุตและลึกหนึ่งหลา ปากปล่องที่กว้างขวางสามารถกลืนฟืนท่อนใหญ่ขนาดสิบแปดนิ้วได้อย่างง่ายดาย และเราก็กองฟืนไม้ฮิกคอรีไว้ด้านหน้าสูงเท่าที่ต้องการ ตอนที่เราเข้าไปเตรียมบ้านให้พร้อมสำหรับครอบครัว เราได้ลองใช้เตาผิงนี้ดู เมื่อไม้ฮิกคอรีกลายเป็นถ่านแดงที่ส่งเสียงเปรี๊ยะๆ เราก็นำเบคอนและสเต็กชิ้นโตลงไปย่าง และลิ้มรสชาติของป่าและค่ายพักแรมด้วยความหิวโหยของวัยรุ่น

ผมจำไม่ได้แน่ชัดว่าการปรับปรุงบ้านที่เล่ามาทั้งหมดใช้เวลาสักวันสองวันหรือไม่ ในตอนกลางคืนเราปูฟูกนอนบนพื้นไม้โอ๊กใหม่เอี่ยม และหลับลึกอย่างเต็มที่ในทุกความหมาย มีครั้งหนึ่งผมตื่นขึ้นมาเห็นพี่ชายคนเล็กสุดนั่งตัวตรงอยู่บนเตียง

“ทำอะไรอยู่น่ะ” ผมถาม

“อ๋อ พักผ่อนอยู่น่ะ!” เขาตอบ และคำตอบนั้นทำให้เราหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เป็นเสียงหัวเราะที่ช่วยปัดเป่าความกังวลและความเจ็บปวดทุกอย่างให้หายไปในพริบตา